Boney M. - Take the Heat Off Me (1976)

Het debuutalbum van Boney M! Dit album zou het begin zijn van een zeer succesvolle periode en een hele rij hits. Boney M is (nog steeds) een van de meest invloedrijke discoacts ooit!

‘Daddy cool’ is gewoon een perfect disconummer voorzien van een hoogwaardig arrangement. De strijkers en de bassline zijn pure perfectie! De titeltrack ‘Take the heat of me’ is extreem funky en de stem van Marcia Barrett is aardig maar mist toch de herkenbaarheid die Liz Mitchell’s stem wel had. ‘Sunny’ is ook gewoon een waanzinnig goede cover voorzien van een best stevige beat, ze maken het hun “eigen” nummer en dat mag ik wel. Ik beschouw ‘Sunny’ dan ook als een typisch Boney M nummer terwijl het toch een cover is. ‘Baby do you wanna bump’ was volgens mij de allereerste Boney M single die alleen in Nederland (en België?) een hit werd, weinig tekst en vooral een ritmisch arrangement zorgen voor een fijne break in het album maar echt bijzonder is ‘ie niet. ‘No woman no cry’ is ook een geheel eigen versie geworden en komt ook prima uit de verf. Het echte gevoel is ver te zoeken maar het nummer is al met al een aardige coverversie geworden. De ‘Fever’ cover is aardig en best leuk maar verbleekt bij Madonna’s versie uit 1992 die er zowaar housenummer van maakte en dat nummer gewoonweg ownd(e)! ‘Got a man on my mind’ heeft een bepaalde reggaevibe meegekregen is een heerlijk nummer om bij te relaxen. Het laatste nummer ‘Lovin’ or leavin’ is weer extreem een funky en opzwepend nummer.

Op de heruitgave van de CD staan twee bonustracks. ‘New York City’ sluit nadeloos aan bij het vorige nummer op het album. Wat een beats en breaks kent dat nummer, gewoon heerlijk! Het tweede bonusnummer heet ‘Perfect’ en is een solonummer van Liz Mitchell dat als b-kant diende. Een aardig nummer en vooral het tweestemmige refrein is wel aardig maar het nummer mist de potentie om uit te groeien tot een klassieker. Daarnaast klinkt het alsof Liz soms vals zingt en dat stoort soms wel een beetje. Het beste nummer op dit album blijft echter ‘Daddy cool’, ik zou bijna zeggen dat hij zelfs tegenwoordig nog erg “hip” en “modern” klinkt. Een briljant nummer van begin tot eind!

Dat Boney M. zo gek als een deur is hoor je niet alleen aan de muziek, maar zie je nog meer in de clips. Hiermee heeft deze band zich geschaard onder de 'foute muziek*', maar daar kan ik het niet mee eens worden, ik kan hier zeker van genieten! Ik vind het huidige stemgemiddelde (2,63) dan ook echt te laag.

De fijnste nummers op deze plaat vind ik "Daddy Cool" (ja, echt.), "Sunny", "No Woman No Cry" (aardige cover), "Lovin' Or Leavin'" en "New York City".

Geen geniaal of ontzettend sterk album, maar ik word er vrolijk van...


* de cover van deze plaat is wél echt fout, daar kun je niet onderuit.