Boney M. - Love for Sale (1977)

Ik las vandaag dat deze album-cover indertijd verboden was in Groot-Brittanië.
Zo slecht konden ze toch ook alleen maar in die jaren gemaakt worden

Ma Baker is natuurlijk wel een fantastisch nummer.

Volledig mee eens!

Spannend hoor die hoes: mollige dames met kettingen en een zilveren slip met een dot borsthaar. Ik snap wel waarom dit verboden werd

Laatst voor 50 cent deze LP op de rommelmarkt gekocht.
Als muziek niet serieus te nemen, vandaar geen stem.
Wel grappige retro pulp.

Ma Baker, Belfast en dan heb ik het wel gehad, de rest is spuuglelijk, net als die prachtige soft-porno-hoes, over wansmaak gesproken...

*1/2

Precies hetzelfde is hier gebeurt Kon wel lachen om de hoes.

Op school zongen ze altijd 'Belfast, Belfast, ik heb al drie keer, drie keer, drie keer in m'n broek geplast'.
Wel gewaagd die cover van 'Still I'm Sad' van The Yardbirds.

De eerste 3 nummers vind ik leuk en "Ma Baker" vind ik zelfs een uitstekende song. De rest hoeft niet zo voor mij, de covers hadden ze beter gelaten voor wat het was en de SM-hoes getuigt ook niet bepaald van goede smaak.
De reguliere albums van Boney M kun je beter vergeten, een hitcompilatie volstaat.

Die hoes... OMG!!

Hoewel ik me kan indenken dat muziek van Boney M. niet serieus te nemen is, kun je met 35 no.1 hits wereldwijd en 150 miljoen verkochte exemplaren er toch niet om heen, dat het heel veel mensen heeft aangesproken.

De hits van Boney M. zijn over het algemeen wel lekker in het gehoor en ik heb er dan ook geen problemen mee....anders is het voor dit Love for Sale. Waarin een grote vorm van bloedarmoe aanwezig is.
Ma Baker en Belfast zijn de grote hits en vind ik nog wel leuk. Waarvan Belfast een compositie is van Drafi "Marmor, stein und eisen bricht" Deutscher.
Vooruit Love for Sale heeft ook nog wel een beetje een Love Boat gevoel over zich, maar Have you ever Seen the Rain??? Komt m.i wel in aanmerking voor de slechtste cover ooit.
Motherless Child heeft ook nog wel iets van een vibe over zich. Bij Silent Lover moet ik denken aan slecht ingesproken duitse soft sex films.
Wat die hoes betreft, ik dacht eerst dat het ging om een ruwe versie van Jimi Hendrix Electric Ladyland. De kettingen zullen wel symbool staan voor producer Frank Farian.

Ma Baker

Belfast was zelfs reeds begin jaren 70 geschreven.
Voor Marcia Barrett die destijds een one woman show had.
Tijdens de eerste concerten toen Boney M. nog niet veel nummers had zong Marcia Belfast.
Dat nummer deed het goed. Aan Farian werd dit doorgegeven. Hij besloot het uit te brengen op de 2de elpee.
Concerten?
Ja,het grote publiek heeft daar nooit van gehoord.
En die ivm Love for Sale op de tv waren waren bijna volledig de studio tape. De "live" band slechts alleen extra te horen tijdens No woman no cry. Liz zo nu en dan wat live en Bobby wat in Sunny.
DE CONCERTEN tijdens de toers waren echter gewoon 100% live.

Maizie Williams zong niet live, haar microfoon stond dicht tijdens de concerten.
Liz Mitchell en Marcia Barrett zongen wel live, ook op plaat (Liz Mitchell deed de leading vocals, Marcia Barrett de backing).
Bobby Farrell zong niet op plaat (dat deed Frank Farian) maar wel live (hoewel, het zijn enkele zinnetjes).

Ma Baker verdient 5 sterren, evenals de geniale porno hoes

Begin deze week kwam het bericht dat Frank Farian overleed, een naam die ik in 1977 leerde dankzij Boney M. Nadat die groep in de obscuriteit was verdwenen viel zijn naam bij Milli Vanilli, maar toen was ik inmiddels verder in mijn muzikale ontwikkeling.
Ik geloof niet in guilty pleasures: muziek die ik goed vind, vind ik goed. Al zal menigeen verbaasd opkijken dat ik over Love for Sale zo positief ben. In de wekelijkse Top 15 die ik iedere vrijdagavond na de uitzending van de Nationale Hitparade in de oude werkagenda van mijn vader noteerde, was Ma Baker de eerste #1 en dat vier weken lang. Deze pre-puber vond dit fan-tas-tisch!
Boney M is dus een eerste liefde en dat positieve gevoel is gebleven. Datzelfde jaar was ik onder de indruk van Sound and Vision van David Bowie en rolde ik vanzelf de "serieuze" en "kwaliteitspop" in, maar dat gebeurde dus naast Boney M. Ze zijn geen tegenpolen, maar lopen parallel in mijn muzikale reis.

Ooit sprak ik iemand die Farian op een feest had ontmoet. Een stille, verlegen man, werd me verteld. Maar de muziek op Love for Sale (dat ik tijdens het typen voor het eerst in z'n geheel hoor) is prima. Discoviolen, pakkende melodieën, af en toe blazers, uptempo muziek: het zit goed in elkaar. Belfast (vier weken #3 in de Nationale Hitparade in oktober-november '77) volgde het spannende misdaadverhaal Ma Baker (zes weken #1 in juni-juli '77) op als single. Vond ik ook heel goed maar het werd geen #1 in mijn persoonlijke lijst.
Het titelnummer is aangenaam, de schaamteloze cover van Creedence Clearwater Revivals Have You Ever Seen the Rain is dik geslaagd en hetzelfde geldt voor de bewerking van Gloria van Them.

Er wordt meer gecoverd, om te beginnen Plantation Boy dat de B-kant aftrapt. Ik ken het origineel niet maar deze versie is helemaal okay. De stemmen van de dames die wél mochten zingen zijn fraai, getuige Motherless Child, ook nog eens een liedje met een miniverhaal. Silent Lover vind ik qua stijl Amerikaans klinken, als een cover van Donna Summer, waarna de Duitse hitparadedisco terugkeert met A Woman Can Change A Man dat een sterke melodie heeft. Afsluiter Still I'm Said ken ik in eerste instantie van Boney M, maar ik was hun versie compleet vergeten... Hoe fijn die weer te horen, ook al heb ik de versie van Rainbow met Ritchie Blackmore en Ronnie James Dio vele malen vaker gehoord.

De hoezen van de groep vond ik trouwens ook aangenaam met die knappe dames in hun strakke pakjes. De puberteit begon, iets ontwaakte in mij...
Overenthousiaste lezertjes vragen zich wellicht af wie Boney M in mijn agenda van de #1-positie verdreef. Dat was Smokie met Needles and Pins, naar me bijstaat ook vier weken op die plek.

Jeugdsentiment? Zeker! Guilty pleasure? Neen. Hiervoor hoef ik me echt niet schuldig te voelen. Boney M maakte in deze fase kwaliteitspop die nog geschikt was voor de hitparade ook. Nog altijd word ik er vrolijk van, omdat ik op deze grijze middag de muzikale zon hoor schijnen.
Anders dan de eerdere bijdragen bij Love for Sale op MuMe neem ik de muziek wél serieus, resulterend in een 9 als schoolcijfer. Mede dankzij Frank Farian.

Mooi verhaal, al zou ik het woord kwaliteitspop veranderen in kwaliteitssingles.

Nounou, dat is inderdaad genereus, een 9! Ik ken deze LP niet in zijn geheel, dus ik kan er geen rapportcijfer aan toekennen. Maar ik denk dat we ongeveer leeftijdgenoten zijn, want als pre-puber kocht ik eveneens de single van Ma Baker, omdat ik dat als hitparadeliefhebber gewoon een erg leuk nummer vond. En op de B-kant stond Still I'm sad, dat ik ook kon waarderen. Dat wordt best goed gezongen door een van de twee zangeressen van de groep die echt kon zingen, Liz Mitchell. En ook bij mij was het de eerste versie van het nummer die ik leerde kennen, ruim vóór de uitvoering van Rainbow. Ik wist destijds niet eens dat het een cover was (van The Yardbirds, voor wie dat niet weet).

Ik heb later nog wel een paar andere singles van Boney M gekocht en die bezit ik nog steeds, alsmede de LP van Nightflight to Venus en een verzamel-CD. Toch beschouw ik de muziek van de groep een beetje als een 'guilty pleasure', al heb ik eigenlijk ook een hekel aan die term. Want inderdaad: je vindt muziek goed of je vindt het niet goed, ongeacht wat je omgeving ervan denkt.

Ik schaam me er ook zeker niet voor, maar betrap me er zelf regelmatig op dat ik dit soort muziek uit dit tijdvak (zeg maar de jaren zeventig en begin tachtig) hoger aansla dan muziek uit een latere periode die qua niveau eigenlijk vergelijkbaar is. Heeft denk ik te maken met de instrumentatie en de productie. Er waren op dit soort nummers uit die tijd toch ook vaak 'echte' muzikanten en arrangeurs aan het werk, in tegenstelling tot latere en hedendaagse producties, waarbij er toch vaak een gesamplede beat, een drumcomputer en/of een sequencer meedraait. Dat laatste hoeft niet per se verkeerd te zijn, maar het klinkt me dan vaak toch te 'gemakkelijk' en te weinig creatief in de oren.

Want dat is bij Boney M dan weer wel zo. Sommige aspecten van hun muziek kan ik echt wel waarderen om puur creatieve en muzikale redenen. De baslijn uit Daddy Cool - en eigenlijk ook wel die van Ma Baker, want die is vergelijkbaar - vind ik bijvoorbeeld geniaal.

De meeste singles van Boney M vind ik leuk en Ma Baker vind ik zelfs prima. Maar een regulier album van hen is niet aan mij besteed wegens een overdaad aan covers en vulsel. Van Boney M houd ik het op de hitcompilatie Boney M. - Greatest Hits (2001) en die krijgt 3* van mij.

Boney M heb ik nooit serieus genomen, het is voor mij prefab en kitsch maar toch wel leuk en toegegeven, de nummers zitten - zeker productioneel - goed in elkaar met soms een geniale baslijn.

Eigenlijk heb ik veel met de popmuziek uit de periode 1977-1983 (al vind ik de periode 1967-1973 nog wat beter) mede door het feit dat ik die tijd LP's begon te verzamelen en nog vaak uitging. Ik was (en nu nog steeds) dol op bv. Abba, The Police, David Bowie, Fleetwood Mac, Kate Bush, Elvis Costello, Roxy Music, Talking Heads, Dire Straits, The Clash, The Jam, U2, Kraftwerk, OMD ... en ook sommige disco en zelfs 'foute' acts als bv. Boney M, Village People, Luv' en Dolly Dots kon ik appreciëren.

Inderdaad klonk de muziek toen natuurlijker - wat gaucho zegt - en die 'foute' acts namen zich ook niet serieus. Dit in tegenstelling tot de vele geautotunede huidige sterren als bv. Britney Spears en Rihanna.

Over kitsch-covers gesproken...
Still I'm Sad of Have you ever seen the rain ? Hoe verzin je het om zulke klassiekers te verkrachten!
Nog geen 0,5 ☆ waard.....

Die covers van Still I'm Sad of Have You Ever Seen the Rain zijn inderdaad niet om aan te horen maar de eerste 3 nummers en vooral Ma Baker vind ik wel goed.

Nee hoor, ik heb daar vanmiddag oprecht van zitten genieten! Veel leuker dan het origineel van The Yardbirds bijvoorbeeld. Maar dat mensen deze versies van Boney M verafschuwen, snap ik uiteraard.

Wat ik ook zo'n leuk liedje vond in '77: The Damned met New Rose. Oftewel, puur intuïtief een liedje waarderen of afserveren zoals deze beginnende puber dat deed, zonder na te denken over genrelabels. Luisterend naar de radio mijn persoonlijke top 15 maken, muziek absorberend. Geleidelijk groeit dan de smaak.

Overigens vond en vind ik Boney M vanaf '79 (single El Lute) plotseling niks meer. De edelkitsch was niet meer pakkend.

Dit is wel een fijne trip down memory lane!

Ook ik heb in de eerste fase (tot Nightflight to Venus) oprecht genoten -en nog steeds wanneer bijvoorbeeld Sunny langs komt op de radio- van Boney M.

De term guilty pleasure vind ik ook bizar, waarom zou je je schamen om wat voor muziek dan ook ook?
Het heeft dan te maken met wat de directe omgeving van die keuze zou kunnen vinden ...... nou dat is mij altijd scheiss egal gebleven. In de zeventiger jaren toen ik wild was van The Jean Genie gaf ik ook ruiterlijk toe in de klas dat ook ook Knowing Me, Knowing You van ABBA eindeloos mooi vond (en nog....)

Als iemand blij wordt van De Kermisklanten of een schlager artiest vind ik dat alleen maar fijn voor die persoon.

En is niet iedere muzieknoot tussen de balken gezet om gehoord te worden door anderen, wie dan ook?
Over smaak valkt niet te twisten en het is net wat RonaldjK al aangeeft in zijn prachtige recensie van hierboven, bij veelvuldig luisteren naar muziek volgt er vanzelf een smaakontwikkeling omdat er nieuwe muzikale vensters worden geopend. Wat niet wegneemt dat er een liefde voor prille muziekkeuzes kan blijven bestaan.

Zo koesteren ik ook nog steeds mijn Middle of the Road platen (Soley Soley)

Vanmiddag was ik aan het thuiswerken en organiseerde voor alle één werknemers ter plekke mijn eigen vrimibo (chips plus barleywine Winterbier van De Gooische). Me, myself and I draaiden onder meer van vinyl deze Love for Sale, om precies te zijn deze persing.
Bij het bekijken van het label viel iets op: bij Gloria, Can You Waddle staan als componisten Frank Farian en Reyam, oftewel George Reyam, alias van Hans-Jörg Mayer. Maar de tekst bestaat uit "Gloooooriàh!" en lijkt verdácht veel op Gloria van Them. Geschreven door Van Morrison.

Is hier ooit een plagiaatrechtszaak om geweest? vraag ik mij dan af. Iemand die meer weet?

Ik kende het nummer niet, maar heb het zojuist even beluisterd op YouTube. Mijn mening: het zit er tegenaan, maar is niet helemaal hetzelfde. Al maken ze het zich niet gemakkelijk door dezelfde meisjesnaam te gebruiken. En het idee erachter is ongetwijfeld dat het refrein de luisteraar bekend voorkomt. Over een rechtszaak met betrekking tot dit nummer heb ik overigens nooit gehoord. Ik kan er op internet ook niets over terugvinden. Al schat ik in dat Van Morrison een goede kans zou maken op wat contanten.

Tja, Farian was daar altijd een meester in. Her er der jatten van bekende nummers of juist van obscure liedjes en daar dan je eigen nummer van maken. Zelfs onder Rivers of Babylon, wat gewoon een opzichtige cover is van reggaeband The Melodians, zette hij gewoon zijn eigen naam (en die van zijn kompanen) als componist. Aanvankelijk dan, want dát plagiaat mondde al snel uit in een rechtszaak. Die Farian natuurlijk verloor, zodat op latere persingen alsnog de namen van de oorspronkelijke componisten vermeld werden (en dan bedoel ik niet de auteur van de Bijbelse tekst).

En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te bedenken. Om bij dit album te blijven: het instrumentale thema van Ma Baker zou gejat zijn van een Tunesisch volkswijsje (en is vooral gebaseerd op deze versie die in 1975 een hit werd in Noord-Afrikaanse landen), maar ook daar staan Farian c.s. als componisten vermeld. Idem op de titeltrack van Nightflight to Venus, die onmiskenbaar is gebaseerd op Dance with the devil van Cozy Powell (die op zijn beurt weer een melodie leende van Jimi Hendrix' Third stone from the sun). Maar in veel gevallen kwam Farian ermee weg en het heeft hem schathemeltjerijk gemaakt.

De Tunesiër Mohamed Hansour met Sidi Mansour, wát een leuke ontdekking op de vroege zaterdag! Bijzonder dat Farian slechts eenmaal in de rechtszaal belandde. Dank voor de info!!!

Grappig detail van die Mohammed Hansour-versie is dat daar een (mij overigens verder onbekende) Nederlandse producer achter schuilgaat. Die had het nummer opgenomen en doorgespeeld aan Willem van Kooten. Ze hadden, volgens eigen zeggen, zelfs Frank Farian benaderd voor de Europese distributie, maar die liet weten 'geen interesse' te hebben. Totdat twee jaar later Ma Baker verscheen...

De officiële versie van het verhaal luidt dat Reyam (Hans-Jörg Mayer dus) het nummer - eveneens op vakantie in Tunesie - opgepikt zou hebben. Maar ik vermoed dat die het nummer van Mohammed Hansour had gehoord, want daar is Ma Baker wel héél duidelijk op gebaseerd.

Ik zou niet gezegd willen hebben dat Frank Farian slechts één keer in de rechtszaal heeft gestaan. Want deze Ma Baker-kwestie leidde eveneens tot een aanklacht wegens plagiaat. Maar daar stond die Cees Vermeulen Windsant natuurlijk niet erg sterk mee, want hij had het zelf ook gecoverd danwel bewerkt. En volgens de gerechtelijke uitspraak kon iedereen zijn versie maken van een traditional...

Farian stond wel vaker in de rechtszaal. Natuurlijk met die beruchte Milli Vanilli-kwestie, maar ook de leden van Boney M hebben hem naderhand aangeklaagd omdat ze zo weinig overhielden aan hun avontuur. Maar dat had niet met plagiaat te maken. Het is sowieso opvallend hoe vaak Farian hiermee wegkwam, terwijl de voorbeelden overduidelijk zijn.

Op onze eigen site heeft MuMe-lid L_T_B ooit nog eens een aardige - maar verre van volledige - opsomming geplaatst. Vijfde bericht op de gelinkte pagina. Kun je zelf vergelijken.

Dank voor de link naar het bericht van L_T_B! Ondanks alle lenerij / jatterij viel mij gisteren bij afspelen alweer op hoe goed dit Love for Sale in elkaar zit. Goed geproduceerd, goed gezongen, afwisselend, goed ingespeeld en dat allemaal met een levende drummer, wat ik ook zo fijn vind! Dit ver voorbij mijn jeugdsentiment.

Haha, nou dat geldt voor mij ook wel, hoor. Je kunt in artistiek opzicht allerlei bedenkingen hebben over de werkwijze van Frank Farian, maar die Boney M-nummers klinken als een klok. Ik schaam me er niet voor om te bekennen dat ik als jonge tiener ook gewoon de singles van Daddy cool, Sunny en Ma Baker aan mijn collectie toevoegde. En later zelfs de LP van Nightflight to Venus.

Inderdaad was het soms schaamteloos jatwerk, maar Farian kon één ding wel goed: hij wist het te combineren tot een commercieel aantrekkelijk geheel, dat bovendien ook retestrak werd opgenomen. Met echte muzikanten, want dat was in de jaren zeventig nog heel gewoon. Zoals die drummer (ik denk dat dat Keith Forsey is) zich uitleeft op hun versie van Sunny, dat is gewoon heerlijk om naar te luisteren.

En dat basloopje van Daddy cool blijf ik tot op de dag van vandaag geniaal vinden. Ik heb trouwens wel eens gelezen dat Farian het intro van dat nummer gewoon met zijn eigen mondarticulatie in de microfoon opnam. Als kind stond ik daar niet bij stil, maar als ik het terughoor, geloof ik dat direct. Dat is toch een zekere mate van creativiteit...

Ik dacht altijd dat dit een nepgroep was, echter zoals eerder hier vermeld gaven ze dus ook 100% live concerten. Op Youtube trof ik een mooi concert aan, Dublin 1978. Ze konden wel degelijk zingen. Belfast als uitschieter, prachtige vocals.