Tangerine Dream - Stratosfear (1976)

Een geliefd album van mij uit de vroegere TD periode, Mooi uitgewogen stukken, in die typische jaren 70 synths sound.Essentieel TD album. Op vinyl.

Op het moment toen Stratosfear uitkwam van Tangerine Dream waren bepaalde fans van het eersre uur er niet blij mee. Ze vonden de herkenbare instrumenten maar niets en verlangde terug naar de aftastende periode van de band. Desalniettemin maakte Tangerine Dream met dit album een hele stap vooruit, wat binnen hun Virgin Years hun handelsmerk zou worden.

Stratosfear houdt het midden tussen de strikt kosmische muziek tot de door sequencer geïnspireerde muziekstroming. Het album Stratosfear is voor mij een kosmisch album met herkenbare instrumenten. Zo is het geluid van de volgende instrumenten niet vervormd: gitaar, piano en mondharmonica. Daarentegen zorgt de elektronica voor het mysterieuze geluid.

Tot zover de techniek. Het album Stratosfear mag er zeker wezen. Het bevat melodieuze delen die verrassend overgaan in kosmische zoektochten. De herkenbare muziekinstrumenten zijn mijns inziens daarbij niet storend, ze vullen juist de gecreëerde sfeer prima aan. Zo laat de mondharmonica op de track 3 A.M. At the Border of the Marsh From Okefenokee goed horen dat het erg vroeg in de morgen is. Het jammere van het album Stratosfear is echter wel dat het weinig dynamisch is opgenomen en daardoor voor mij net geen topalbum is. Hierbij heb ik wel rekening gehouden wat in 1976 op opname gebied kon.

Mijn 2e album van Tangerine Dream. Hoe ik op Tangerine Dream ben gekomen? Ik had eerst 'Ricochet' gedownload en het laten bezinken. Ik vond lastig om te beoordelen maar na een tijdje kwam ik er achter dat dit toch wel erg goede muziek is en heb ik meer gedownload.
Nu over dit album, beginnend met de titeltrack 'Stratosfear'. Wat ik voortdurend hoor is voor mij nu al het bekende Tangerine Dream geluid: up tempo bass. Het is een druk nummer met een goede melodie
Het 2e nummer 'The Big Sleep in Search of Hades' heeft een erg mooie introductie met de Fluit, basgitaar, gitaar en dan plots de snijdende synth klanken die een tijdje aanhouden aan het eind heb je weer dezelfde mooie fluit als in het begin.
De intro van '3 Am at the Border of the Marsh from Okefenokee' (vreemde titel?) is ongetwijfeld het spannendste stukje muziek van de plaat. Een geweldig achtergrondmuziekje voor spannende films. Dan volgt er een bombastisch intermezzo (GRR) waarna het weer spannend verder gaat.
Ook het laatste nummer 'Invisible Limits' begint spannend en wordt alsmaar opzwepender. Het eind van dit nummer is weer erg mooi met de piano en fluit.
Echte uitschieters heeft dit album helaas niet als ik voor een favoriete track moet kiezen zou ik gaan voor 'The Big Sleep in Search of Hades' mede dankzij de intro en het slot.

4*

Pracht album van TD uit 1976. Een plotselinge ommekeer na Rubycon en Phaedra. Meer melodie lijnen en prachtige sequences. Goed opgebouwd en sterk van opzet. Dit is het album dat toch wel als een van de betere uit de line-up Froese-Franke- Baumann periode.
Luister maar eens naar het prachtige 3 am at the Border of the Marsh from Okefenokee. Schitterend van opbouw mat aan het begin Edgar op mondharmonica. Je want je aan die grens van Okefenokee. Gewoon een super electronisch album.

Wat er toch kan veranderen sinds ik mijn laatste bericht hier schreef. Ik schreef dat mijn favoriete track van dit album The Big Sleep in Search of Hades was, nu heb ik juist een schurfthekel aan nummer, het klinkt verschrikkelijk oud en bekoort me absoluut niet meer. Daarentegen zijn de nummers: 'Stratosfear' en 'Invisible Limits' erg in het vaandel gestegen. Verhoog dit album dan ook naar een 4,5.

Een herkenbaar probleem. Zelf denk ik dat ik dat dit een kwestie van tijd is dat je een dergelijk album in de cd-speler stopt. Een track als Stratosfear is qua compositie eigenlijk tijdloos te noemen, daarentegen is The Big Sleep in Search of Hades duidelijlk aan de jaren zeventig verbonden door de gebruikte klanken, die ik niet kan plaatsen in de moderne tijd.

Ontdekt dank zij DJ Shadow, die Invisible Limits samplede op Endtroducing. Mooie plaat!

Grappig dat een DJ je de weg wijst naar zo'n schitterende plaat.

Ik kan spijtig genoeg niet van dit plaatje genieten.
Het komt me net wat te cheesy en flauwtjes over, wel een mooie hoes, dat mag ook gezegd worden.

Op naar Rubycon.

Goede TD-plaat, waarmee de band hun horizon wilde verbreden door een wat toegankelijker sound neer te zetten. Maar ook op experimenteel vlak valt er nog genoeg te beleven.
Het titelnummer mag wel de geschiedenisboekjes in als het eerste TD-nummer die dankzij de melodielijn écht blijft hangen. Vóór Stratosfear was de muziek veel abstracter en pittiger van aard.
Over het algemeen is dit gewoon een lekkere plaat, die ondanks zijn 'leeftijd', nog niets aan kracht heeft ingeboet.
Een afwisselende plaat met op z'n tijd dynamische en krachtige stukken, maar ook af en toe heerlijke psychedelische en minimalistische momenten. Toppers blijven voor mij het titelnummer en het geniale "Invisible Limits".

Zeer prettige plaat van Tangerine Dream. Nu staat de band bijna altijd wel garant voor kwaliteit maar deze is toch ook weer niet te versmaden.

Mooie plaat, mijn interesse voor meer albums van deze Duitsers is zeker gewekt.

Ik heb deze plaat leren kennen, omdat deze als achtergrondmuziek werd gebruikt bij een film over het ringen van vogels. Deed me destijds denken aan Pink Floyd. Vooralsnog vind ik dit hun beste album (althans van de albums die ik ken). Melodieuzer van opzet dan de voorgaande cd's en daarnaast met gitaarpartijen. TD weet zich met hun muziek rechtstreeks toegang te verschaffen tot het Onbewuste van de luisteraar. Dat is bij vlagen beangstigend, maar vaak intrigerend en mooi.

Toevallig kocht ik dit album een jaar of 4 op vinyl. Ik vond deze band toen al mooie muziek maken. Hoes ziet er voor de jaren 70 futuristisch uit en heeft wat weg van latere trance-album hoezen.

DE startplaat waardoor ik T.D. steeds beter ben gaan ontdekken en nu weer herontdekken.
Prachtige stukken afwisselende muziek om van te genieten in het donker of minstens met de ogen toe ...
zoals vroeger in mijn pubertijd bij het radioprogramma 'Muziek uit de Kosmos'.
Invisible Limits, wat een nummer! Die piano aan het einde ... Kippenvel!

Ooit gekocht bij Release.....heerlijke herkenning..
TD......Pioniers Eerste Klas....

Ik ben eigenlijk nog steeds niet uitgeluisterd op de abstracte en "ritme-loze" stukken van Zeit en Atem, dus wanneer ik drumcomputers en ritmeboxen bij Tangerine Dream hoor ben ik altijd bang dat de etherische sfeer een beetje zoek raakt. Toch heb ik daar bij dit album geen last van, zelfs niet bij het titelnummer dat toch het meest "direct" is qua melodieuze opbouw, want daarvoor zijn de thema's, de aparte "stemmen" van de instrumenten en de algemene soundscape gewoon te sterk, zowel bij dat titelnummer als op de plaat als geheel. Sowieso zijn hier geen zwakke broeders te bekennen wat mij betreft, hoewel ik de eerste kant wat sterker vind als geheel, met het prachtige klavecimbel en de mellotron op The big sleep in search of Hades als hoogtepunt. (Sowieso kun je mij al bijna wegdragen wanneer er een mellotron is te horen, en dan zit ik natuurlijk goed bij deze band.)
        Gekocht in de geremasterde 2018-versie, met als bonustracks de 34 minuten lange soundtrack van de filmopnames van het concert dat de band in oktober 1975 in de kathedraal van Coventry gaf, gevolgd door de single-edits van de eerste twee nummers van het album voor een promotiesingle uit 1976. Uiteraard is dat eerste nummer (op zichzelf al praktisch een volwaardig album) het interessantst, met eerst een broze mellotron en vogelgeluiden, later echte en elektronische percussie, een benauwend 2001-koor en geluidsgolven die mij serieus de tuin in deden lopen om te kijken of er misschien straaljagers over kwamen vliegen. Wie de In search of Hades-box uit 2019 echter al heeft zal de nummers daar al kunnen vinden.
        Overigens, Gerards Dream vindt het geluid van deze jaren-70-opname nogal matig; ik durf niet te zeggen of deze remaster en/of de bonustracks een hernieuwde aanschaf waard zijn, maar hij is gedaan is door Ben Wiseman die ook de voorgaande drie albums onder handen heeft genomen – misschien dat dat voldoende indicatie voor de geluidskwaliteit hiervan geeft.

Mooi wat meer ingetogen nummers
Bevalt mij goed!