Tangerine Dream - Rubycon (1975)

Mooie donkere TD plaat, met twee vrij zweverige, haast psychedelische stukken met typerende jaren 70 synths. 3,5 sterren Op vinyl.

Een van de eerste albums van TD die ik leerde kennen en nog steeds een grote favoriet. Heel veel Mellotron op dit album.

Rubycon van Tangerine Dream verdient zeker een plaats in de toplijst van kosmische muziek. Bijzonder lange melodielijnen, stemmen van paters die de stilte in hun klooster verbreken en eigenzinnige ingetogen ritmes. Dit is voor mij in de notendop hoe dit album muzikaal in elkaar steekt. Daarmee doe ik wellicht dit album onrecht aan, edoch iets wat zo "onzichtbaar" klinkt laat zich moeilijk omschrijven. Bij Phaedra werd de term "Music that melts" al gebruikt maar dat geldt zeer zeker ook voor Rubycon. De hoes laat dit ook zien in de vorm van die omhoog vallende druppel uit wat ik aanneen een warme substantie is.

Op dit album draait de mellotron inderdaad overuren. Dat instrument kwam Tangerine Dream duur te staan tijdsens een tournee door het Verenigde Koninkrijk. Ze kregen namelijk een forse boete omdat ze door het gebruik van de mellotron vele muzikanten werkloos thuis lieten zitten en dat was niet volgens de wet.

Bizar dat er bij één van de meest invloedrijke synth-albums allertijden, relatief zo weinig stemmen en zo weinig berichten staan.
Want ondanks dat het met Phaedra allemaal écht begon voor TD, is Rubycon de perfectionering van een al klassiek en geweldig album.
Rubycon is essentieel en verplichte kost voor elke Electronic Music-fan en behoort tot de absolute mijlpalen van de synth-muziek.
1975 was een gouden jaar: Klaus Schulze leverde zijn meesterwerk Timewind af, Vangelis kwam met het symphonische synth-werk Heaven and Hell op de proppen en TD leverde 2 top-albums in één jaar tijd af, Ricochet en dit super-album.
Donker en abstract, zweverig en kabbelend, met geweldige sequences en aparte, breed uitwaaierende melodieën waar je nét geen grip op krijgt. Bij elke luisterbeurt lijk je meer en andere dingen te ontdekken. Dát en nog veel meer fraais biedt Rubycon, wellicht niet het meest toegankelijke synth-album (we hebben het hier niet over J.M.Jarre), maar ondanks dat, wel één van de meest bijzondere en boeiende uit een revolutionaire periode.
Vaak gecopiëerd, nooit geëvenaard, Rubycon is het helemaal waard.

Volgens mij valt het qua stemmen wel mee. Het is een bijzondere tak van muziek en daar komen geen grote groepen mensen op af zoals bij Pink Floyd bijvoorbeeld.

Wat daarentegen wel opvalt, zoals je terecht opmerkt, zijn het weinig aantal berichten wat bij dit album zijn geplaatst. Na een album als Phaedra betekende Rubycon toch wel de definitieve doorbraak van Tangerine Dream. En na mijn idee mag daar best wel meer bij worden stil gestaan middels berichten, mede door de status die dit album heeft binnen de electronische muziek verdient het dat ook. Met dit album werd de mellotron, een instrument met eigen wil, op de kaart gezet. De paterstemmen die op dit album te horen zijn worden voortgebracht door dit instrument. Dit was destijds een hele stap vooruit binnen dit soort muziek. En zo zijn er nog meer zaken te vinden wat dit album zo bijzonder maakt binnen de geschiedenis van de electronische muziek.

Vind het soms erg creatief van mensen dat ze van alles horen wat er niet is, Paterstemmen, dan zou de sampler in die tijd bestaan moeten hebben of zoiets, ooit gehoord van het Mellotron choir of choir voices die uit de moog te toveren waren? Nee geen paterstemmen sorry dat gaat mij te ver wel ben ik het eens dat dit toch een van de meest uitzonderlijke albums uit de TD gechiedenis is als je ook de achtergronden van het ontstaan kent, dan wordt het nog beter. Super plaat.

Als ik muziek beschrijf hier probeer ik daar iets bij te zoeken wat voor vele herkenbaar is. Ik geloof daarbij dat vele wel eens een groep paters heeft horen zingen in een oud klooster. Dat is wat ik hoor op dit album. Natuurlijk weet ik dat deze uit een mellotron komen, het is enkel een sfeerbeeld wat ik probeer neer te zetten, waarvan ik hoop dat daar een zekere herkenning vanuit ga. En als ik iets vreemds beweer dan vind ik het niet erg daar op gewezen te worden. Door mijn Rooms Katholieke opvoeding heb ik wel de nodige paters horen zingen. Zei het in het Latijn, Nederlands of een andere taal.

Beschrijven van muziek is ieders goed recht het vergelijken van geluiden met iets ook ieders goed recht, wat ik bedoel is dat creatief zijn met dingen soms in mijn oren te ver gaan. Ieder mens zal wel iets horen in dit meesterwerk van TD. Als ik mijn ogen dicht doe en luister naar part 1 dan zie ik op het hoogtepunt een grote druppel vallen, zo bekijk ik het. Blijft dus een persoonlijke beleving meer niet.

Natuurlijk, dat is het gevaar van het beschrijven van dingen. Vooral bij Rubycon van Tangerine Dream. De geluiden op dit album zijn erg breed te noemen en niet iedereen zal er in horen wat ik er in hoor. Daar ben ik mij van bewust. Het leuke van deze site is voor mij juist dat het kan zorgen voor een zekere verdieping of het doorbreken van een beeld wat ik over iets heb een lange tijd.

Het liefst draai ik Rubycon als het aarde donker is in mijn woonkamer. In een dergelijke sfeer komt de muziek op dit album het beste tot zijn recht. Hierdoor kom ik nog steeds lagen tegen waarvan ik het bestaan nog niet van wist. Hetgeen voor de ander al gesneden koek kan zijn, dat is het moeilijke van om een gids te zijn. Aan de andere kant is dat weer leuk om dat even te zijn.

Dat maakt het gewoon zo goed, bij Tangerine Dream. Wat ik inderdaad al eerder zei, bij iedere luisterbeurt ontdek je weer nieuwe dingen, vooral als je helemaal op gaat in het album, bijvoorbeeld door 'm te luisteren in een donkere kamer.
Ik heb zelf veel dark ambient-albums, waar dit album wel iets van weg heeft. Beluister ze op de juiste manier, en je ontdekt steeds meer nieuwe dingen en elementen, hoe minimalistisch de muziek ook kan zijn. Denk inderdaad maar eens bijvoorbeeld aan de eerste albums van TD, waarvan Alpha Centauri, Atem en Zeit de beste voorbeelden zijn.

Juist geschreven CorvisChristi. Het beste is om iets niet te strikt te beschrijven, want ruimte voor de eigen fantasie is best belangrijk binnen de muziek, en vooral bij Tangerine Dream. Op dit album hoor ik echt stemmen van iets wat ik paters noem. Om dit duidelijk te maken zal het handiger zijn als ik naast iemand zou gaan zitten tijdens de luistersessie om te vertellen waar ik dat hoor.

Maar dat moet je eigenlijk niet doen met de muziek op dit album. Laat een ieder er inhoren wat hij of zij er in wil horen. Bepaalde zaken aanwijzen in dit geval moet kunnen. Je kan er wat mee of niet. Het blijft uiteindelijk de verantwoordelijkheid wat jezelf ermee doet. Hoor er in wat je wil horen zolang je er maar van geniet....

En genieten doe ik zeker met Rubycon. Ondanks dat iedereen zelf moet bepalen wat hij of zij erin terughoort, kan ik me een beetje indenken waarom je stemmen hoort die van paters af zouden kunnen komen.
Om dan toch even de luistersessie van stal te halen: doel je bijvoorbeeld naar het gedeelte tussen 5:50 en 6:00 minuten in Part I? Daarin hoor ik iets terug wat op bovengenoemde lijkt.
Lang leve de mellotron!

prachtalbum van de tangs maar phaedra vind ik nog iets beter , en ook ricochet , de drie beste

Die albums horen net zo bij elkaar als In de Ban van de Ring van Tolkien. Het is echt heerlijk om ze alle drie achter elkaar te draaien. Wat erg lekker is.

Deze heb ik vanmiddag aangeschaft voor maar 7.99 euro. Dit album doet mij na 3 luisterbeurten nog meer versteld staan dan Phaedra, vooral in part 1 vanaf 10 minuten gaan ze echt los, man man man wat een expressie, en wat een verschillende melodielijnen op de vierkante seconde, geweldig gewoon. Dit album vind ik nog perfecter dan het iets meer tamme Phaedra. Ik hoop dat er nog veel meer moois is van deze band en dat ik ooit eens de climax van hun kunnen echt kan bereiken. Voorlopig heb ik nu 2 dagen alleen maar Phaedra en Rubycon gedraait, maar ben er nog lang niet op uitgekeken.

Nou Rubycon is wat mij betreft wel hun piek. Niet dat ze daarna nog geen goede albums hebben gemaakt maar de sfeer op Rubycon hebben ze nooit weer kunnen creeeren.

Ik vind het wel een beetje vreemd dat dit album zo laag beoordeeld word, want volgens mij is Phaedra de opmaat voor dit album, zo komt het tenminste bij mij over. Er zijn wel 10 albums die hoger beoordeeld worden hier dan deze, maar die hebben wel minder stemmen dat dan weer wel. Volgens mij is 3.52 stemmen veel te laag voor dit album, en verdiend het gewoon beter.

Tja, lage stemmen ach daar moet je niet naar kijken. ga er voor zitten en slurp dit album volledig op want het is een ijzersterk gemaakte plaat.
Vooral part 1 steekt er kop en schouders bovenuit. Vooral het moment waarop de druppel valt, probeer dat maar eens goed te begrijpen vanuit de opbouw van part 1. En dan krijg je nog een goed stuk (part 2) er achteraan. Een klassieker.

Tsja, deze ligt mij een beetje te zwaar.
Sorry.

Zwaar? Het behoort tot een van de betere van TD.

Als classicist en historicus viel me deze op, omdat de Rubicon veel terug komt in de geschiedenis van Rome.
Maar ik kan er niet veel mee, helaas.

Het geschiedenis boek 's middags lezen en dan des avonds voor het slapen gaan deze in de cd-speler. Wellicht gaat er een kwartje vallen. Sterkte alvast.

Ik vind deze van de weinige albums van TD die ik ken toch wel de beste van de studio albums. Tangram en White Eagle vind ik ook erg goed, alleen die zijn toegangkelijker en hebben een veel kortere houdbaarheidsdatum in mijn oren, dan deze. Dit blijft ook na vele luisterbeurten gewoon een erg goed album, waar je niet snel op uitgekeken/geluisterd raakt. Van de live albums vind ik Ricocet het beste van wat ik van de reguliere live albums ken.

Ja, hier zit nog duidelijk de mystiek in van de begin jaren. Nog het zoeken naar klanken en het uitproberen van de voor die tijd nieuwe spullen. Het roept bij nu de gedachte op dat je dit The Dark Side of the Moon kan noemen, maar dan van Tangerine Dream. Zo'n album dus waarmee een groep zich op de kaart zet, zodat je er eigenlijk niet meer om heen kan.

Echt een van de beste albums van Tangerine Dream.
Als je ervoor gaat zitten...wordt je vrij vlot omhooggezogen met de zgn. vogels die je echt de diepere en donkere jaren'70 laten ervaren.

Mijn vierde TD album en opnieuw ben ik aangenaam verrast. Bij Phaedra had ik nog een beetje idee dat de vier nummers wat 'los zand' waren ten opzichte van elkaar, daar waar ik hier een meer hermetische eenheid proef.

Minder gepolijst dan bijvoorbeeld Ricochet, maar dat is positief bedoeld, het houdt daardoor wat meer dat geheimzinnige vast, dat mysterieuze, dat kruipende onder de huid, wat je ook terugvindt op Edgar Froese's solo album Epsilon in Malaysian pale.

(Ik zou onderhand berispt moeten worden voor het zo vaak aanhalen van het 'Epsilon' album bij zowat de helft van al mijn MuMe commentaar, maar goed, het zij me vergeven. Ik schrijf er zo meeslepend over...)

Iemand berispen om het feit dat hij het album Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese erg goed vindt is hetzelfde als iemand de mond snoeren terwijl hij een goed verhaal heeft te vertellen. Gewoon mee doorgaan, mijn zege heb je.

Geniet gewoon lekker van beide en zeker van dit sterke album van TD.

Deze voelt bij mij aan als de lichtere versie van Zeit (Zeit Light dus eigenlijk ) met iets meer melodie, maar toch nog behoorlijk zweverig. Toch blijf ik TD op zijn best vinden als er een beetje meer melodie in zit, maar desondanks is het natuurlijk heerlijk spacen met een koptelefoon op, een dik verdiende 4* dus.

Lekkere spacey plaat. Met typisch jaren '70 klinkende synths.
Er wordt wel een erg mooie sfeer neergezet. Het is moeilijk te beschrijven, maar het is alsof we ver boven de aarde zweven. Kijkend naar sterren en planeten.
Toch wordt het nergens echt geweldig, dus een verdiende 3,5*.