Tangerine Dream - Rubycon (1975)

Na het ijle en zoekende Phaedra klinkt Rubycon mij een stuk compacter en doelgerichter (hoewel niet per se beter) in de oren, alsof de mannen met het nu definitief beheersen van hun (geavanceerdere) apparatuur ook efficiënter konden spelen en daardoor strakker naar een eindpunt konden toewerken. Zeker het eerste deel zou ik ook kunnen in fragmenten kunnen "opknippen" en elk stuk apart beschrijven (waar beginnen de ritmepatronen, waar "valt de druppel", waar wordt de percussie fysieker), hetgeen handig zou zijn om een soort overzicht van de opbouw te krijgen, maar dat natuurlijk ook de flow en de warmte van het nummer enorm onrecht (en misschien wel totaal teniet) zou doen. Het tweede deel komt op mij wat losser over, met wat minder herkenbare en duidelijke melodieën dan op deel 1, wat minder leunend op intensiteit en wat meer op sfeer (hoewel de laatste vijf minuten dan weer prachtig van broosheid zijn). Ja, hoe beschrijf ik dit, "die gitarist is geweldig maar die zanger haalt niet alle hoge noten, en aan dat laatste refreintje hadden ze nog wel wat meer zorg mogen besteden..." Of je dit een toegankelijk album mag noemen weet ik niet, maar deel 1 bevat zóveel moois, zóveel sterke melodieën, zóveel sfeer en zóveel warmte dat dit mij toch wel een mooi instappunt lijkt voor wie benieuwd is naar "dit soort muziek".
        Overigens wordt dit natuurlijk op allemaal klassieke jaren-70-apparatuur gespeeld, maar de perfectie en de (nog altijd) abstractie van de muziek maakt het in mijn ogen toch totaal niet gedateerd. Wat wèl extreem gedateerd is is de hilarische anekdote die Gerards Dream op 4-7-2007 aanhaalt:
Alsof ze zich daar tóén al op de Brexit aan het voorbereiden waren...

Ik heb hem vaak gedraaid als TD fan maar om de een of andere reden pakt dit album me nooit echt bij de strot. De plaat is zeker niet onaardig en kent enkele vervreemdende, desolate geluidsmuren en ook kille sequencers, maar nergens veer ik echt op en/of voel ik de behoefte om op die desolate plaatsen te zijn. Langzaam hoor je wel wat meer melodie in hun muziek komen maar het houdt nog niet over op dat punt. Een krappe voldoende.

Volgens het jaarlijkse Spotify lijstje is dit al sinds 2017 mijn meest gedraaide album. En dat heeft een reden. De muziek op Rubycon is van zo'n onbeschrijfelijke schoonheid dat woorden tekort schieten. Synthesizers en sequencers hebben nog nooit zo warm en menselijk geklonken. Met dit album kom ik tot een volmaakte rust. De beste TD album by far.