Morrissey - Kill Uncle (1991)

Waar de meningen over het debuut Viva Hate nogal gemengd waren, daar waren de meningen over dit album meestal iets minder verdeeld. Veel fans vonden (vinden ?) dit album namelijk niet geweldig, sterker, velen zagen het als misschien wel het slechtste werk van Morrissy ooit (toen was Malajusted nog niet uit.....want deze werd nog slechter onthaald).
Is dat terecht ? Tja, over smaak valt nooit te twisten, maar ik vind het op zich wel meevallen. Het is duidelijk anders, maar daar is niks op tegen. Ik waardeer het wel als artiesten eens wat anders proberen. Ook ik vind het niet zijn beste, maar een slecht album wil ik het zeker niet noemen.

Het is vooral aan de korte kant, net over de 30 minuten en het langste nummer, Harsh Truth of the Camera Eye, is meteen ook het minste nummer. Dit album kwam pas 3 jaar na zijn debuut-dolo-cd Viva Hate en om dan een cd uit te brengen van amper 30 minuten... Ik kan me voorstellen dat de fans er niet blij mee waren. En de Engelse pers had inmiddels andere lieverdjes gevonden.

Toch is dit idd zeker geen slecht album. Sing Your Life en Our Frank zijn puike singles en Mute Witness, Driving Your Girlfriend Home en There's A Place In Hell For Me and My Friends zijn juweeltjes.

Dit was inderdaad even wennen na Viva Hate en Bona Drag maar ik heb dit altijd een erg leuk album gevonden. Nou is "leuk" wellicht niet het eerste woord dat bij Morrissey-fans naar voren komt, maar ik bedoel het in dit geval echt positief.
Behalve Found found found (wat ik echt een draak van een nummer vind) is het overige erg afwisselend en bij vlagen briljant.

Een dikke voldoende, dus.

als die-hard fan dit altijd het minste album gevonden....maar ik begin het steeds meer te waarderen. (heeft ff geduurd, hahaha) en anders dan "held" vind ik found found found best een leuk nummer

Na de best of the Smiths deel 1 heb ik deze gedraaid. Vond het wel aardig, maar komt niet in de buurt.

Ik snap de negatieve reacties niet zo, ik had me een heel slecht album voorgesteld. maar dat valt reuze mee.
Het is wat meer pop-achtig, maar dit album haalt het wat mij betreft makkelijk bij een album als 'your arsenal.'
minste nr idd: Harsh truth of the camera eye.

Van sommige albums kan ik het gewoon niet begrijpen dat ze niet door iedereen briljant gevonden worden. Kill Uncle is niet zo'n album... In de loop der jaren is het me steeds dierbaarder geworden, maar de kritiek erop is absoluut terecht. Het is een kort, buitenissig album en eigenlijk het enige wapenfeit uit het muzikale verstandshuwelijk tussen Morrissey en gitarist Mark Nevin. Het geven van een hoge waardering is bij deze dan ook een kwestie van gevoel; Kill Uncle heeft bij vlagen iets magisch en geeft me altijd een onverklaarbaar lente-gevoel. Als het goed is, is het ook echt ontzettend goed, zoals bij het luchtige Sing Your Life (waarvan de KROQ versie ook zeker aan te raden is), de up-tempo single Our Frank en de melancholische perfectie van Driving Your Girlfriend Home en There's A Place In Hell For Me And My Friends. Ook de nummers die daar net onder zitten, zoals (I'm) The End of the Family Line en het jazzy Asian Rut, hebben een bizarre charme over zich. En wat te denken van King Leer; vrolijke muzak die je niet met Morrissey associeert, begeleid door behoorlijk flauwe woordgrappen die je al helemaal niet met Morrissey associeert, maar mooi genesteld achter de... tja, wat is de term... staccato piano pop van Mute Witness. Het is duidelijk dat Morrissey niet trots is op het bestaan van Kill Uncle en het zal ook altijd een vreemde eend in de bijt blijven, maar ik vind het een heerlijk plaatje. Alleen Found Found Found heeft me nooit zo geboeid en had beter vervangen kunnen worden door bijvoorbeeld Pregnant For The Last Time. Als we dan toch bezig zijn had The Harsh Truth of the Camera Eye ook vervangen mogen worden door het eveneens door Nevin geschreven I Know It's Gonna Happen Someday, maar ik laat die discussie maar voor wat het is... Op mijn (Amerikaanse) uitgave van Kill Uncle staat overigens Tony the Pony als bonustrack; een vrij goed nummer, hoewel There's A Place In Hell For Me And My Friends toch een veel betere afsluiter blijft.

Ik vind Morrissey niet sympathiek, maar hij heeft zóveel mooie songs gebracht, zowel met the Smiths als solo. En hij heeft ook een prachtige, gevoelige stem en ik hou nu eenmaal van muziek met veel gevoel.
Misschien iets minder dan zijn vorige "Bona Drag" maar toch weet hij weer te overtuigen. Songs als "King Leer", "There's a Place in Hell for Me and My Friends" en vooral "Sing Your Life" zijn toch zuivere popparels.

nog slechter , morrissey , wat een zever heb je nu uitgekakt
je kan 100 keer beter

Waar Morrissey met The Smiths mij bij elk lied naar de keel greep, draait hij met dit album rond mijn oren als een zagevent (voor de Nederlanders: zeurpiet). "Our Frank" is al geen veelbelovende opener, "Asian Rut" maakt dat enigszins goed. Verder krijg ik het nooit echt warm, of, zoals het eigenlijk zou moeten, subliem koud. "The Harsh Truth of the Camera Eye" is duidelijk het dieptepunt. Prut afgewisseld met uitschieters zoals "Mute Witness" en "Driving Your Girlfriend Home" - die laatste qua sound en tekst vintage The Smiths!

Nu geremastered en met een nieuwe volgorde + bonustracks heruitgebracht (met 'East West' als grootste aanwinst) :

1. Our Frank
2. Sing your life
3. Mute witness
4. King Leer
5. Asian Rut
6. Pashernate Love
7. East West
8. Found Found Found
9. Driving your girlfriend home
10. The harsh truth of the camera eye
11. There's a place in Hell for me and my friends
12. (I'm) the end of the family line

Ja, echt een beetje lullige release... East west als het saaiste b-kantje uit die periode (ook nog eens een cover) En Pashernate love er op, wat een "your arsenal" b-side is...
En waar is potverdorie een klasse b-side uit die periode als "The Loop" en wat mij betreft konden dan ook nog beter "journalists who lie" en "tony the pony" er op.

Geen slecht album, het blijven de stem en de teksten van Morrissey. Maar muzikaal gezien is het niet inspirerend. Ik luister net naar het outro van Harsh truth... en dan dwalen mijn gedachten toch af naar de muzikale inferno's van de nummers The queen is dead en Bigmouth strikes again en hoe de competente begeleiding op Kill Uncle totaal de bezieling mist die The Smiths wel hadden. Daarnaast zijn dit niet de meest memorabele nummers van Morrissey solo, ik hoor geen nummers die eruit springen. Dus best aangenaam voor tussendoor, maar gewoon onvoldoende urgent en essentiaal.

In mijn spoedcursus Morrissey & co ben ik aanbeland bij dit album.

Het is gewoon een leuke plaat, maar minder spectaculair dan andere Morrissey platen die ik ken. Daarmee is het zeker geen slechte plaat. Het luistert echt heerlijk weg!

The Harsh Truth of the Camera Eye wordt hier veel genoemd als draakje van de plaat... ben ik het niet mee eens, vind het een van de leukste tracks hier!

Ik geniet van deze spoedcursus!

The camera eye is ook voor mij een parel, een draak onwaardig.

The harsh truth is t enige echt goede nummer

IK ga mijn mening bijstellen. King Leer en Sing your life zijn twee echt onderschatte nummers.