Na de eerste luisterbeurt zat ik toch met een behoorlijk ongemakkelijk gevoel in m'n maag. Dit was niet waarop ik gehoopt had. Mijn fout natuurlijk aangezien ik diep van binnen had gehoopt op een benadering van het fantastische debuut. Had ik niet moeten doen maar ja...
Nu ik het album een aantal maal gehoord heb moet ik toch concluderen dat het best in orde is. Het zit af en toe behoorlijk dicht in de buurt van Strength in numbers. Het klinkt allemaal lekker fris en spontaan. Over de stem van Danny hoeven we het niet te hebben. Die behoort namelijk tot de allerbeste wat het genre (en ver daarbuiten) te bieden heeft wat mij betreft! Uiteindelijk heb ik met deze hetzelfde als met de nieuwe van Europe (Bag of bones). In eerste instantie teleurgesteld maar naarmate je 'm vaker gehoord hebt blijkt het toch van een meer dan gemiddeld niveau te zijn. Hoe noemen ze zulke albums ook alweer? Iets met groei ofzo?
