Manfred Mann's Earth Band - Somewhere in Afrika (1982)

Mijn eerste kennismaking met Manfred Mann's Earth Band was als prille tiener in augustus 1977 toen Davy's on the Road Again een hit werd. Sindsdien een favoriet van me. Nooit schafte ik een plaat van ze aan, tot ik afgelopen juli in Antwerpen toevallig tegen een platenzaak in het centrum aanliep. Daar kwam ik net zo toevallig dit Somewhere in Afrika tegen. Die elpee schafte ik aan, vooral uit nieuwsgierigheid.

De spelling van 'Afrika' laat al zien dat hiermee Zuid-Afrika wordt bedoeld, het land waar Mann oorspronkelijk vandaan komt. Al in 1961 vestigde hij zich, toen nog jazzpianist, in Londen. Daar begon hij een journalistieke carrière om spoedig muzikant in de ontluikende beatscene te worden.
Ik heb wel wat met Zuid-Afrika (als ik tijd heb bezoek ik zelfs het jaarlijkse optreden van Fokofpolisiekar in de Melkweg) en uit nieuwsgierigheid kocht ik deze van de Earth Band.

Net als op de kennismakingshit is Chris Thompson zanger, waarbij Steve Waller en Shona Laing regelmatig bij de microfoon aanschuiven. Zijn rauwe stem is passend op dit album dat vijf jaar later verscheen. Hoorbaar is dat de wereld van digitale toetsen in 1983 in beweging was, door Manfred Mann geïntegreerd in de klassieke rock die zijn groep speelt.

Qua teksten gaat het over zijn moederland en ik kan me voorstellen dat de rechtse regering aldaar niet vrolijk werd van zijn duidelijke afkeer van apartheid, zelfs al legt hij zijn kritiek er niet duimendik bovenop: het gaat om de muziek. Maar de teksten - en titels - van composities als Tribal Statistics of de cover van Bob Marleys Redemption Song, hier met de ondertitel No Kwazulu, spreken boekdelen. De hoestekst achterop (linksonder) is bovendien niets verhullend.
Ze vertellen een boodschap waarvoor menig witte criticaster destijds in een psychiatrische inrichting werd weggestopt. Ik kan me voorstellen dat het tot 1990 heeft geduurd - op 11 februari dat jaar werd Nelson Mandela vrijgelaten van Robbeneiland - voordat Mann weer terug kon naar Johannesburg.

Sommige zangpartijen werden in Zuid-Afrika opgenomen en later in de studio in Londen aan de muziek toegevoegd. Het resulteert in een kruisbestuiving tussen (Zuid-)Afrikaanse traditionele muziek en westerse rock. De ervaren muzikanten zijn lenig op hun instrumenten, wat resulteert in een album dat een soort voorloper lijkt van Paul Simons succesplaat Graceland van vier jaar later.

Bij Manfred Mann's Earth Band ligt echter de nadruk op rock, die soms op het randje van symfonische rock balanceert en dat bevalt mij prima. De muziek groeit bij vaker draaien, melodieën worden steeds sterker en dit alles is vernuftig in elkaar gezet.
Sterkste voorbeeld hiervan is de uit vier delen bestaande Africa Suite die kant 2 opent (track 6 - 9), maar ook de verafrikaanste Redemption Song is knap gedaan. Een plaat die steeds weer op de draaitafel landt.