The Streets - Original Pirate Material (2002)

Ik kan zo snel niets opnoemen. Of ik een kenner ben, durf ik zelf niet te zeggen, maar dit lijkt me toch redelijk origineel. De mix van rap/spokenwords met dat accentje, de ingenieuze filmscore-achtige beats, de onderwerpen en de schommelingen tussen emotionele ballads, bonkende beats en humoristische nummers, maken dit voor mij wel origineel en ik ken zo snel niets dat hier op lijkt.
Er komt ook erg weinig hiphop uit Engeland. Op dit moment floreert daar vooral de grime-scene, maar ik vind artiesten als Dizzee Rascal hiermee niet te vergelijken.

De praatnummers van My Latest Novel(The Job mr. Kurtz Done) en Belle and Sebastian ( Another Century of Elvis) lijken hierop omdat op beiden het accent(in dit geval Schots) de overhand heeft.
Maar om nou te zeggen dat het er op lijkt? Nee, niet echt. Sowieso is dat nummer van My Latest Novel later.

Grime lijkt er ook wel op, maar dat is meestal veel sneller. Dus; tja... ik weet ook niet wat hier op lijkt.

Grime is niet heeft niets met snelheid te maken. Dat heeft met de diepheid en rauwheid van de beat te maken in combinatie met een MC die anticipeerd op deze beats. Mike Skinner verteld min of meer gedichten over zijn muziek heen. De verwarring is waarschijnlijk ontstaan doordat Grime een beetje uit de garage-hoek komt. Maar het is gewoon een variant van HIP-HOP dit zijn roots heeft gevonden in Londen. Je ziet ook telkens vaker dat Amerikaanse Producers het diepe geluid van Grime gebruiken...

'Weak become heroes' beschrijft perfect iedere willekeurige hedonistisch, en juist daarom zo heerlijke club-nacht, die eindigt in katers,

En met een kraker als 'Turn the page' is dit album per definitie al gewoon goed. Een van de tofste 2step-tracks ooit.

Toch maar even verhoogd naar 4*, een plaat die nooit gaat vervelen.

Nu snap ik dat wel, nu ik meer van die garage-muziek luister, want het is ook geen echte hip hop nee. Het is in ieder geval erg goede muziek

Nu snap ik dat wel, nu ik meer van die garage-muziek luister, want het is ook geen echte hip hop nee. Het is in ieder geval erg goede muziek

Hm, net de video van Don't Mug Yourself bekeken, en klonk wel erg vet. Misschien is proberen.

Een van de leukste rap CD´s die ik ken. Zeker een 5.0* waard!

Leuke plaat, met hier en daar zeer grote overeenkomsten met Blur. Let's push things forward klinkt bijvoorbeeld nogal als Parklife.
Maar toch een prettige plaat.

deze is aardig te genieten idd

dat kan ik helaas niet zeggen van de meeste amerikaanse hip hop
want hier zit gewoon meer in

american hip hop

allé de meeste toch

Ach, valt erg mee hoor. Tuurlijk komt er wel wat troep uit Amerika, maar ook genoeg goeds hoor (er komt zoinzo zóveel uit Amerika, dat er altijd wel wat goeds in zit). Je moet hooguit soms even zoeken.

Zoals bij alle albums van the Streets vind ik het snel eentonig, maar wel erg origineel. Humorvolle hiphop in een jasje waarvan je moet houden.

3,5 ster.

Laatst weer re-invented klinkt nog altijd lekker. Met turn the page als lekkere binnenkomer.

dit album is echt een 'banger', om een beetje in die engelse termen te blijven. goede beats, origineel en een stem die je eigenlijk continu doet irriteren, maar toch niet genoeg om het album af te zetten.

Je wordt gewoonweg meegesleept door de manier waarop hij zijn verhaal vertelt.
Topper, met Weak become Heroes als hoogtepunt.

Turn The Page met dat eeuwig repeterende viool-loopje is top. Don't Mug Yourself hilarisch in tekst, altijd een dikke grijns. Mooi taaltje dat engels zo. Mike Skinner is de Jason Statham (als in Snatch) van de muziek.

moderne classic dit. deze knalt nog heel regelmatig door m'n speakers.
The Irony of It All blijft hilarisch en is er knal op

Turn The Page is echt prachtig.

Wooow wat bangt Has It Come to This?

bangt?

Bangt van ''banger''. Ookwel een knaller.

Ah, ik las het op zijn Nederlands.

Heerlijk deze. Draai hem nog altijd en vooral in de auto.

Ik ga van weinig nummers zo hard gas geven als van "It's too late"

The Irony of it All blijft een fantastisch nummer
vroeger zo vaak geluisterd dat ik hem helemaal uit m'n hoofd kende, Humor, emotie,goede beats: Dit album heeft het allemaal.!

Een flinke tijd geleden schreef ik een terugblik op dit album voor Hiphop Leeft. Met het uitkomen van The Streets' laatste plaat staat hij er nu op.

Een man die het rappen nooit volledig heeft aangegrepen, maar wel midden in de hiphopcultuur staat, is Mike Skinner alias The Streets. Deze Londenaar, geboren in Birmingham, debuteerde in 2002 met Original Pirate Material, waarop hij een op het oog bescheiden levensbeschouwing levert. Hij doet dit op zijn geheel eigen manier en van groot overkoepelend intellect is geen sprake, maar Original Pirate Material is een ongeëvenaard doeltreffende schets van de Engelse stedelijke middenklasse en kijkt nauwkeurig als geen ander tegen de gewoontes van alledag aan.

"I make bangers, not anthems, leave that to the Artful Dodger," vertelt Mike als ware hij de buurjongen die je huis binnenvalt en enthousiast vertelt dat hij eens muziek wil gaan maken. De plaat heeft geen enkele urgentie maar biedt de behaaglijkheid van een gesprek met een goede vriend. Zelden wordt het alledaagse leven zo doeltreffend op plaat gezet als in It's Too Late of Stay Positive: dramatisch zonder in enig pathos te verzanden. Skinner is de man in de straat, de man in het huis, en bovenal toeschouwer in het eigenaardige schouwspel genaamd Engeland.

Af en toe kruipt hij in de huid van een andere speler, toont hij emoties, maar uiteindelijk blijft hij altijd beschouwelijk en discreet. Voortdurend blijft zijn observerende karakter doorschemeren. Soms direct, als hij in Geezers Need Excitement een beeld schetst van de verveelde jongeren in de straat die op problemen uit zijn. Dan weer indirect, door in The Irony of It All het perspectief van de proleet, nauwkeurig ingepast in de Britse pubcultuur, lijnrecht tegenover dat van de blowende maar pientere student te zetten.

Original Pirate Material beeldt de Engelse stedelijke cultuur in nog geen uur in geuren en kleuren af, dit alles met een deerniswekkende nonchalance. Aan de ene kant staan actieve betogingen en een dosis frisse onbezonnenheid, maar deze worden afgewisseld met een gelatenheid die Skinners levenssituatie in een tragisch perspectief plaatst. Het feit dat hij al zijn alledaagse emoties zo gemakkelijk bundelt en samenbrengt op één plaatje, versterkt het zorgelijke geluid dat op enkele nummers nadrukkelijk doorklinkt. Door The Streets' teksten verwordt de mens tot iets kleins, waar geen speld tussen is te krijgen: "Rain taps on your window..//Always did though, but you didn't hear it when things were so-so."

Hetgeen dat Original Pirate Material beter maakt dan zijn opvolgers, is het feit dat The Streets de meest triviale gedachten in een herkenbaar patroon weet te vangen. Het is een onevenwichtige blauwdruk voor niet zozeer de Engelse hiphop als wel voor de sfeer van jeugdig Groot-Brittannië. Een album waarop elke situatie recht uit het leven is gegrepen en waarop kleine zinnen een grootschalige herkenning oproepen. Dat Skinner de plank muzikaal gezien bij vlagen flink misslaat, is dan gauw vergeven, omdat hij zo stellig de indruk wekt dat hij er ook niets aan kan doen. Hij die geen kant op kan en omringd is door zijn niet te veranderen leefomgeving.

www.HiphopLeeft.nl

Redelijke plaat, de opener is een schitterende track maar ik heb zelden zo'n slechte overgang gehoord tussen twee tracks. De overgang tussen Turn the Page en Has It Come to This? is zeer slecht. Verder staan er gewoon redelijke tracks op hier en daar wat humor maar de flow van Mike is voor 5 tracks super maar daarna begin je toch te twijfelen aan zijn kwaliteiten als rapper/zanger.

Jammer dat niet alles hetzelfde niveau als de opener behaalt.
Onvoorstelbaar nummer.

wat een fantastisch debuutalbum nog steeds (en teleurstellende opvolgers)

Has it come to this was een beukende garage hit en daardoor toen dit album maar gaan luisteren wat verder alle kanten opgaat binnen allerlei Britse subdancegenres.
Ik ben nu aan het luisteren en Geezers need excitements verhaal is gewoon herkenbaar en voelt als een wandeling door een uitgaansavond met iemand naast je.
De opener Turn the page was altijd 1 van mn favorieten en heeft niets aan kracht ingeboet.
Ook Let's push things forward nog steeds zo true.
Ik ga volgende week terug naar engeland en dan gaat dit album gewoon weer mee en mss toch nu mn top10 in

Ik vond And grand don't come for free allesbehalve teleurstellend