Europe - Bag of Bones (2012)

Veel te veel blues invloeden. Jammer, maar het oudere werk bevalt me veel beter.

Kritische geluiden hierboven, dat het niet meer is als toen en bovendien te veel blues. Ben juist blij dat het niet is als de succesjaren '86 - '91; véél liever deze doorleefde hardrock met gitarist John Norum. Qua blues valt het ook mee, wat verrassenderwijs ook gold voor Play Yard Blues, de soloplaat van Norum uit 2010. Bag of Bones bevat vooral robuuste hardrock in de voetsporen van hun jeugdhelden uit de jaren '70 en begin '80.
Ook deze Europe werd weer in Stockholm opgenomen, waarschijnlijk om de opnames te kunnen combineren met hun privélevens. Een vette productie van de ervaren Zuid-Afrikaan Kevin Shirley, die de boel gelukkig niet dichtsmeert.
Vanaf Secret Society (2006) kwamen de composities tot stand door de hele groep, waarbij de inbreng van Tempest het grootst is. De zanger schreef daarbij afwisselend met Michaeli, Levén en Norum. Ondertussen klinken de massieve riffs van Norum en soleert deze her en der alsof zijn leven ervan af hangt.

Bezig aan een inhaalslag qua Europe, kende ik van Bag of Bones alleen het filmische intermezzo Requiem, het akoestische Drink and a Smile met verrassenderwijs invloed van Led Zeppelin en het kalme slotlied Bring It All Home. Ik was niet omvergeblazen.
Dat gebeurt me wél met opener Riches to Ashes met z'n pakkende versnelling en heerlijke gitaarwerk. En ook met het log rockende Not Supposed to Sing the Blues, waarin zanger Joey Tempest verwijst naar zijn geboortejaar 1963 "In the shadow of Kennedy", zijn afkomst en jeugdhelden als Zeppelin ("I am still a kid when the levy breaks") en AC/DC ("Back in black and I am seventeen"). Een Zweeds jongetje dat niet werd geacht de blues te zingen, maar "All I know is what I feel - And it can't be wrong". En ook met het bijna progmetalintro van Firebox, dat een sterk, stevig en uptempo nummer blijkt te zijn met alweer pakkende melodieën en halverwege een sitar.
Bag of Bones bezingt de vergankelijkheid en is fraai verwoord; Levén bast hier het nummer bovendien knap naar een bijna-swing. Na het intermezzo Requiem (van de hand van toetsenist Mic Michaeli) volgt het log-massieve My Woman My Friend. De riff ervan heeft iets van Black Sabbath ten tijde van Seventh Star (1986): melodieus en doom(metal) tegelijk.

Ook daarna blijft het niveau van de composities hoog. Zoals het denderende Demon Head, dat de verdoving door alcohol bezingt, gevolgd door de 141 seconden van het akoestische Drink and a Smile waar de gitaarmuren even pauze krijgen. Dat wérkt. Daarna het rockende Doghouse, waar drummer Ian Haugland in het refrein de geest van Zeppelins John Bonham laat rondwaren. Klasbak!
Ik heb een Europees exemplaar en mis dus die sterke Japan-only bonustrack Beautiful Disaster; op JijBuis met beelden uit de studio. Die sluit in tegenstelling tot ballade Bring It All Home het album knallend af.

Lang verhaal kort: waarom toch al dat gemopper hierboven?

Ik snap het wel. Dat gemopper. Dit is namelijk een heel andere Europe dan de band die de meesten (gok ik) kennen van lang vervlogen tijden. Als je op een vervolg daarvan zit te hopen en te wachten dan snap ik wel dat het materiaal vanaf Start from the dark tegenvalt. Het is gewoon best wel erg anders. En toch hoor ik in elk nummer die typische Europe kenmerken terug; melodie, sterk gitaarwerk, goede zang. Alleen wel in een heel ander jasje gegoten. Ik moest er ook even aan wennen maar ben al heel lang 'om'.

Als je het vergelijkt met de verkoopsuccessen van de jaren '86-'91 begrijp ik het ook, maar hun debuut en Wings of Tomorrow klinken eveneens anders dan vanaf The Final Countdown het geval was. Op die eerste platen veel ruimte voor John Norum, toen al zwaar genieten, waar die rol op TFC bescheidener is. En zijn opvolger Kee Marcello heeft een heel andere stijl. Hij is goed, maar bij hem mis ik gevoel in het spel. Kwestie van smaak.
Veel mensen kennen Europe inderdaad alleen van die successen en dan is het Europe van na de reünie schrikken. Óf, in mijn geval, juist aanhaken! Geef mij maar vette, smeuïge hardrock met gevoel voor melodie!

Dat van die eerste twee albums is zeker zo. Maar die kende zo goed als niemand buiten Scandinavië en Japan. Pas toen ze met The final countdown wereldwijd doorbraken kwamen die eerste twee platen ineens de kop opsteken. En ik weet nog goed dat wij (m'n vriendjes en ik op 12 jarige leeftijd) bij de eerste luisterbeurt van Wings of tomorrow dachten; oké is dit wel dezelfde band? Of iets in die geest. In no time werd dat album echter mijn favoriet van de band en dat is het nog steeds. Wat Marcello betreft kan ik je wel volgen. Ik vind zijn solo's echt weergaloos en hoor wel degelijk gevoel. Alleen is hij meer een shredder vergeleken met Norum. Ik mag beide graag horen. Het grappige is wel vind ik, dan ze allebei moeite hebben om elkaars solo's live goed te spelen. Norum verkracht zo'n beetje elke solo van Marcello en andersom was dat in de 80's met Marcello ook zo.

Last look at Eden en deze "Blues"-plaat, wat was ik verrast! Vond Europe altijd al een interessante band en kende de eerste twee reünie-cd's ook. Die waren aardig, maar nu .... fantastische 'klassieke' hardrock, geïnspireerd, topklasse. Je hoort er het betere werk van pak 'em beet Whitesnake (rond 1980), Thin Lizzy en UFO in terug, zonder dat het een nostalgische toestand wordt. Soepel, eigentijds en volwassen, het spelplezier spat ervan af.

vielip schreef:
Kijk, die zinnen over elkaars solo's niet kunnen naspelen zijn leuke feitjes! Dat shredden wat je noemt, herken ik wel. Ik proef er nu eenmaal minder gevoel in. Uiteraard kwestie van smaak, niets ten nadele van Marcello die een pittige opdracht had toen hij destijds instapte.

Arjan Hut schreef:
Inderdaad, precies zo beleef ik het Europe van nu! Ik hoor trouwens op het werk vanaf Secret Society uit 2006 vaak flarden Deep Purple in. Wellicht ook muziek voor de weledelgeleerde Hans Brouwer?

Want? Europe vergelijken met de beste rockband allertijden, is dat niet hetzelfde als appels met peren vergelijken?

Dat is hetzelfde als vader met zoon/dochter vergelijken, in mijn optiek.

Europe, dat is toch dat bandje van "The Final Countdown"? Vader herkent zich niet in wat zoon/dochter fabriceert....

In dezelfde analogie: dat waren hun "kinderjaren", nu ze "volwassen" zijn klinkt de groep zó anders! Probeer maar eens Last Look uit Eden uit 2009 of War of Kings uit 2017, waar die invloed nog sterker is. Niet voor niets dat Europe in november 2017 in het voorprogramma van Deep Purple stond bij de tournee door Engeland, denk ik.
Op deze Bag of Bones klinken dus bovendien andere invloeden, steevast van hun muzikale helden zoals Arjan die noemde.

RonaldjK, alle gekheid op een stokje, ik ken de band Europe in het geheel niet. Bijzonder dat je mij adviseert om eens naar het latere werk van Europe te luisteren.. Over twee maanden ga ik van mij pensioen genieten, wellicht vind ik tijd om mij te verdiepen in de muziek van Europe..

Dan hebben we, om het eenvoudig te houden, ook nog een Nederlandse Europe:
Europe - Europe (1983) - MusicMeter.nl
De band met Ton Scherpenzeel was de opvolger van het in '81 ter ziele gegane Kayak.

Bandnaam is trouwens weer erg actueel. Er wordt veel verwacht nu van 'Europe'.

Zelf kan ik dat gemopper totaal niet begrijpen, het is een plaat uit 2012 en het is de 4e plaat sinds hun reünie... om dan nog te gaan roepen dat het niet was zoals toen, tja... je heb je voorkeur, dat vat ik helemaal, maar de klagers zijn dan mensen neem ik aan die de band helemaal niet meer bijgehouden hebben sinds mid-90. Daarbij, geen enkele plaat van deze band klinkt als zijn voorganger. Hulde daarvoor zelfs.
Wings Of Tomorrow had zich trouwens al wel een beetje onder liefhebbers verspreid, maar niet in die (mainstream) mate als zijn opvolger uiteraard.
Toevallig vandaag weer eens aangehad op mijn mp3 speler en vandaag merkte ik pas ook op deze plaat de lichte Lizzy invloeden hier en daar. Zalig lopen genieten van deze heerlijke cd!