Europe - Bag of Bones (2012)

Kritische geluiden hierboven, dat het niet meer is als toen en bovendien te veel blues. Ben juist blij dat het niet is als de succesjaren '86 - '91; véél liever deze doorleefde hardrock met gitarist John Norum. Qua blues valt het ook mee, wat verrassenderwijs ook gold voor Play Yard Blues, de soloplaat van Norum uit 2010. Bag of Bones bevat vooral robuuste hardrock in de voetsporen van hun jeugdhelden uit de jaren '70 en begin '80.
Ook deze Europe werd weer in Stockholm opgenomen, waarschijnlijk om de opnames te kunnen combineren met hun privélevens. Een vette productie van de ervaren Zuid-Afrikaan Kevin Shirley, die de boel gelukkig niet dichtsmeert.
Vanaf Secret Society (2006) kwamen de composities tot stand door de hele groep, waarbij de inbreng van Tempest het grootst is. De zanger schreef daarbij afwisselend met Michaeli, Levén en Norum. Ondertussen klinken de massieve riffs van Norum en soleert deze her en der alsof zijn leven ervan af hangt.

Bezig aan een inhaalslag qua Europe, kende ik van Bag of Bones alleen het filmische intermezzo Requiem, het akoestische Drink and a Smile met verrassenderwijs invloed van Led Zeppelin en het kalme slotlied Bring It All Home. Ik was niet omvergeblazen.
Dat gebeurt me wél met opener Riches to Ashes met z'n pakkende versnelling en heerlijke gitaarwerk. En ook met het log rockende Not Supposed to Sing the Blues, waarin zanger Joey Tempest verwijst naar zijn geboortejaar 1963 "In the shadow of Kennedy", zijn afkomst en jeugdhelden als Zeppelin ("I am still a kid when the levy breaks") en AC/DC ("Back in black and I am seventeen"). Een Zweeds jongetje dat niet werd geacht de blues te zingen, maar "All I know is what I feel - And it can't be wrong". En ook met het bijna progmetalintro van Firebox, dat een sterk, stevig en uptempo nummer blijkt te zijn met alweer pakkende melodieën en halverwege een sitar.
Bag of Bones bezingt de vergankelijkheid en is fraai verwoord; Levén bast hier het nummer bovendien knap naar een bijna-swing. Na het intermezzo Requiem (van de hand van toetsenist Mic Michaeli) volgt het log-massieve My Woman My Friend. De riff ervan heeft iets van Black Sabbath ten tijde van Seventh Star (1986): melodieus en doom(metal) tegelijk.

Ook daarna blijft het niveau van de composities hoog. Zoals het denderende Demon Head, dat de verdoving door alcohol bezingt, gevolgd door de 141 seconden van het akoestische Drink and a Smile waar de gitaarmuren even pauze krijgen. Dat wérkt. Daarna het rockende Doghouse, waar drummer Ian Haugland in het refrein de geest van Zeppelins John Bonham laat rondwaren. Klasbak!
Ik heb een Europees exemplaar en mis dus die sterke Japan-only bonustrack Beautiful Disaster; op JijBuis met beelden uit de studio. Die sluit in tegenstelling tot ballade Bring It All Home het album knallend af.

Lang verhaal kort: waarom toch al dat gemopper hierboven?