Twisted Sister - You Can't Stop Rock 'n' Roll (1983)

Een veel beter album dan het debuut album van de heren van Twisted Sister. 'You Can't Stop Rock 'n' Roll' speelt een prima rol in de rock scéne en ze vechten mee met de grote jongens in de wereld in de tijd van de jaren '80 waarin ze veel maar ook ontzettend veel goeie concurrentie hadden maar ik denk dat ze met 'You Can't Stop Rock 'n' Roll' toch wel prima mee kunnen vechten. Ook dit album kent zijn minpunten maar met nummers als 'Like A Knife In The Back' knalt de band toch wel heerlijk door mijn geluidsinstallatie heen.

Ook begin ik wat meer in te wennen aan de zang werken van Snider die ik vooral op het debuutalbum niet echt top vond. Twisted Sister zet met 'You Can't Stop Rock 'n' Roll' toch een prima rock album neer met geweldige riff's, solo's en een toch prima zang waarop de bassline soms ook wel erg tof klinkt.

Tussenstand:

01. You Can't Stop Rock 'n' Roll
02. Under the Blade

Zoals veel platen uit het verleden is dit misschien beter te waarderen als je erbij was toen dit uitkwam – niet precies jeugdsentiment, maar eerder extra waardering wanneer je weet hoeveel impact dit ten tijde van de release had. Twisted Sister is indertijd geheel langs mij heengegaan (afgezien van die briljante hoes van Stay hungry die je maar één keer gezien hoeft te hebben om hem voor altijd te onthouden), maar ik ben nu op "haar" spoor gezet vanwege de geweldige bijdrage van Dee Snider aan Ayreons Transitus in 2020. De outfits en de kapsels plaatsen deze band onmiskenbaar in de eerste helft van de jaren 80, maar de produktie is opmerkelijk tijdloos dankzij de zang die niet krijst maar gewoon hard is, de gitaren die sober klinken, en de afwezigheid van gedateerde synthesizers en zo'n opgefokte snaredrum. De nadruk ligt op ambachtelijke hardrock met veel zweet en swagger, en hoewel het niveau van de eerste twee nummers pas weer gehaald wordt op het slotnummer (direct na het melige dieptepunt You're not alone) zakt de plaat verder ook nergens door de ondergrens. Het is niet zo'n openbaring als de vijf Iron Maiden-platen van tussen 1982 en 1988 een paar jaar geleden voor mij waren, maar achteraf kan ik alsnog spijt krijgen dat ik er in 1983 niet bij was toen dit uitkwam. (Maar ja, in 1983 zat ik nou eenmaal meer in Echo & the Bunnymen en de Waterboys, niets meer aan te doen.)