Moonspell - Alpha Noir (2012)

Alpha Noir: de meer aggressieve en duistere kant van de band komt hier goed naar voren. Het is ook één van de meest heavy albums van de band. De songs beuken genadeloos door, vakkundig bij elkaar gebruld door zanger Fernando Ribeiro. Track 1 t/m 8 zijn meeslepende metalsongs; track 9 is een heerlijk bombastische instrumentale track, die de plaat sfeervol afsluit en de aanzet geeft tot de tegenhanger van dit album, Omega White.

De onlangs verschenen rerelease van dit album is het sluitstuk in het completeren van de discografie van deze band op vinyl. Ik had tot voor kort dan ook nog geen noot van dit album gehoord, op de herbewerking van Em Nome Do Medo op het album 1755 na dan.

Moonspell klinkt als een schaap in wolfskleren op dit album. In basis zijn de nummers op Alpha Noir eenvoudig van opzet, maar ze worden zo enorm heavy en met grandeur gebracht. Op nummers als Axis Mundi en Opera Carne vliegen de thrash riffs voorbij en tijdens het begint van Lyckanthrope is het heel even alsof ik naar Morbid Angel luister. Daarnaast komen de bekende gothic-invloeden natuurlijk ook voorbij en doen de industriële invloeden af en toe aan Rammstein denken. Maar bovenal klinkt Moonspell op Alpha Noir ook gewoon als Moonspell. Enorm sterk album!