Iron Maiden - Rock in Rio (2002)

Tot mijn grote verbazing had ik nog niet eens een score gegeven aan dit magistrale live album. Voor mij is dit één van de beste live albums ooit, zelfs net wat beter dan Live After Death, hoewel: waarom zou je vergelijken? Ze zijn inderdaad uit een ander tijdperk.
Het wordt gespeeld door één van de beste live bands ooit, voor het fantastische publiek in Rio. De mix van muziek en publiek is ook precies goed: je hoort hun enthousiasme en het meezingen, maar dat gaat niet ten koste van de uitstekende live opnames, die voortreffelijk zijn geproduceerd.

De setlist is fantastisch samengesteld. Een hele mooie mix van het nieuwe album toen: A Brave New World en de beste 'gouwe ouwe'. Voor mij is dit extra plezierig, omdat A Brave New World één van mijn favoriete Maiden albums is. Het heeft hier op Musicmeter ook een hele hoge waardering. En zoals gewoon bij Maiden zijn de live versies nóg beter.

Het enthousiasme van band en publiek is enorm, mogelijk ook doordat zanger Bruce Dickinson er een tijdje uit was geweest bij Iron Maiden en er helemaal voor gaat. De band en het publiek doen met hem mee. De ene briljante gitaarsolo volgt de andere op en Nicko McBrain drumt die Brains uit zijn hoofd.
Kortom: dit is één groot hallelujah verhaal van mij over Rock in Rio. 5* dus.

Ik heb toch wat moeite met deze plaat. Dit komt vooral omdat ik voordat deze plaat uitkwam al in het bezit was van een soundboard bootleg van dit optreden die ik indertijd helemaal grijs gedraaid heb. Vreemd genoeg vind ik de kwaliteit van die bootleg beter dan als op het uiteindelijke album. Het klinkt mischien wat minder gepolijst maar daardoor wel wat puurder en energieker. Het meest irritante is echter het copy/paste gedrag van steve harris. Als je wat bekender bent met het optreden zijn de stukken waar Harris Dickinsons zang kopieerd over de meezing stukken/refreinen van het publiek erg irritant en klinken nogal onnatuurlijk. Harris beweert dit gedaan te hebben omdat hij vond dat het publijk niet luid genoeg was maar waar hij dat op baseert is me echt een raadsel want ook op de bootleg klinkt het publiek geweldig.

Dit is nog vervelender op de DVD waar je Dickinson soms wel hoort maar je duidelijk kunt zien dat hij niet zingt. Let maar eens op tijdens de refrijnen en de camera een glimps van dickinson laat zien terwijl hij zijn microfoon naar het publiek richt.

Hoe dan ook blijft het toch een goede plaat met veel sfeer en een uistekende setlist.