Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual (1990)

Je houdt ervan, of je vind het totaal niks.
Het hoge schreeuwerige stemgeluid van Perry Farrel. Voor mij klinkt het altijd als Sting On Speed.
Die speed zou best kunnen kloppen, Jane’s Addiction experimenteerde volgens mij net zoveel met muziekstijlen als met drugs. Toch wel een vreemde eend tussen al het cross-over geweld.
Op het moment dat ze groot begonnen te worden besloot Farrel om met Jane’s Addiction te stoppen, en verder te gaan in Porno For Pyros.
Via die band; en het mooie nummer Pets ben ik hierbij beland.
Ook hier viel ik voor het rustige werk. Classic Girl is misschien wel een van de best bewaarde geheimen uit de jaren 90.

Voor mij was het ook een grote prettige verrassing dat Red Hot Chili Peppers gitarist Dave Navarro inpikte om mee te werken aan One Hot Minute.
Zijn bijdrage daar wordt vaak als minder af gedaan, maar juist hij tilde de songs daar nog omhoog.
Ik ben nog steeds van mening dat juist de overige Peppers in een creatief dal zaten, en hem de mindere nummers werden verweten.
Op Ritual de lo Habitual zit hij meer op zijn plek.
Hier klinkt een fris bandgeluid (ondanks de drugs), en mag gezien worden als hoogtepunt van Jane’s Addiction.

Net onder Classic Girl zit voor mij Obvious.
Muzikaal erg sterk!!
Doet me zelfs aan de betere U2 periode denken.
Three Days is een mooie jamsessie wat bij mij dezelfde sfeer oproept als het tussenstuk bij Light My Fire van the Doors.
En natuurlijk blijft de clip bij Been Caught Stealing erg grappig.

Dit tweede album van Jane's Addiction is een schot in de roos. Voorganger "Nothing's Shocking" was al een goed album, "Ritual de Lo Habitual" vind ik nog wat sterker. Het album kent twee gezichten. De eerste helft is rockend, heerlijk funky en groovy. De stem van Farrell moet je liggen denk ik, maar muzikaal is het een feest, waarbij met name gitarist Dave Navarro alle registers opentrekt. De baslijnen zijn lekker vet en zorgen voor de eerdergenoemde funk (over het gehele album overigens) De tweede helft is rustiger van aard, de liedjes zijn langer, complexer en worden zorgvuldig opgebouwd. Daarom vind ik juist die nummers net wat spannender. Hoogtepunt vind ik het prachtige "Three Days". Ook hier steelt Navarro de show met heerlijk origineel gitaarwerk. Hij bewijst dat hij duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren en zijn geluid is op zijn minst eigenzinnig te noemen. Ik mag er in ieder geval erg graag naar luisteren. De tweedeling op "Ritual de Lo Habitual" zorgt er allerminst voor dat er geen cohesie is op het album. Ondanks de grote verschillen in aanpak in de liedjes klinkt het album toch als een geheel. Topplaat.