Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual (1990)

Enorme cult-band in die tijd. In de Vs sloegen ze beter aan dan hier.
Stop en Been Caught Stealing werden vaak gedraaid in de tent waar ik toen uitging: dat was lekker uitleven op de dansvloer.
Fijne cd, maar je moet er voor in de stemming zijn. De zang van Perry Farrell kan soms wat irriteren.

Fantastisch album.
Het is al een tijd geleden dat ik er nog naar luisterde, maar deze heeft maanden en maanden achteréén, in mijn cd-speler gestoken.
Beste nummer is voor mij nog steeds Three Days.
Een lang nummer, maar blijft boeien tot de allerlaatste seconde.
Het stemgeluid van Farrell is inderdaad iets waar men moet aan gewend geraken.

Destijds sloeg het album bij mij in als een bom(excuseer mijn woordkeuze in deze woelige tijden...). Overdonderend stevig begin (de eerste 4 nummers), een middenstuk bestaande uit een grappig en een zeer aangrijpend nummer, 2 iets 'moeilijker' avontuurlijker nummers en een (relatief) rustig slotlied. Eigenlijk zou dit album gewoon in mijn top-10 moeten staan: 9 nummers, en alle 9 fantastisch!

De volgorde van 'mooiheid' in de nummers zit 'm trouwens in de lengte: hoe langer het nummer duurt, hoe mooier het nummer is.

Helaas is dit album tevens het hoogtepunt in Jane's Addiction's oeuvre. Jaren later volgde de opvolger Strays, maar die stelde erg teleur. Om nog maar te zwijgen over het concert in Paradiso 1 of 2 jaar geleden, slechter heb ik zelden meegemaakt.

nee, dan zet ik liever deze plaat op...

Schitterende plaat, maar eigenlijk vind ik de voorganger "Nothing's shocking" nog stukken beter zelfs!!!

OVer Strays kan ik kort zijn: dat is een grote miskoop geweest. Heb die misschien 5 keer gespeeld en sindsdien niet meer. Hoe knap ik "Ritual .." en "Nothing's Shocking" ook vindt, zo slecht is (mijns inziens) "Strays".

Magnus Opus van legendarische cultband. De eerste helft rockt lekker weg. De tweede helft is een echt groei-gedeelte. Wanneer je daardoorheen bent dan heb je wel een plaat die je de rest van je leven mee zal dragen. Three Days en Then she did zijn wat mij betreft de nummers die het meest orgastisch zijn.

was ook een tijdje een groot liefhebber van jane's addiction, prachtige muziek! porno for pyro's was ook leuk, maar stuk minder dan dit. Deze plaat is het meest divers, met natuurlijk de monsterhit op mtv caught stealing. Maar staan eigenlijk alleen maar goed tracks op, mooi!
4*

Ik kende eerst Porno for Pyros, vanwege"Pets".
Pas later zag ik op MTV de clip van "Classic Girl". Wat een geweldig nummer is dat. Dromerig en tevens gevoelig. Ik was echt verdoofd toen ik het de eerste keer hoorde, en nu zo'n 12 jaar later, heb ik dat gevoel nog steeds. Laatst de clip nog maar eens gekeken;mooi!!

Natuurlijk zijn "Stop!" en "Been Caught Stealing"(ook een leuke clip) de moeite waard, maar.....

Classic Girl RULES

Klein puntje: Moet hierboven "Been Caught Steeling" niet zijn "Been Caught Stealing"

Waar haal je dat? Stealing is correct hoor.

Er stond ooit 'steeling' en ik wist destijds nog niet dat je ook zelf kon corrigeren. Vandaar mijn bericht.

Ongelooflijk gave, originele en krachtige plaat, die door de jaren alleen maar beter is geworden! Mooi contrast tussen de eerste en tweede helft ook, da's echt de kracht van de plaat vind ik. Maakt het erg spannend om te luisteren.

Zeer sterke plaat. Originele composities, lekker geschreeuw af en toe van de zanger (mag ook wel eens), soms gewone maar lekkere rocknummers en de lange, goed-in-elkaar-zittende rocksongs.

Met Three Days verdient deze plaat eigenlijk al 4 sterren en de rest maakt het af tot een 4,5*.

Je houdt ervan, of je vind het totaal niks.
Het hoge schreeuwerige stemgeluid van Perry Farrel. Voor mij klinkt het altijd als Sting On Speed.
Die speed zou best kunnen kloppen, Jane’s Addiction experimenteerde volgens mij net zoveel met muziekstijlen als met drugs. Toch wel een vreemde eend tussen al het cross-over geweld.
Op het moment dat ze groot begonnen te worden besloot Farrel om met Jane’s Addiction te stoppen, en verder te gaan in Porno For Pyros.
Via die band; en het mooie nummer Pets ben ik hierbij beland.
Ook hier viel ik voor het rustige werk. Classic Girl is misschien wel een van de best bewaarde geheimen uit de jaren 90.

Voor mij was het ook een grote prettige verrassing dat Red Hot Chili Peppers gitarist Dave Navarro inpikte om mee te werken aan One Hot Minute.
Zijn bijdrage daar wordt vaak als minder af gedaan, maar juist hij tilde de songs daar nog omhoog.
Ik ben nog steeds van mening dat juist de overige Peppers in een creatief dal zaten, en hem de mindere nummers werden verweten.
Op Ritual de lo Habitual zit hij meer op zijn plek.
Hier klinkt een fris bandgeluid (ondanks de drugs), en mag gezien worden als hoogtepunt van Jane’s Addiction.

Net onder Classic Girl zit voor mij Obvious.
Muzikaal erg sterk!!
Doet me zelfs aan de betere U2 periode denken.
Three Days is een mooie jamsessie wat bij mij dezelfde sfeer oproept als het tussenstuk bij Light My Fire van the Doors.
En natuurlijk blijft de clip bij Been Caught Stealing erg grappig.

Classic Girl is inderdaad een dijk van een song. Het sluitstuk van het thema wat aangesneden wordt aangesneden vanaf Three Days. Dit had wikipedia erover te melden.

The song was inspired by Xiola Bleu, who came to Los Angeles for her father's funeral, and spent three days with Farrell and his girlfriend Casey Niccoli, spending their time together in a "haze of sex and drugs"[2]. Bleu died of a heroin overdose in New York City in June, 1987. The song was written prior to her death

Op Three Days laat Dave Navarro wat mij betreft ook horen waarom hij geroemd wordt. Daar tovert hij toch aantal zeer mooie klanken tevoorschijn in een prachtig stuk van ruim tien minuten. Ook de drie daaropvolgende songs handelen over die Xiola Bleu. In de door Deric bejubelde clip van Classic Girl (en terecht) is overigens de zeer aantrekkelijke toenmalige vriendin van Farrell Casey Niccoli te aanschouwen.

Dat verhaal van Xiola Bleu kende ik niet.
Weer een illusie minder.
Wel een meer dan waardig afscheid te noemen.
De personen op de albumhoes moeten dus blijkbaar Xiola Bleu, Casey Niccoli en Perry Farrel voorstellen.

Dat is juist. Het artwork komt overigens ook van Perry Farrel.

Super goede herinneringen aan dit album, alleen al het spaanse begin van Stop here we go..............., alsof er een katapult wordt weggeschoten.
Ben met Deric eens m.b.t. Classic Girl is ook mijn favoriet van dit memorabele album.

Wat een dijk van een nummer is Been Caught Stealing toch niet . De rest moet ik ook maar eens checken een van dees...

Het meest komplete album van Jane's Addiction

Destijds hoog in het vaandel bij een maat van mij. Jarenlang niet meer aan gedacht, maar door het boek 1001 albums weer ter attentie gekomen. 1ste helft van het album legt wat meer de nadruk op een vlotte roes met flink wat tempo. 2de helft...die mij ook wat meer aanspreekt, wijd uit en legt meer de nadruk op de structuur...maar goed daar nemen ze dan ook de tijd voor.
Jane's Addiction weet met dit album toch wel een eigen geluid neer te zetten, los van de invloeden die ze erin hebben verwerkt. De zang is niet altijd mijn ding, maar past er wel bij.
Sterke plaat, die 20 jaar na dato, nog steeds weet te overtuigen.

goede muziek heeft iets dat je niet helemaal begrijpt. zo van....hoe komen ze erop ?
verschillende stijlen inderdaad , maar vergelijken met een plaat van een andere band , nou nee
en dat is nu precies wat ik zo mooi vind aan deze plaat . het heeft iets unieks , en ik hoop dat ik er ooit achter kom hoe ze van muziek iets magisch kunnen maken .

Fantastische plaat, één van de betere rockplaten van begin jaren 90. Alles klopt aan dit plaatje. En dik 20 jaar na datum nog altijd fris en energiek. Ik wou dat ik dat van mijn eerste lief ook kon zeggen. Mijn broer had deze indertijd in collectie (en ik woonde toen een tijdje bij hem in) en hij werd een paar zonnige zomers lang grijsgedraaid. Intussen wordt het tijd dat ik deze ook eens in mijn collectie opneem. Stop!

Wat een geweldig album. Ik heb deze gevonden door de Rockthology boxen en daar staat Stop op die ik ook al kende van Guitar Hero. Wat een heerlijke opener is dat! Ook Been Caught Stealing kende ik al van Guitar Hero. De stem van Perry Farrell bevalt me eigenlijk gelijk, de zanger van The God Machine heeft ook zo´n soort stemgeluid (vooral op het debuutalbum).

Het tweede deel van het album is nog mogelijk beter. Meer langere nummers, wat een sfeer! 4,5 ster.

The God Machine gaf destijds in interviews hoog op over Jane's Addiction. Ik meen mij zelfs iets te herinneren als "art-rock startte bij Jane's Addiction". Ook gaf de zanger aan zwaar beïnvloed te zijn door Jane's. Voor mij was dat reden genoeg ook The God Machine aan te schaffen. Topplaat dat Scenes from the second Storey. Mooie mix van Jane's en The Cure (disintegration-era).

Imo toch echt het minste album van JA.

Stop, Been Caught Stealing en Classic Girl zijn voor mij de beste nummers. De rest kan me eigenlijk helemaal niet bekoren. Geef mij maar de laatste worp!

Wat staat die 3,5* van mij hier nu te doen?? vlug omhoog naar 4* want dit plaatje heb ik de laatste tijd non-stop gedraaid omdat ik de 2de helft nog niet echt aandachtig beluisterd had. Dat is nu gebeurd en hij valt veel beter! Nothing's Shocking gaan ze niet meer overtreffen bij mij, daarvoor heeft die plaat te veel indruk gemaakt maar deze opvolger is minstens even goed. De 5 rockende openers tonen dat de groep echt nog wel genoeg ideëen en materiaal had na NS om nog een schitterend album te maken! Been caught stealing is de leadsingle geweest en dat is volledig terecht! Magistraal nummer waar dave Navorro volledig in losgaat met die te gekke solo. Three days toont dan weer een gevoelige opbouw om echt los te barsten naar de psychedelisch aanvoelende hardere stukken. De songs voelen niet aan als songs, een Jane's Addiction album beleef je omdat het allemaal lekker in elkaar zit en overloopt. Perry Farrel heeft ook zo een heerlijke blérende stem maar je moet er wel voor zijn natuurlijk. Nothing's shocking en deze Ritual de lo Habitual zijn hun 2 paradepaardjes en mag je blind in huis halen

Edit : van 3.94* naar 3,95* door mijn stem te veranderen. Bedankbriefjes en cadeautjes zijn toegelaten...

Dit tweede album van Jane's Addiction is een schot in de roos. Voorganger "Nothing's Shocking" was al een goed album, "Ritual de Lo Habitual" vind ik nog wat sterker. Het album kent twee gezichten. De eerste helft is rockend, heerlijk funky en groovy. De stem van Farrell moet je liggen denk ik, maar muzikaal is het een feest, waarbij met name gitarist Dave Navarro alle registers opentrekt. De baslijnen zijn lekker vet en zorgen voor de eerdergenoemde funk (over het gehele album overigens) De tweede helft is rustiger van aard, de liedjes zijn langer, complexer en worden zorgvuldig opgebouwd. Daarom vind ik juist die nummers net wat spannender. Hoogtepunt vind ik het prachtige "Three Days". Ook hier steelt Navarro de show met heerlijk origineel gitaarwerk. Hij bewijst dat hij duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren en zijn geluid is op zijn minst eigenzinnig te noemen. Ik mag er in ieder geval erg graag naar luisteren. De tweedeling op "Ritual de Lo Habitual" zorgt er allerminst voor dat er geen cohesie is op het album. Ondanks de grote verschillen in aanpak in de liedjes klinkt het album toch als een geheel. Topplaat.

Ik vind het dan ook nog steeds jammer dat Navarro' s bijdrage bij Red Hot Chili Peppers zo ondergewaardeerd wordt.
De rest van de band miste inspiratie, hij probeerde er juist met zijn gitaarspel nog iets van te maken.

Inmiddels is Three Days ook een favoriet hierop

To be honest, werd getipt door maatje Ronald Drayer. Wat een fokking plaat, kocht m iets later op vinyl.
Jammer dat Dave later naar de muffe Peppers ging.
Het begin is fenomenaal, spaanse aankondiging en dan .... superb!
Stop, no one's leaving, been caught stealing, ain;'t no right, en dan classic girl grandioos