Phish - Rift (1993)

Ik zag deze liggen in een cd winkel bij mij in de buurt. Ik heb hem laten liggen, maar ik begin er toch spijt van te krijgen. Deze ga ik binnenkort toch maar kopen denk ik.

Mooie hoes trouwens.

Tot nu toe 3,5 sterren. Bij de opener wordt de lat erg hoog gelegd, want dat is een geweldig nummer, maar dat niveau wordt nergens meer gehaald. My Friend, My Friend is nog wel een hoogtepuntje en de rest is ook zeker niet slecht, maar niet wat het titelnummer belooft.

Ik ga hem zeker vaker luisteren en misschien ontdek ik nog wel wat dingen, want slecht is het zeker niet en ik dit mensen toch wel aanbevelen.

Vandaag in hoesmeter, ik had nog nooit van deze band gehoord maar het artwork doet me vermoeden dat dit prog is. Enkele tracks beluisterd via Youtube en mijn vermoeden wordt toch weer bevestigd.Op wiki valt dit ook onder jazz fusion wat me zeer interessant lijkt om uit te checken want daar hou ik ook wel van.

Het is geen echte prog, maar het wil er nog wel eens wat van weg hebben. Deze band is in Amerika enorm populair en de gitarist wordt helemaal de hemel in geprezen. Dat is niet geheel onterecht, want het zijn een stel topmuzikanten die met veel plezier spelen.
Dat plezier vind je ook in dit album terug. Sterke composities waarin meerdere stylen verwerkt zijn en af en toe een beetje humor. De titelsong is fenomenaal wat mij betreft, maar eigenlijk staan er geen slechte nummers op dit album.

Meer info

Ik krijg nu alweer zin om dit album op te zetten, misschien verhoog ik mijn cijfer daarna ook wel.

Dit lijkt me zeker het uitproberen waard want de nummers die ik heb gehoord (Rift, Weigh, It's Ice) bevallen me prima.

Dan heb je drie nummers beluisterd die wel een goed beeld van het album geven. Als dat je bevalt is het zeker het proberen waard.

Toch wel verrassend : al meer dan vijf jaar geen bericht geplaatst bij deze vrij traditionele plaat in het jazz-country-prog-Zappa-cowpunk-rock-comedy-GratefulDead-experimentele idioom. Inventief, grappig, origineel en zeer goed gespeeld, maar ook wel het soort muziek dat af en toe too clever for its own good is: als je dit niet net zo leuk als de bandleden vindt, zou dit album je ook wel eens zó erg tegen de haren in kunnen strijken dat je er meteen helemaal níéts aan vindt. Zo erg is het niet bij mij, maar af en toe word ik er toch wel knap moe van. Los van mijn persoonlijke smaak verdient een zó sterk musicerende groep als deze eigenlijk een zanger met meer persoonlijkheid en karakter in zijn stem.