Phish - Rift (1993)

Toch wel verrassend : al meer dan vijf jaar geen bericht geplaatst bij deze vrij traditionele plaat in het jazz-country-prog-Zappa-cowpunk-rock-comedy-GratefulDead-experimentele idioom. Inventief, grappig, origineel en zeer goed gespeeld, maar ook wel het soort muziek dat af en toe too clever for its own good is: als je dit niet net zo leuk als de bandleden vindt, zou dit album je ook wel eens zó erg tegen de haren in kunnen strijken dat je er meteen helemaal níéts aan vindt. Zo erg is het niet bij mij, maar af en toe word ik er toch wel knap moe van. Los van mijn persoonlijke smaak verdient een zó sterk musicerende groep als deze eigenlijk een zanger met meer persoonlijkheid en karakter in zijn stem.