Tenacious D - Rize of the Fenix (2012)

"We're really good. We're like almost as good as Arcade Fire. Fuck that. We're gonna leave those fuckers in the dust. Al those fucking youngsters gotta fucking lick our boot or fuck it."

Weer een toffe cd van the D. Ik vond de soundtrack behoorlijk tegenvallen in het begin. De hardere nummers zijn nu echter bij mij ingewerkt en sommige vind ik nu juist erg tof. Door de grote flop van de Pick, hoor ik wel in de cd dat ze meer terug willen naar hun "oude" geluid zonder elektrische gitaren. De akoestische varianten mogen weer op de voorgrond treden. Een goede keuze want tijdens het openingsnummer begon het toch te kriebelen. Het prijsnummer word dan ook als eerste ingezet. Gevolgd door het toffe Low Hangin' Fruit. De derde track is een skit en dat had ik niet verwacht van het album. Er staan al vrij weinig tracks op dus ik hoopte dat er niet te veel opvullers komen. Maar Classical Teacher is daarentegen hilarisch. Meteen gevolgd door een Mexicaanse trompet. Senorita gaat richting de Spaanse sound maar weet nergens de Tenacious D geluid te verliezen. Om nog even af te sluiten met heftige gitaren.

Hierna volgen nog 2 hilarische nummers. Deth Starr gaat over het meest logische waar je aan denkt. Vervolgens adoreren ze de crew tijdens hun liveshow met het nummer Roadie. Voor mij een nummer dat kan uitlopen tot een tof nummer tijdens concerten. The Ballad is een muziekale versie van To be the best videoclip. Ook Throwdown is een prima nummer. De mindere kant van het album zijn de volgende drie nummers. Drie liedjes die allemaal een minuutje per stuk duren. Het Rock is Dead nummer is daar ideaal voor maar They Fucked our Asses en To Be the Best zijn gewoon te kort. Daarnaast valt To Be the Best op de plaat buiten de boot. Beide erg jammer dus. Het album sluit af met 39. Een nummer over het ouder worden. Een waardige afsluiter.

In vergelijking met vorige albums zit het tussen beide in. Maar het kan nooit tippen aan hun debuutalbum. Daarvoor zitten hier en daar wat kleine "foutjes". Daarnaast mist dit album juist die grote knaller (uit de categorie Tribute, Wonderboy en Fuck her Gently). Wel bevat de cd een vijftal goede nieuwe nummers (Rize of the Fenix, Low Hanging Fruit, Deth Starr, Roaddie en The Ballad of Holleywood Jack and Rage Kage). Samen met de hits van het debuut en enkele knallers van de soundtrack zouden ze goed een avondvullend programma kunnen vullen. Ik ben benieuwd wat we in juni gaan krijgen (een festival of een venuesetlist) Ik hoop op het laatste natuurlijk. En zoals ze dus zelf zingen in Rize:

Aw, we don't care,
as long as we get there
We'll start anew
And you can get a new Tenacious D tattoo

4 sterren

Dit derde album is erg leuk, maar het word wat eentonig voor mij. De komische stukken heb ik altijd gewaardeerd in vooral de eerste twee albums maar in dit derde album ken ik het wel. Gelukkig is het er wel minder, zullen misschien twee 'skits' zijn waarin we geen muziek horen, dat is gelukkig al een héél stuk minder dan o.a. het debuut. Muzikaal is het gelukkig nog allemaal in orde, de titeltrack 'Rize of the Fenix' is wederom een ouwe gouwe en ook nummers als 'Deth Starr' en 'Señorita' kon ik best waarderen. '39' is een prima ballad, en dan heb ik het album wel weer besproken eigenlijk, meer is er niet op aan te merken. Het is qua gitaarwerk allemaal in orde, JB en KG doen weer een vermakelijke zang en het is allemaal zoals we de 'D' kennen.

Het is trouwens best bespottelijk dat de cover van dit album is geblurred op Spotify. Jammer weer van de service, ik vind hem wel geinig, typisch 'Tenacious D'.

voorlopige tussenstand:
01. The Pick of Destiny
02. Tenacious D
03. Rize of the Fenix