Yello - Stella (1985)

De eerste platen van Yello zijn eigenlijk allemaal niet te versmaden en deze vierde is wat mij betreft de meest geslaagde.

Stella was werkelijk liefde op het allereerste gezicht - of zoals het bij een plaat gaat ... bij de eerste tonen. De fraai galmende pulserende beat waarmee Desire opent ... ik was werkelijk meteen verkocht.

Yello maakt wat je noemt eclectische muziek. Alles kan een plek krijgen in hun mix, reggae, salsa, heavy metal, een Ry Cooder akkoord, een spoken word a la Cohen, het blijft Yello. Wat de muziek voor mij ook zo speciaal maakt is de werkelijk uitmuntende productie (we schrijven hier 1985) die zijn gelijke niet kent in mijn onproffessionele oren. Het geluid van de opnames van Yello is nadrukkelijk niet gelaagd, je hoort alles in één keer kristalhelder en ruimtelijk in balans ... bij een tweede beluistering blijken er volstrekt geen nieuwe geluiden of lagen te zijn die je niet eerder gehoord had. Een cliche maar het past hier : zwitserse precisie.

Goed, de nummers. Desire is zondermeer een van de hoogtepunten, een nummer dat voorbijglijdt als een nachtelijke rit op een verlaten snelweg. Monotoon, perfect in cadans, en ingekleurd met stemmige Paris-Texas achtige gitaarakkoorden.
Het tweede nummer Vicious Games was indertijd tamelijk hippe dansmuziek. Een jaar eerder had Yello een vergelijkbaar hitje met "I love you", dit nummer is enigszins vergelijkbaar. Stijlvolle disco met hitsige vrouwelijke vocalen. Bij Yello waren gastvocalisten altijd welkom, en ze gingen nooit kopje onder in het Yello geluidsbad. Afsluiter Angel No is er ook zo één, hier voegen de vrouwelijke vocalen zich in een punky setting op z'n Yello's. O Yeah is een nummer waar vooral de stemmanipulaties van Dieter Meier in het oor springen. Het klinkt alsof een gorilla de leads hier doet. Desert Inn en Koladi-la zijn iets minder boeiend, vlotte deuntjes waarin Boris Blank onder andere akoestische gitaren heel hard voorin de mix zet. Twintig jaar later had Basement Jaxx met zo'n aanpak ook succes. Sometimes is nog het meest conventionele lied, waarin Dieter Meier vocaal de ruimte krijgt. Heel anders zijn Stalakdrama en verderop Ciel Ouvert, hier maakt het duo mini-soundtracks voor doodenge filmscenes. Krakende deuren, tikkende hakken, gillende vrouwen en vooral loodzware orgels. En dat alles in een geluidsbeeld dat je huiskamer tot een kathedraal omtovert. Met de nummers Domingo en Let me Cry voegt Boris Blank een scheut metal aan de mix toe. Dit zijn twee uitstekende nummers, waarin Meier in het eerste het atheïsme lijkt te propageren, en in het tweede in stijl mijmert over een liefde die niet mocht zijn. Gelukkig scheuren de gitaren dat het een lust is. Als je trouwens wilt horen hoe Yello écht helemaal over de top metal speelt, check dan 'Si Señor the Hairy Grill' van de niet misselijke en al even bonte opvolger "One Second'

De Zwitserse band Yello staat voor mij bekend als een duo van uiterste. Neem het tweetal zelf. Enerzijds de op zakenman gelijkende Dieter Meier en de op een rocker gelijkende Boris Blank anderzijds. Op dit fraaie album worden ze bijgestaan door zes andere muzikanten. Mede hierdoor ontstaat er een prettige gestoorde sfeer.

De openingstrack is al erg lekker te noemen. Zo'n spannend haast niet te vatten klankspectrum met een stem erbij die het heerlijk dramatisch doet klinken. Dit Desire had voor mij langer mogen duren dan de 3.47 die het nu duurt. Vicious Games geeft mij dat gevoel van het gaspedaal heerlijk door de bodemplaat van de auto te trappen. Mooie combinatie trouwens van de stemmen van dames met die van Dieter Meier. Oh Yeah is dan opnieuw zo'n Yello track om gek op te gaan doen. Mooie wijdse klanken op een typische beat. Bij Desert Inn heb ik in eerste instantie de indruk dat ik in oerwoud ben beland. Gaande weg gaat de muziek steeds meer de ruimte in waardor er toch een beeld ontstaat van een woestijn. Stalakdrama is één van de mooiste filmisch stukken muziek die ik gehoord heb. Zo'n gillende vrouwenstem aan het begn en daarna lage tonen die het gevoel geven dat iemand er aan gaat. Koladi-Ola (Low Blow) is vreemde experimentele rock die best lekker is. Door al het voorafgaande is kant A voorbij gevlogen zonder me één minuut te hebben verveeld

Kant 2 begint bijzonder sterk en krachtig met het rock-achtige Domingo. Stevige beats en verder gebeurd er van alles, waardoor ik oren te kort kom. Ideale muziek om alle frustraties er uit te gooien. Sometimes (Dr. Hirsch) is opnieuw zo'n spannende track. Een zacht sprekende Dieter Meier op een zeer sferisch bed van wijdse klanken. Het doet mij verlangen naar iets wat achter de horizon afspeelt. Let Me Cry heeft opnieuw iets wat me aan film doet denken. Met mijn ogen dicht zie ik iets van een achtervolging in een film over misdaad. Het ritme is in één woord zeer aanstekelijk te noemen. Het met aan een helicopter denkende opening van Ciel Ouvert noopt mij de stereo een tandje harder te zetten. Wat volgt is een spannend sferisch beeld van klanken wat eigenlijk veel te kort is. Met vreemde rockmuziek sluit dit zeer bijzondere album af, waardoor ik denk wat heb ik eigenlijk allemaal gehoord. Er gebeurd zoveel op dit album qua muziek en klanken dat het geen minuut verveeld, waardoor ik geneigd ben dit album weer om te draaien om vervolgens opnieuw te genieten van een mooie trip.

Zo, ik ga even gedurfd openen met 4,5* hier. Wat een heerlijke plaat zeg, vandaag voor 2 euro op de kop getikt . Klinkt ongeveer als het gekke broertje van Tuxedomoon, maar dan wél met hitpotentie (inderdaad, Dazzler!). Die band heeft toevallig ook een nummer dat Desire heet, en het doet er bijna aan denken. Vooral qua sfeer dan. Ook Ciel Ouvert is huiveringwekkend. Gaat nog vaak op de komende tijd.

40 JAAR GELEDEN

YELLO 1985 STELLA

James Bond in Zwitserland. Een gorilla in smoking. Confetti in een cocktailglas. Stella (1985) is het vierde en beste album van klankentapper Boris Blank en stemmenrover Dieter Meier. De plaat gooit meteen drie azen op tafel: de singles Desire, Vicious Games en het volstrekt eigenzinnige Oh Yeah. Die laatste track wordt aanvankelijk nog ingezet als b-kant van Desire maar zal in 1987 als a-kant uitgebracht worden en uitgroeien tot één van Yello's meeste geciteerde nummers. Desert Inn neemt even gas terug. Stalakdrama is één van de filmische instrumentals die op de meeste Yello albums voor de nodige suspens zorgen. Op Koladi-Ola komt het mormel op de hoes tot leven. De tweede plaatkant opent met de new wave pastiche Domingo. Een raadsel waarom dat nummer niet op single verscheen. Sometimes (Dr. Hirsch) lijkt weggeplukt uit een vergeten 007 score. Let Me Cry geeft de plaat een rock boost. Ciel Ouvert bouwt opnieuw een instrumentaal rustpunt in. En Angel No is het waardig coda van een album dat luistert als een avontuurlijke soundtrack. In 2005 werd Stella (1985) geremasterd en voorzien van vier bonustracks. Blue Nabou is de instrumentale b-kant van Vicous Games. En voor de rest tellen we drie 12" versies. Al koos de remaster helaas niet voor de volledige extended versie van Vicous Games (die ben ik op YouTube gaan zoeken). In Vicious Games zit hetzelfde roerstokje als in The Perfect Kiss van New Order. Een jaar later verschijnt The New Mix In One Go (1986). Een voor het CD format ontworpen verzamelaar die de beste stukken uit vijf jaar Yello van een opfrisbeurt voorziet. Het was het eerste Yello album dat ik integraal beluisterde. Tussen de 18 tracks zitten maar liefst 6 nummers uit Stella (1985): Vicious Games, Sometimes, Oh Yeah, Angel No, Koladi-Ola en Domingo. Aangevuld met deep cuts en klassiekers als Bostich, I Love You en Lost Again.