Meat Loaf - Bat Out of Hell II (1993)

Of dit het beste album is van Meat;
ik weet het toch niet hoor...
Deze of Dead Ringer..

Al staan er wel prachtige nummers op met eindeloos lange titels:
*I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)
*Rock and Roll Dreams Come Through
*Objects in the Rear View Mirror May Appear Closer Than They Are
*Out of the Frying Pan (And into the Fire)
en ga zo maar door...

Er staan veel nummers op die door al eens door Meneer Steinman zijn opgenomen voor zijn album Bad For Good (ook de moeite waard) die in een zekere zin (veel) beter zijn in de versie van Meat.

De eerste keer dat ik dit album hoorde; ondertussen al 5-6 jaar geleden, ik was toen een jaar of 10 vond ik er nu echt niks aan...

Waarom?

Ik denk dat ik als klein jongetje de nummers nog al erg lang vond (ik was toen erg aan van die oude popnummertjes als Life Is Life, Mamma Mia, Final Countdown ga zo maar door... ik hou er nu nog van maar ik kan al de iets minder poppy nummers ook waarderen),
zeker de intro's... ik zat dan voor de cd-speler constant op de doorspoelknop te drukken om dan toch maar die vervelende intro te skippen... gevolg was dat ik meestal enkel maar de helft van het liedje kende, van vele zelfs enkel het refrein of zelfs niks.
I
Nu is dat toch wel een beetje veranderd ik kan hem al gewoon opleggen en uitluisteren en genieten van de prachtige nummers.


Ook leuk aan deze plaat (en Meat Loaf) zijn de fantastische (Kitchy) videoclipjes net mini films

Minder dan 5 sterren geven zou niet eerlijk zijn in mijn geval

Ik geef toe, ik heb niet alles geluisterd met Meat Loaf uitgebracht heeft...
Maar wel genoeg om deze te beschouwen als één van de beste!

Jim Steinman songs kunnen trouwens ook goed vertolkt worden door Bonnie Tyler (Ja, Total Eclipse Of The Heart)!

Ik ben zelf nog maar 16 jaar, dus ben daar zogezegd niet echt mee opgegroeid... Luister het nu zo'n 2 jaar, (net als eerdergenoemde Final Countdown & Live is Life) en als je het dan bewust opzoekt, luister je automatisch het hele nummer... Soms is het jammer dat ik zo laat pas geboren ben , nu mis ik die momenten die ik bij andere gebruikers verneem...

Mini-films? Tsja, daar heb je ook wel de kans voor hè! Als je 10min aan clip moet vullen... Je kan er zelfs nog een leuke aftiteling in kwijt!

En die 5 ster?
Die stond eigenlijk gelijk al vast!
Ik kan niet eens minder geven; in dat geval moet ik alles wat ik slechter vind dan Meat verlagen, dan komen sommige albums diep in de min uit, dan geef ik een vertekend beeld van m'n muzieksmaak weer.... Nee, 5 ster is eerder nog te weinig voor dit geweldig staaltje bombastische musicalrock!

Ik zelf ben nu 15 dus heb ik het ook allemaal niet mogen meemaken al had ik dat wel gewild.

Toen ik in het vierde leerjaar zat 6-7 jaar geleden, moesten we van onze juf een dansje (voor moedertjes dag) doen, onze jus had toen ook een liedje
Paradise by the Dashboard Light
ik was toen zot van dat liedje terwijl de rest van de klas dat maar een oud zage-liedje vond en daarmee is het allemaal begonnen

Een paar weken later keek ik eens in mijn vaders cd-kast en daar zat een cd:
Meat Loaf - Bat Out Of Hell ik heb hem toen uit de kast getrokken en direct in de cd-speler gestoken en de stereo volle bak.

Toen ik verder keek in de kast zag ik dat er nog van Meat stonden (waaronder deze) maar geen van hen kon tippen aan PbtDL of het zou I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That) moeten geweest zijn.

Onlangs heb ik Bat Out Of Hell en Dead Ringer op Lp gekocht en naar de rest ben ik nog altijd op zoek

De beste uit de Bat out of Hell- reeks.

De comeback van Meat Loaf.Het zit allemaal gelikt in elkaar en heeft een hoge meezingfactor.
Het nadeel wat er aan kleeft is dat de nummers worden opgerekt tot tijden waarvan je op een gegeven moment gaat denken: is het nu nog niet klaar?Met wat meer compactheid had dit album hoger gescoord bij mij.Nu neigt het soms naar wat saai en uitrekken van de op zich prima tracks.

Zelfs 5 jaar verder blijft dit het beste Meat album, ondanks dat het materiaal niet helemaal origineel is.

De nummers zijn lang maar het gevoel dat ze echt uitgerekt worden heb ik alleen bij Life is a lemon.

Objects is het mooiste nummer van het album

Dat uitrekken vind ik prachtig. Als je goed luistert hoor je namelijk steeds weer wat nuanceverschillen in die herhalingen, zoals het toevoegen/ naar voren halen van diverse instrumenten of het toevoegen van extra backing vocals. Typisch Steinman, maar het maakt het wel een mooie muzikale ontdekkingsreis.

Tip: Luister ook deze of deze eens voor eerder versies van verschillende nummers op deze plaat.

Inderdaad, zeker met het nummer 'Objects etc.' hoor je bij elk nieuw couplet een verschil. Het wordt telkens een stukje hoger getrokken richting een climax. (Meer instrumenten, hoger stemvolume etc.)

Sjongejonge, ik besloot na Bat Out of Hell en Hang Cool Teddy Bear leuk gevonden te hebben eens in de discografie van Meat Loaf te duiken. Waar beter te beginnen dan bij Bat 2? Ik heb nauwelijks de eerste drie nummers gehoord of ik voel me al op mijn plaats. Heb verder de hele dag I'd Do Anything For Love in mijn hoofd gehad. Ik ben enthousiast naar de rest van het album.

Neem maar van mij aan dat dat een feestje gaat worden; zeker als je de door jou genoemde albums ook goed vindt. Ik weet nog wel dat deze op mij bij de eerste luisterbeurt een verpletterende indruk maakte. Zo nu en dan zet ik hem nog wel eens op en dan is het genieten geblazen. Het is heerlijk over the top, maar het zit zo lekker in elkaar.

Enjoy!

Het begint heel aardig, dit tweede deel van Bat out of Hell. Het openingsnummer is lekker magistraal en pakkend, de tweede wat bruter en de derde een regelrechte klassieker zoals alleen Steinman ze schrijft. Hierna wordt het echter een stuk moeizamer allemaal. "It Just Won't Quit" zegt eigenlijk precies wat het probleem is met de meeste nummers: ze houden maar niet op. Ze gaan veel te lang door en zo idioot goed zijn de melodieën nou ook weer niet altijd. Everything Louder Than Everything Else vind ik nog zeer de moeite waard, maar voor de rest loop ik helaas niet zo warm.

Toch jammer, ik had hoge verwachtingen van deze plaat. Voorlopig een 3***.

En "Objects [...]" is ook nog alleraardigst.

Jammer, maar ik zou het nog niet opgeven. Laat hem even liggen en gun hem na een tijdje weer een kans; wellicht dat ie dan ook bij jou gaat groeien.

Net als het eerste deel uit deze trilogie vind ik deze plaat maar matig. Het zal denk ik met mijn smaak te maken hebben, maar hier loop ik gewoon niet warm voor. Meat Loaf zet de bombastische lijn voort, dus gebrek aan consistentie valt hem niet te verwijten. Maar deze plaat trek ik nog minder dan het eerste deel. Ik stoor me vooral aan de lengte van de nummers. Normaalgesproken vind ik dat niet per definitie een probleem, maar bij het luisteren van deze nummers krijg ik het gevoel dat de songs expres zijn opgerekt, zonder een duidelijke richting. Op mij komt het over als vulling van de tijd. Meer kan ik er niet van maken. Gelukkig valt over smaak niet te twisten.

Als ik naar de eerste 2 nummers luister denk ik wel dat je een punt hebt. Die duren mij ook te lang. Bij de nummers 5 en 6 heb ik dat gevoel helemaal niet al duren die ook lang, maar die zitten erg goed in elkaar. Ik moet hem in zijn geheel nog eens beluisteren om er een wwrdering aan te geven. Binnenkort maar eens doen.....

Vroeger was ik altijd gefascineerd door deze LP van mijn vader. Nog steeds een geweldig artwork dat tot de verbeelding spreekt. De beste van de Bat Out of Hell trilogie als je het mij vraagt. Ja, de nummers worden soms wel heel erg uitgerekt, maar echt heel storend vind ik dat niet. Eigenlijk heb ik enkel bij het eerste nummer zoiets van: deze had hier en daar wel wat ingekort mogen worden.
Het blijft wel een heerlijk catchy nummer waarbij ik altijd de neiging krijg om de volumeknop om te draaien. Het intro is alleen zo lang: het duurt bijna 2 minuten totdat we Loaf's stem te horen krijgen.
Bij "Life is a Lemon..." heb ik daar dan weer geen last van. Ik vind dat gewoon een heerlijke rocker. Lekker gitaarwerk en wederom erg catchy. Dit laatste komt vaker terug in het album en is stiekem ook de kracht van deze plaat. De nummers blijven hangen en dat is iets dat je als artiest uiteraard voor elkaar wilt krijgen.
"Rock and Roll Dreams Come Through" is een heerlijke meezinger en met "It Just Won't Quit" bewijst Loaf weer eens dat hij bijna als geen ander emotie kan verwerken in zijn stemgeluid. Bij "Out of the Frying Pan..." krijg ik wederom de drang om het met mijn niet toonvaste stemgeluid mee te brullen. Echt een heerlijke "feel good" rocker.
"Objects in the Rear View Mirror..." is misschien wel mijn meest favoriete nummer van Loaf, in ieder geval zijn beste ballad. Wat een tekst en wat een emotie. Iedere weer kippenvel en af en toe stiekem een traantje als dit nummer voorbij komt. Ik heb hem helaas nooit echt live gezien, maar die live versies die op youtube staan. Oef, dan houd ik het al helemaal niet meer droog.
"Wasted Youth" is wel een vermakelijk intro van het wederom heerlijk catchy klinkende "Everything Louder Than Everything Else". Geweldig hoe ze hier inspringen op de '80s rock.
Door de sax aan het begin van "Good Girls Go to Heaven..." moest ik wederom even aan Springsteen denken, al is het Springsteen gehalte op deze plaat een stuk minder groot dan het eerste deel van de trilogie.
"Back Into Hell" is het enige nummer van de plaat waarvan ik vind dat ze die wel hadden mogen schrappen. Ik vind dit instrumentale vullertje van ruim 2,5 minuten nou niet zo interessant.
In "Lost Boys and Golden Girls" laat Loaf wederom horen dat hij heer en meester is van de (power)ballads. Ook dit nummer word weer prachtig gebracht. Het pianospel van Steinman en de combinatie van Loaf's stemgeluid is gewoon .
Toffe klassieker.

Bat II is wederom een heerlijk album. Jim Steinman heeft zijn geluid wat gemoderniseerd en de samenwerking met de zwaarlijvige held blijkt nog prima te werken.
I'do Anything... is inmiddels een Meat Loaf klassieker geworden, maar Objects is het beste nummer van dit album.
Ik vind het niet zo goed als deel 1, maar absoluut een heel goed album.

Na 25 jaar eindelijk fatsoenlijk op plaat uitgebracht. Na 25 jaar weer eens goed geluisterd. Iedere noot ken ik nog. Maar als ik het nu weer terugluister denk ik vooral: dit KAN toch niet? Hoeveel bombast kan een mens hebben? Hoe over de top kan muziek zijn? Dit is toch verschrikkelijk? Een aanslag op goede smaak. Maar met het volume op 10 kun je niet anders concluderen dat dit een meesterwerk was en blijft.

Volgende maand op 2-lp picture disc tijdens RSD!

Picture discs deugen niet, dat weet iedere serieuze muziekliefhebber. Leuk als decoratie, maar niet om af te spelen. Dan zou ik toch liever gaan voor de zwarte vinylversie, die begin dit jaar verscheen.

Dat gezegd hebbende: de oorspronkelijke vinylversie uit begin jaren negentig slaagde erin 75 minuten muziek op twee plaatkanten geperst te krijgen. En daarmee was het bij mijn weten echt de LP met de langste speelduur die ooit is verschenen.
75 minuten verspreiden over vier plaatkanten is precies goed, dus geluidstechnisch is dat een enorme verbetering. Al zie ik me als bezitter van de CD niet direct in de rij staan om een duur alternatief op vinyl aan te schaffen.

En dat ligt dan vooral aan de prijs, en niet aan de muziek. Want die is niet per definitie gedateerd, maar vooral mega-bombastisch. Het was natuurlijk de stijl van Jim Steinman, en die stijl komt hier weer prima uit de verf. Het songmateriaal is ook van bovengemiddeld Steinman-gehalte, al staan er, zoals hierboven ook al gemeld, vrij veel hergebruikte songs op, die de componist zelf al eens gebruikte voor zijn eigen solo-album Bad for good. En ook lange nummers (en lange songtitels!) zijn een goed Steinman-gebruik, al heb ik het idee dat een enkel nummer, met name het verder prima Objects, wel wat korter had gekund.

Meat is vocaal een tandje beter dan Steinman - en zeker op dit album, toen zijn stem nog nauwelijks aangetast was - dus van mij mag het in dit geval wel, dat opnieuw opnemen. Zo af en toe mag ik graag zwelgen in Steinmans bombast, en alles bij elkaar heeft dit album voldoende niveau om de enige terechte opvolger te zijn van het eerste deel. Een album dat zijn titel met recht mag dragen.

gaucho, vroeger klonken picture discs misschien een stuk minder, net als gekleurd vinyl, maar daar is tegenwoordig weinig van waar. De techniek is tegenwoordig sterk verbeterd en dat hoorde ik al op het Nightwish album Endless Forms Most Beautiful.
Maar ook het laatste album van U2 op lichtblauw vinyl klinkt erg warm.

Mogelijk dat er vroeger ook veel bootleg picture discs in omloop waren die matig klonken?

Ik heb dit album vroeger op cassette gehad en tijdens zwemwedstrijden grijsgedraaid en heb ook ergens een cdr van dit album. Maar sinds begin deze week ook echt op cd. Oude tijden herleven, we worden oud...

Heb m weer eens uit de kast getrokken. Na het geweldige, maar te lange openingsnummen ( de vinyl single is 7 minuut zoveel en dat is beter ) zakt het als een plumpudding in elkaar.
Herhaling na herhaling, het klinkt allemaal hetzelfde.
De cd mag door naar de kringloop.

Beetje late reactie maar dat klopt wel inderdaad. De techniek waarmee ze sinds een jaar of wat picture discs persen/maken is gelijk aan die voor zwart vinyl. Met als gevolg dat de kans op slecht klinken van een picture disc ongeveer net zo groot of klein is als van zwart vinyl.

De opener is klasse daarna valt er bar weinig meer te beleven.

Met andere woorden, je bent niet echt verder gekomen dan die track?
Want juist Objects, Dreams en Lemon zijn prachtige tracks op dit verder toffe album.

Nee die tracks doen me heel weinig.

Maar ze zijn wel de krenten in de pap op dit album. Een album dat te lang duurt om van begin tot eind te blijven boeien wat mij betreft.

Bij Corporate America gaf je gisteren 5 sterren gebaseerd op 1 track, waarom trek je hier die lijn niet door dan?

Rock And Roll Dreams is anders ook een pareltje hoor.

Bij Corporate America gaf je gisteren 5 sterren gebaseerd op 1 track, waarom trek je hier die lijn niet door dan?

Daar heb je een punt. Sommige buitenaards goede tracks trekken een heel album omhoog vind ik soms. Deze zit daar wel bij in de buurt.

Wat een avontuur. 5 sterren.