Meat Loaf - Bat Out of Hell II (1993)

Grappig, Bat out of hell doet me, op het titelnummer na dan, niet zoveel.

Maar dit is zo'n grandioos lekker over the top monsteralbum. Alles klinkt naarmate de nummers langer duren steeds vetter, meer over the top en zinnen worden soms tot in den treure herhaalt, maar het geeft allemaal niets. Deze cd kan het hebben.

En toen kwam Welcome to the neighborhood en was het sprookje over.

Ik ga er mee accoord wat het 'jatten' betreft, alleen vind ik naar mijn mening dat dit album geweldig is. De songteksten van Jim Steinman zijn geweldig en eigenlijk niet echt gejat. Hij gebruikt meermaals zijn eigen geschreven werken in verschillende albums van Meat Loaf, waardoor het lijkt alsof alles gejat is.
Meat Loaf is een van mijn favoriete groepen en dit is zijn beste album.
Een 5.0 krijgt hij van mij!

Of dit het beste album is van Meat;
ik weet het toch niet hoor...
Deze of Dead Ringer..

Al staan er wel prachtige nummers op met eindeloos lange titels:
*I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)
*Rock and Roll Dreams Come Through
*Objects in the Rear View Mirror May Appear Closer Than They Are
*Out of the Frying Pan (And into the Fire)
en ga zo maar door...

Er staan veel nummers op die door al eens door Meneer Steinman zijn opgenomen voor zijn album Bad For Good (ook de moeite waard) die in een zekere zin (veel) beter zijn in de versie van Meat.

De eerste keer dat ik dit album hoorde; ondertussen al 5-6 jaar geleden, ik was toen een jaar of 10 vond ik er nu echt niks aan...

Waarom?

Ik denk dat ik als klein jongetje de nummers nog al erg lang vond (ik was toen erg aan van die oude popnummertjes als Life Is Life, Mamma Mia, Final Countdown ga zo maar door... ik hou er nu nog van maar ik kan al de iets minder poppy nummers ook waarderen),
zeker de intro's... ik zat dan voor de cd-speler constant op de doorspoelknop te drukken om dan toch maar die vervelende intro te skippen... gevolg was dat ik meestal enkel maar de helft van het liedje kende, van vele zelfs enkel het refrein of zelfs niks.
I
Nu is dat toch wel een beetje veranderd ik kan hem al gewoon opleggen en uitluisteren en genieten van de prachtige nummers.


Ook leuk aan deze plaat (en Meat Loaf) zijn de fantastische (Kitchy) videoclipjes net mini films

Minder dan 5 sterren geven zou niet eerlijk zijn in mijn geval

Net als het eerste deel uit deze trilogie vind ik deze plaat maar matig. Het zal denk ik met mijn smaak te maken hebben, maar hier loop ik gewoon niet warm voor. Meat Loaf zet de bombastische lijn voort, dus gebrek aan consistentie valt hem niet te verwijten. Maar deze plaat trek ik nog minder dan het eerste deel. Ik stoor me vooral aan de lengte van de nummers. Normaalgesproken vind ik dat niet per definitie een probleem, maar bij het luisteren van deze nummers krijg ik het gevoel dat de songs expres zijn opgerekt, zonder een duidelijke richting. Op mij komt het over als vulling van de tijd. Meer kan ik er niet van maken. Gelukkig valt over smaak niet te twisten.

Vroeger was ik altijd gefascineerd door deze LP van mijn vader. Nog steeds een geweldig artwork dat tot de verbeelding spreekt. De beste van de Bat Out of Hell trilogie als je het mij vraagt. Ja, de nummers worden soms wel heel erg uitgerekt, maar echt heel storend vind ik dat niet. Eigenlijk heb ik enkel bij het eerste nummer zoiets van: deze had hier en daar wel wat ingekort mogen worden.
Het blijft wel een heerlijk catchy nummer waarbij ik altijd de neiging krijg om de volumeknop om te draaien. Het intro is alleen zo lang: het duurt bijna 2 minuten totdat we Loaf's stem te horen krijgen.
Bij "Life is a Lemon..." heb ik daar dan weer geen last van. Ik vind dat gewoon een heerlijke rocker. Lekker gitaarwerk en wederom erg catchy. Dit laatste komt vaker terug in het album en is stiekem ook de kracht van deze plaat. De nummers blijven hangen en dat is iets dat je als artiest uiteraard voor elkaar wilt krijgen.
"Rock and Roll Dreams Come Through" is een heerlijke meezinger en met "It Just Won't Quit" bewijst Loaf weer eens dat hij bijna als geen ander emotie kan verwerken in zijn stemgeluid. Bij "Out of the Frying Pan..." krijg ik wederom de drang om het met mijn niet toonvaste stemgeluid mee te brullen. Echt een heerlijke "feel good" rocker.
"Objects in the Rear View Mirror..." is misschien wel mijn meest favoriete nummer van Loaf, in ieder geval zijn beste ballad. Wat een tekst en wat een emotie. Iedere weer kippenvel en af en toe stiekem een traantje als dit nummer voorbij komt. Ik heb hem helaas nooit echt live gezien, maar die live versies die op youtube staan. Oef, dan houd ik het al helemaal niet meer droog.
"Wasted Youth" is wel een vermakelijk intro van het wederom heerlijk catchy klinkende "Everything Louder Than Everything Else". Geweldig hoe ze hier inspringen op de '80s rock.
Door de sax aan het begin van "Good Girls Go to Heaven..." moest ik wederom even aan Springsteen denken, al is het Springsteen gehalte op deze plaat een stuk minder groot dan het eerste deel van de trilogie.
"Back Into Hell" is het enige nummer van de plaat waarvan ik vind dat ze die wel hadden mogen schrappen. Ik vind dit instrumentale vullertje van ruim 2,5 minuten nou niet zo interessant.
In "Lost Boys and Golden Girls" laat Loaf wederom horen dat hij heer en meester is van de (power)ballads. Ook dit nummer word weer prachtig gebracht. Het pianospel van Steinman en de combinatie van Loaf's stemgeluid is gewoon .
Toffe klassieker.