Train - California 37 (2012)

Deze band zit duidelijk in een identiteitscrisis. Men heeft zich gerealiseerd dat men hits kan scoren met aanstekelijke poppy deuntjes als Hey Soul Sister en Drive By, dus wat te doen met de meer rock-gerichte aanpak uit het recente verleden? Juist, die moet dus plaats maken voor een commerciëler geluid, alleen, dan moet er natuurlijk wel iets voor in de plaats komen dat de moeite van het luisteren waard is. En daar ontbreekt het nu net aan op dit album. Met 50 Ways To Say Goodbye en Mermaids heeft de band twee onherroepelijke potentiële hits in handen, maar de rest van de songs is niet echt bijzonder. Hier en daar een redelijk liedje (zoals opener This'll Be My Year en afsluiter To Be Loved), maar als geheel is dit te tam en vooral te saai.

De singles zijn heerlijke nummers die ik keer op keer kan blijven draaien: Drive By, 50 Ways to Say Goodbye, Bruises en Mermaid. Dat is dan toch al 1/3e van het album, dat verder allemaal leuke nummers bevat. Deze zijn echter allemaal net iets te simplistisch, en blijven eigenlijk niet hangen. Het geheel is leuk om naar te luisteren, en verdient dan ook gewoon 3,5*, maar doet onder voor voorganger Save Me, San Francisco.