Bruce Dickinson - The Chemical Wedding (1998)

Zowel instrumentaal, vocaal en tekstueel is dit album een topper. Vandaag nog eens aan het luisteren.

nrs. 6-8 heb ik wat minder mee. Maar toen dit uitkwam heb ik bijna staan juichen in de platenzaak (Elpee - Groningen) toen ik deze op de koptelefoon hoorde. Nog steeds een kraker..... en heel stiekem durf ik te stellen dat de platen die hij nadien met Maiden heeft gemaakt dit niveau niet halen.

Absoluut het beste (solo) werk van Bruce Dickinson! Ik kan 'The Tower' en het titelnummer wel blijven luisteren.

Hardenberg was ik ook bij.
Was een bizarre locatie voor een concert. Een soort grote houten hal achter een cafe. Duurde lang om te vinden (en zo groot is Hardenberg niet)
Weet nog dat het een geweldige avond was, maar dat ik teleurgesteld was omdat hij 'The Alchemist' niet ten gehore bracht. Naar mijn mening toch het beste nummer van dit album.
Slepend en een super bombastisch refrein en dan de overgang naar de Chemical wedding...Briljant!

Ongelooflijk album dit.

Elk nummer is RAAK!!

5 sterren

Prima album! Samen met Accident of birth en Tatooed millionaire z'n beste vind ik. Hoewel hij op dit album weer veel heavy metal speelt, neigt het zelden of niet naar Maiden. En dat bevalt me wel. Ik ben een groot Maiden fan maar op z'n solo albums hoor ik Bruce liever iets anders doen.

Waarom hebben zo weinig mensen Book of Thel als favoriet? Dat vind ik echt het meest geniale nummer dat ik in tijden heb gehoord. Daar zit echt alles in. onheilspellend intro, strakke riff, lekker refrein, ijzersterke zang, drumbreaks, lekkere solo's. Heerlijk!

Ik heb geen favorieten aangevinkt, omdat ik het album over de gehele linie sterk vind.

Door de 2e plaats in de Metal toplijst hier op MuMe maar eens gaan luisteren, ook omdat ik de laatste tijd weer veel Maiden plaatjes draai. Zeer aangenaam verrast door de uit duizenden herkenbare stem in combinatie met de veel hardere en gevarieerdere muziek. Enkele metal toppers, afgewisseld met (deels) rustige nummers. Alles is sterk op dit album. Van The Tower tot Jerusalem.

Misschien omdat we slechts 2 favorieten konden aanvinken en TCW alleen maar topsongs bevat?

Eén van mijn sterren staat ook bij Book of Thel, al vanaf de eerste keer luisteren was ik om bij die belachelijk lekkere drumbreaks.

Geweldig album van de befaamde zanger. Afgaande op de stemgemiddeldes hier een stuk beter dan wat Maiden in die tijd uitbracht (daar heb ik me nog niet aan gewaagd). Een conceptalbum gebaseerd op de poëzie van een zekere William Blake. Ik weet helemaal niets van de beste man verder, maar de inspiratie levert in ieder geval erg occulte en mystieke teksten op, die bijdragen aan een geweldige sfeer.

De meeste nummers zijn gewoon lekker zwaar. Ook zijn er enkele nummers opgebouwd volgens het tegenwoordig vaste Maiden-stramien: zachte intro, opbouw naar hard, softe outro (Jerusalem, Gates of Urizen). 'Book of Thel' is het langste en beste nummer, maar het merendeel van de nummers doet er weinig voor onder. Ik heb iets minder met de opener en 'Machine Men', en van het gekrijs (of wat het ook mag wezen) van Bruce op 'Killing Floor' krijg ik de kriebels (op een negatieve wijze).

Bruce zingt uiteraard geweldig (een stuk beter dan op 'Fear of the Dark' (album), bijvoorbeeld), op de instrumentatie valt niks aan te merken en de teksten zijn fenomenaal.

Vanwege de kleine minpuntjes geen volle mep, wel 4,5 *

Vandaag dan eindelijk binnen op CD. Was slechts een prikje bij de Nuclear Blast shop, en deze moest ik nodig origineel hebben. Fantastisch album! Toen ik ook nog merkte dat het tekstueel geïnspireerd was door één van mijn favoriete dichters, namelijk William Blake, was mijn beslissing af: dit is must have materiaal. Eigenlijk zou ik dan ook The Marriage of Heaven and Hell pts 1&2 van Virgin Steele moeten luisteren, en ooit doe ik dat ook wel. Leuk dat Adrian Smith hier ook op meedoet overigens.

Die heb ik de afgelopen tijd veel in de auto geluisterd. Wat een fantastische albums zijn dat zeg! Had ze jarenlang niet gehoord maar tsjonge, ik was totaal verrast.

Het Blake gehalte ligt hier vele malen hoger. Dickinsons finest hour. Zowel muzikaal als tekstueel.

Ik heb dit album ook nog maar pas wilde ik schrijven, maar even kijken naar wanneer mijn stem geplaatst is maakt duidelijk dat het alweer drie jaar is.

Maar ik heb er dus nog niet echt een klik mee. Na de lovende reacties en het hoge stemgemiddelde verwachtte ik overdonderd te zijn, maar dat valt ietwat tegen.

Helemaal mee eens, ook 1 van mijn twee favorieten op dit geweldige album waar eigenlijk alles goud is.

Da's wel een héél sterk gemiddelde...
Is dit werkelijk beter dan gelijk welke Maiden-release?

Dat is wat overdreven. Het is zeker beter dan de Maiden releases uit dezelfde tijd, maar persoonlijk geef ik de voorkeur aan de oude Maiden platen. Deze is ook hoger in waardering vanwege het relatief geringe aantal stemmen in vergelijking met de albums van Iron Maiden. Desalniettemin is dit een fantastische plaat, evenals zijn voorganger Accident of Birth. Hier zul je geen buil aan vallen.

Inderdaad, dit is meer iets dat je gaat beluisteren als je fan bent van jaren '80 Maiden. En dan zal dit zeker ook bevallen, vandaar het hoge gemiddelde.

Bruce Dickinson ontstijgt in mijn beleving al zijn voorgaande (ook al vrij divers gesorteerde) solowerk met groot gemak. De vergelijking met albums als Powerslave of Piece Of Mind zou ik onterecht vinden. Ik vind Chemical Wedding buiten de stem wel een iets andere uitstraling hebben dan de jaren 80 Maiden. Ik snap wel dat een Maidenfan iets sneller bij Bruce Dickinson terecht komt dan iemand anders maar zo eentje kan ook weer vrij gemakkelijk teleurgesteld rechtsomkeert maken. Dat is niet gebeurd. Over het algemeen wordt de kwaliteit die in het album zit wel erkend en gewaardeerd.

Bruce Dickinson en Roy Z zoeken én vinden een vrij eigenzinnige, mystieke sfeer en verweven dat met een voor Dickinsonbegrippen met een vrij zwaar geluid. Een mooie halfgedrogeerde ballade zoals Gates Of Urizen staat ook niet eens heel gek naast een haast huppelend nummer als The Tower, het uitgesponnen geweld van Book Of Thel of het meezingbare Trumpets Of Jericho. Veel gezichten, één ziel. Een chemie goed voor een duurzaam en bestendig huwelijk. Chemical Wedding dus.

Hier worden zinnige dingen verkondigd...

Verreweg het beste solo album van Bruce.

Puur afgaande op wat Bruce eerder onder zijn eigen naam uitbracht, zou ik nooit verwachten dat dit album verreweg het beste is wat hij ooit uitbracht (zelfs Maiden na Fear of the Dark inbegrepen). ik ben ook geen fan van de typische producties van rond 2000 die in de regel erg klinisch klinken. Misschien had ik The Chemical Wedding zelfs meer kunnen waarderen als het wat organischer geklonken had.

Waar ik echt niet omheen kan, is dat de meeste songs op dit album bijzonder goed geschreven. Na een lekkere opener, slaat de titeltrack in als een bom. De riff zal Steve Harris ongelooflijk jaloers gemaakt hebben. Heerlijke songs blijven maar komen, maar Trumpets of Jericho en Machine Men zijn een lichte domper op de feestvreugde. Toch blijven gelukkig de goede songs hangen, zoals het eeuwenoude Jeruzalem en het sfeervolle The Alchemist. Nu kende ik dit album wel al een beetje, maar het is fijn om het weer even intensief doorgenomen te hebben. Heerlijk spul. Ik vind het bijna jammer dat Bruce zich kort hierna weer bij Maiden zou aansluiten.


Tussenstand:
1. The Chemical Wedding
2. Accident Of Birth
3. Tattooed Millionaire
4. Skunkworks
5. Balls To Picasso

Ja, ik kan toch niet anders dan wederom concluderen dat The Chemical Wedding niet alleen mijn favoriete Bruce Dickinson-album is, maar ook nog eens een van mijn favoriete albums ooit. Steve Harris mocht wensen dat hij ooit zulke hoogstaande nummers als The Tower, Book Of Thel of Jerusalem kon schrijven. Misschien dat het (tijdelijk) weggaan bij Iron Maiden voor beiden uiteindelijk het beste is geweest, ik ben vooral blij dat ik dit meesterwerk in bezit heb.

Dit album 'occult' noemen zou een understatement zijn. Dickinson werkt zich door werken van Blake en Crowley heen, verwijst veelvuldig naar zaken als tarot en alchemie en zet met een nummer als Book Of Thel een weergaloos horrornummer neer. Het is extra frappant hoe het album een weinig klassiek metalgeluid heeft: het grooved en heeft bij vlagen een industrial sound. Dat wil niet zeggen dat de melodie compleet wegblijft, maar ik herinner me nog goed dat ik in eerste instantie zelfs schrok van het loodzware gitaargeluid bij de openingstrack.

Het gitaartandem Smith/Z is wat mij betreft minstens even geslaagd als Smith/Murray, helemaal op Jerusalem zetten hun solo's me compleet in vuur en vlam. En wat te denken van het prachtige bas/gitaarsamenspel op The Tower of de psychedelische trekjes op The Chemical Wedding en The Alchemist. De gesproken stukken van Arthur Brown zorgen nog voor een extra stukje sfeer die de totaalervaring onovertroffen maakt.

The Chemical Wedding voelt ambitieus, doordacht en vooral geslaagd. Zelfs mindere tracks als Trumpets Of Jericho of Machine Men herbergen mooie momenten, terwijl de beste nummers niks minder dan ware perfectie brengen. Een absolute klassieker en een van de beste metalalbums ooit.

Voorlopige tussenstand:
1. The Chemical Wedding
2. Accident Of Birth
3. Skunkworks
4. Balls To Picasso
5. Tattooed Millionaire

Stonden er op accidents of birth nog wat belegen metal/rock songs gaat Bruce hier helemaal los, metal style. De songs zijn compositorisch spannender opgebouwd en de verzwaarde metal riffs komen beter uit de verf. Nou staat Roy Z toch al niet bekent om zijn inventieve riffs en dat is hier niet anders. Toch door mede de vette sound en prima soloos tilt hij deze plaat toch boven het maaiveld uit. Bruce solo is geen iron maiden en zal dat ook nooit worden maar deze plaat kan gerust op zijn eigen merits beoordeeld worden.

De meeste solo´s op deze plaat zijn van Adrian Smith, dus geen wonder dat die van hoog niveau zijn.

Hier sluit ik me graag bij aan. Amen!

Drie nummers en dan is het wel weer mooi geweest. Niet slecht hoor, maar na het enthousiasme alhier had ik op meer gehoopt...

Dikke dikke ziekplaat.

Elke seconde is wel gewoon raak.

En wat is Bruce ook een indrukwekkend tekstschrijver.

Na een matige start van zijn solocarrière neemt het niveau van zijn werk hoorbaar per album toe, wat leidt tot een voorlopige hoogtepunt in de vorm van Chemical Wedding. Roy Z pent samen met Dickinson een tiental nummers waarop Dickinson alle ruimte krijgt om zijn stemkunsten te etaleren.

Het gedreven en enigszins sludgy aandoende King In Crimson opent de plaat op sterke wijze. Het geluid van de 7-snarige gitaren klinkt zwaar maar transparant en is een genot voor het oor. Geen platgeslagen productie, maar een levendig geluid. Andere hoogtepunten zijn The Tower - dat in de opening heel even aan Wrathchild refereert - , Gates Of Urizen en het afsluitende The Alchemist. Eigenlijk valt alleen het ietwat flauwe Killing Floor uit de toon.

Iron Maiden-maatje Adrian Smith geeft na Accident Of Birth opnieuw acte de présence en wisselt menig gitaarsolo af met Roy Z in zijn herkenbare stijl. Heerlijke plaat!

Wat een plaat, het vorige solo-album van de man kon me iets minder bekoren maar deze is een van de beste die ik al heb beluisterd, Iron Maiden albums meegeteld!
De songs zijn van een ongelooflijk hoog niveau, Book of Thel, de titelsong, Jerusalem, The Tower… allemaal goed voor een nominatie in mijn favorieten playlist.