Bruce Dickinson - The Chemical Wedding (1998)

Wat een meesterwerk! Prachtig conceptalbum, gebaseerd op de poëzie van de Romanticus/Mysticus William Blake. Alle nummers zijn ijzersterk, zowel muzikaal als tekstueel. Moeilijk om een favoriet te kiezen, maar ik ga toch voor Gates of Urizen en Jerusalem. Vooral mooi zijn de gesproken quotes aan het begin van enkele nummers.
Bruce heeft ook een film geschreven met dezelfde titel, (helaas) wel een ander concept, namelijk de reïncarnatie van Aleister Crowley (the wickedest man in the world). Ben wel benieuwd, want Bruce zou volgens mij ook de soundtrack verzorgen

Geweldig album van de befaamde zanger. Afgaande op de stemgemiddeldes hier een stuk beter dan wat Maiden in die tijd uitbracht (daar heb ik me nog niet aan gewaagd). Een conceptalbum gebaseerd op de poëzie van een zekere William Blake. Ik weet helemaal niets van de beste man verder, maar de inspiratie levert in ieder geval erg occulte en mystieke teksten op, die bijdragen aan een geweldige sfeer.

De meeste nummers zijn gewoon lekker zwaar. Ook zijn er enkele nummers opgebouwd volgens het tegenwoordig vaste Maiden-stramien: zachte intro, opbouw naar hard, softe outro (Jerusalem, Gates of Urizen). 'Book of Thel' is het langste en beste nummer, maar het merendeel van de nummers doet er weinig voor onder. Ik heb iets minder met de opener en 'Machine Men', en van het gekrijs (of wat het ook mag wezen) van Bruce op 'Killing Floor' krijg ik de kriebels (op een negatieve wijze).

Bruce zingt uiteraard geweldig (een stuk beter dan op 'Fear of the Dark' (album), bijvoorbeeld), op de instrumentatie valt niks aan te merken en de teksten zijn fenomenaal.

Vanwege de kleine minpuntjes geen volle mep, wel 4,5 *

Bruce Dickinson ontstijgt in mijn beleving al zijn voorgaande (ook al vrij divers gesorteerde) solowerk met groot gemak. De vergelijking met albums als Powerslave of Piece Of Mind zou ik onterecht vinden. Ik vind Chemical Wedding buiten de stem wel een iets andere uitstraling hebben dan de jaren 80 Maiden. Ik snap wel dat een Maidenfan iets sneller bij Bruce Dickinson terecht komt dan iemand anders maar zo eentje kan ook weer vrij gemakkelijk teleurgesteld rechtsomkeert maken. Dat is niet gebeurd. Over het algemeen wordt de kwaliteit die in het album zit wel erkend en gewaardeerd.

Bruce Dickinson en Roy Z zoeken én vinden een vrij eigenzinnige, mystieke sfeer en verweven dat met een voor Dickinsonbegrippen met een vrij zwaar geluid. Een mooie halfgedrogeerde ballade zoals Gates Of Urizen staat ook niet eens heel gek naast een haast huppelend nummer als The Tower, het uitgesponnen geweld van Book Of Thel of het meezingbare Trumpets Of Jericho. Veel gezichten, één ziel. Een chemie goed voor een duurzaam en bestendig huwelijk. Chemical Wedding dus.

Puur afgaande op wat Bruce eerder onder zijn eigen naam uitbracht, zou ik nooit verwachten dat dit album verreweg het beste is wat hij ooit uitbracht (zelfs Maiden na Fear of the Dark inbegrepen). ik ben ook geen fan van de typische producties van rond 2000 die in de regel erg klinisch klinken. Misschien had ik The Chemical Wedding zelfs meer kunnen waarderen als het wat organischer geklonken had.

Waar ik echt niet omheen kan, is dat de meeste songs op dit album bijzonder goed geschreven. Na een lekkere opener, slaat de titeltrack in als een bom. De riff zal Steve Harris ongelooflijk jaloers gemaakt hebben. Heerlijke songs blijven maar komen, maar Trumpets of Jericho en Machine Men zijn een lichte domper op de feestvreugde. Toch blijven gelukkig de goede songs hangen, zoals het eeuwenoude Jeruzalem en het sfeervolle The Alchemist. Nu kende ik dit album wel al een beetje, maar het is fijn om het weer even intensief doorgenomen te hebben. Heerlijk spul. Ik vind het bijna jammer dat Bruce zich kort hierna weer bij Maiden zou aansluiten.


Tussenstand:
1. The Chemical Wedding
2. Accident Of Birth
3. Tattooed Millionaire
4. Skunkworks
5. Balls To Picasso

Ja, ik kan toch niet anders dan wederom concluderen dat The Chemical Wedding niet alleen mijn favoriete Bruce Dickinson-album is, maar ook nog eens een van mijn favoriete albums ooit. Steve Harris mocht wensen dat hij ooit zulke hoogstaande nummers als The Tower, Book Of Thel of Jerusalem kon schrijven. Misschien dat het (tijdelijk) weggaan bij Iron Maiden voor beiden uiteindelijk het beste is geweest, ik ben vooral blij dat ik dit meesterwerk in bezit heb.

Dit album 'occult' noemen zou een understatement zijn. Dickinson werkt zich door werken van Blake en Crowley heen, verwijst veelvuldig naar zaken als tarot en alchemie en zet met een nummer als Book Of Thel een weergaloos horrornummer neer. Het is extra frappant hoe het album een weinig klassiek metalgeluid heeft: het grooved en heeft bij vlagen een industrial sound. Dat wil niet zeggen dat de melodie compleet wegblijft, maar ik herinner me nog goed dat ik in eerste instantie zelfs schrok van het loodzware gitaargeluid bij de openingstrack.

Het gitaartandem Smith/Z is wat mij betreft minstens even geslaagd als Smith/Murray, helemaal op Jerusalem zetten hun solo's me compleet in vuur en vlam. En wat te denken van het prachtige bas/gitaarsamenspel op The Tower of de psychedelische trekjes op The Chemical Wedding en The Alchemist. De gesproken stukken van Arthur Brown zorgen nog voor een extra stukje sfeer die de totaalervaring onovertroffen maakt.

The Chemical Wedding voelt ambitieus, doordacht en vooral geslaagd. Zelfs mindere tracks als Trumpets Of Jericho of Machine Men herbergen mooie momenten, terwijl de beste nummers niks minder dan ware perfectie brengen. Een absolute klassieker en een van de beste metalalbums ooit.

Voorlopige tussenstand:
1. The Chemical Wedding
2. Accident Of Birth
3. Skunkworks
4. Balls To Picasso
5. Tattooed Millionaire

Na een matige start van zijn solocarrière neemt het niveau van zijn werk hoorbaar per album toe, wat leidt tot een voorlopige hoogtepunt in de vorm van Chemical Wedding. Roy Z pent samen met Dickinson een tiental nummers waarop Dickinson alle ruimte krijgt om zijn stemkunsten te etaleren.

Het gedreven en enigszins sludgy aandoende King In Crimson opent de plaat op sterke wijze. Het geluid van de 7-snarige gitaren klinkt zwaar maar transparant en is een genot voor het oor. Geen platgeslagen productie, maar een levendig geluid. Andere hoogtepunten zijn The Tower - dat in de opening heel even aan Wrathchild refereert - , Gates Of Urizen en het afsluitende The Alchemist. Eigenlijk valt alleen het ietwat flauwe Killing Floor uit de toon.

Iron Maiden-maatje Adrian Smith geeft na Accident Of Birth opnieuw acte de présence en wisselt menig gitaarsolo af met Roy Z in zijn herkenbare stijl. Heerlijke plaat!