Bruce Dickinson - Accident of Birth (1997)

Samen met The Chemical Wedding het toppunt van de solocarrière van Bruce. Geniaal album, heerlijk afwisselend met enkele lekkere harde nummers - Accident of Birth, Darkside of Aquarius, Road to Hell - en enkele prachtig ingetogen nummers - Man of Sorrows en het sublieme Taking the Queen.

Al te goed ken ik Bruce Dickinson als zanger van Iron Maiden, zijn werk als solo-artiest ken ik nog niet genoeg, voorlopig drie albums Accident of Birth, The Chemical Wedding en de live-plaat Scream for Me Brazil heb ik hier op cd staan, telkens met verdiend hoge quoteringen.

Een snelle blik op de catalogus van Iron Maiden in de periode met Blaze Bailey laat mij concluderen dat de twee studio-albums van Bruce Dickinson simpelweg deze van Maiden van het veld bliezen. Bondiger want het langste nummer duurt 6:42 en nergens heb je die vervelende intro’s. Agressiever want de zangprestaties van Bruce zijn bijzonder knap en hij leeft zich volledig in. Aangenamer want er staan er paar geweldige krakers op in de vorm van Darkside of Aquarius, Road to Hell en zelfs Man of Sorrows. Muzikaler want met compaan Adrian Smith en medeschrijver én producer Roy Z beschikt dit album over twee bijzonder knap spelende gitaristen. The Magician had ik liever van dit album weggelaten, te gewoontjes volgens mijn oortjes.

In 1995 heb ik Iron Maiden meegemaakt in de Brielpoort in Deinze (toer The X Factor), in 1997 of 1998 heb ik Bruce Dickinson meegemaakt in de AB in Brussel (toer voor dit album). Bij de eerste heb ik me rot verveeld en bijzonder geërgerd aan het slappe samenspel, bij de tweede heb ik me geweldig vermaakt. Wellicht was de split het beste wat beide partijen kon overkomen want bij de reünie (Brave New World) waren beiden sterker, frisser en vol vertrouwen in de toekomst.

Dickinson's terugkeer naar de metal, al is het buiten Road To Hell nog niet erg Maiden-achtig te noemen. Met de wat dromerige songs als Omega en Taking The Queen vraag ik me af hoe Iron Maiden had geklonken als Bruce wat meer invloed had gehad op het schrijfproces, want het zorgt voor prachtige songs. Het album gaat ligt vlak van start, maar vanaf Taking The Queen/Darkside Aquarius sleept Dickinson ons mee in duistere fantasy. Road To Hell is een van mijn favoriete tracks, al zijn ook de ballads Man Of Sorrows en Arc Of Space weergaloos. Nog niet zo goed als het album dat hierop zou volgen, maar wel een fantastische return to form!

Voorlopige tussenstand:
1. Accident Of Birth
2. Skunkworks
3. Balls To Picasso
4. Tattooed Millionaire

Eindelijk raakt Bruce weer op het juiste pad. Geen flauwe poprock, geen rare, hurmoristisch bedoelde uitstapjes, maar gewoon weer een goede metalplaat. Er zijn natuurlijk wel enige kanttekeningen, want waar Bruce weer erg op dreef is met songs als Taking The Queen, Darkside of Aquarius en Omega, staan er ook veel vullertjes op. Een album wat twee songs en een instrumental nodig heeft als opwarmer, is niet goed natuurlijk. Die eerste drie hadden weggelaten mogen worden en eerlijk gezegd denk ik daar ook bij Man Of Sorrows en The Magician over. Toch is dit het eerste album van Bruce waar ik wel echt genoten heb. De beste songs kunnen zich makkelijk meten met het beste wat Maiden in de jaren negentig (en daarna) uitbracht. Dat Adrian Smith hier meedoet, zorgt natuurlijk voor een vertrouwde Maiden feel. De beste songs op Accident of Birth zijn goed voor 4 a 4,5 sterren, maar er staan teveel nietszeggende songs op.


Tussenstand:
1. Accident Of Birth
2. Tattooed Millionaire
3. Skunkworks
4. Balls To Picasso

De eerste echte plaat van Dickinson waar ik wel wat mee kan, en waar ik ook echt van kon genieten. Eigenlijk ook de eerste echte tracks die voor mij bekend voor kwamen dus ja, ik kon hier wel wat mee. Het is inderdaad allemaal niet meer zo flauw, en die cheesy gevoel is hier toch wel weg getrokken bij mij. De vorige platen waren toch meer te zacht, hier kiest hij weer de hardere kant op. Ben behoorlijk fan geworden van dit album toen ik hem vandaag al meermaals heb gedraaid, en misschien is dit ook de plaat dat ik eindelijk het solo-werk van Bruce ben gaan waarderen.