Marilyn Manson - Born Villain (2012)

Meneer Manson is nog niet terug op zijn oude niveau, maar dit album komt in ieder geval wel in de buurt. Het is grotendeels een herhaling van zetten en sommige songs klinken wel heel erg bekend (zoals het toepasselijk getitelde Breaking The Same Old Ground), maar dat neemt niet weg dat veel van de songs de moeite waard zijn. De uptempo stampers zijn beter dan het tragere materiaal, met de single No Reflection en Overneath The Path Of Misery als twee van de positieve uitschieters. Productioneel had de boel wel wat minder kaal mogen klinken en Manson wordt er met het verstrijken van de jaren niet bepaald beter op als zanger.

In mijn oren is dit een van de zwakste platen van Manson. Antichrist Superstar, Mechanical Animals, Holy Wood, Golden Age of Grotesque en ook Eat Me, Drink Me en High End of Low hadden stuk voor stuk hun eigen karakter en de prima songs werden nergens vergeten.

Dit album daar in tegen is een routinematige deceptie. De productie is kaal en nietszeggend, de teksten komen niet goed uit de verf en veel belangrijker nog de goede songs zijn op de vingers van een hand te tellen. Voorlopig vind ik alleen Children of Cain zeer de moeite waard. De rest voelt heel obligaat en gewoon niet af. En het ergste van alles vind ik het waardeloze boekje. De heer Manson verwijst voor de teksten naar zijn website. Dit vind ik goedkoop en beledigend. Ik ben er altijd zeer gedreven in om het orginele product te kopen maar dit werkt kopieren juist in de hand.

Voorlopig is dit voor mij de teleurstelling van het jaar. Dat het punt niet lager is uitgevallen komt omdat ik Manson hoog heb zitten en ik het album nog wel een paar kansen wil geven.