Prefab Sprout - From Langley Park to Memphis (1988)
mijn stem
97 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: CBS
-
The King of Rock 'N' Roll (4:23)
-
Cars and Girls (4:27)
-
I Remember That (4:14)
-
Enchanted (3:47)
-
Nightingales (5:54)
-
Hey Manhattan! (4:47)
-
Knock on Wood (4:17)
-
The Golden Calf (5:06)
-
Nancy (Let Your Hair Down for Me) (4:04)
-
The Venus of the Soup Kitchen (4:29)
0
geplaatst: 17 juli 2008, 23:40 uur
FROM LANGLEY PARK TO MEMPHIS
is Prefab Sprouts trip door de Amerikaanse muziekgeschiedenis.
Het zou hen met The King of Rock 'n' Roll ook een UK hit opleveren.
Ik heb dit album leren kennen na de Best Of.
En vermits daar al vier goudklompjes op stonden,
heeft het een tijdje geduurd voor ik toehapte.
The King of Rock 'n' Roll is de meest gedraaide Sprout singel.
Ik ben de hippe, hete hond en zijn fraaie kikkersprongen daardoor een beetje beu.
Cars and Girls is eveneens radiopop van het zuiverste water.
Born in the USA van the Boss wordt hier discreet op de korrel genomen.
I Remember That is weer hemelse smooth jazz. En opnieuw
is het fascinerend om te horen hoe sterk de vocale arrangementen zijn.
Enchanted vind ik niet zo'n bijzondere albumtrack.
Het nummer mist wat body om blijvende indruk te maken.
Nightingales klinkt inderdaad als een nachtelijke ballade.
Maar dan begeven de Sprouts zich op glad ijs: gaapverwekkend ...
Hey Manhattan is gelukkig weer een prachtsong.
Had van Frank Sinatra kunnen zijn, maar lekker niet dus.
Knock on Wood kondigt titelgewijs een soul nummer aan.
Het blijkt echter een uitdagend gearrangeerd experiment te zijn.
The Golden Calf was de vierde singel van dit succesvolle album.
De groep klinkt hier mainstreamer en stoerder dan ooit, maar best ok.
Nancy is een tedere dagdroom over het meisje van kantoor.
Ik vind de tekst en de muziek naar Sprout maatstaven behoorlijk oppervlakkig.
The Venus of the Soup Kitchen heeft alleszins een intrigerende titel.
Bevestigt het vermoeden dat Paddy McAlloon veel naar musicals luistert.
From Langley Park to Memphis is een plaat
met voldoende ups, maar toch ook een dosis middelmaat.
Van downs kan je in Sprout termen moeilijk spreken,
maar ik moest hier en daar wel een geeuw onderdrukken.
is Prefab Sprouts trip door de Amerikaanse muziekgeschiedenis.
Het zou hen met The King of Rock 'n' Roll ook een UK hit opleveren.
Ik heb dit album leren kennen na de Best Of.
En vermits daar al vier goudklompjes op stonden,
heeft het een tijdje geduurd voor ik toehapte.
The King of Rock 'n' Roll is de meest gedraaide Sprout singel.
Ik ben de hippe, hete hond en zijn fraaie kikkersprongen daardoor een beetje beu.
Cars and Girls is eveneens radiopop van het zuiverste water.
Born in the USA van the Boss wordt hier discreet op de korrel genomen.
I Remember That is weer hemelse smooth jazz. En opnieuw
is het fascinerend om te horen hoe sterk de vocale arrangementen zijn.
Enchanted vind ik niet zo'n bijzondere albumtrack.
Het nummer mist wat body om blijvende indruk te maken.
Nightingales klinkt inderdaad als een nachtelijke ballade.
Maar dan begeven de Sprouts zich op glad ijs: gaapverwekkend ...
Hey Manhattan is gelukkig weer een prachtsong.
Had van Frank Sinatra kunnen zijn, maar lekker niet dus.
Knock on Wood kondigt titelgewijs een soul nummer aan.
Het blijkt echter een uitdagend gearrangeerd experiment te zijn.
The Golden Calf was de vierde singel van dit succesvolle album.
De groep klinkt hier mainstreamer en stoerder dan ooit, maar best ok.
Nancy is een tedere dagdroom over het meisje van kantoor.
Ik vind de tekst en de muziek naar Sprout maatstaven behoorlijk oppervlakkig.
The Venus of the Soup Kitchen heeft alleszins een intrigerende titel.
Bevestigt het vermoeden dat Paddy McAlloon veel naar musicals luistert.
From Langley Park to Memphis is een plaat
met voldoende ups, maar toch ook een dosis middelmaat.
Van downs kan je in Sprout termen moeilijk spreken,
maar ik moest hier en daar wel een geeuw onderdrukken.
0
geplaatst: 2 januari 2013, 19:10 uur
Tja, ik sluit me bij de meeste meningen hier aan: wanneer het mooi is is het ook meteen heerlijk, maar er zitten toch ook wel veel mindere momenten op. Vijf uitstekende (The king of rock and roll, Cars and girls, I remember that, Hey Manhattan! en The golden calf) en vijf minder gelukte nummers, maar vanwege de sympathieke uitstraling van Paddy McAloons melancholische knipoog en de behoorlijk hoge draaibaarheidsfactor kom ik al met al toch op een redelijke score uit. The golden calf is onweerstaanbaar; volgens Dazzler hierboven klinkt McAloon hier "stoerder dan ooit, maar best ok", en ik zou het niet beter kunnen omschrijven – zelfs al die echo op zijn zo laag mogelijk gehouden stem klinkt aandoenlijk.
1
geplaatst: 14 januari 2022, 23:35 uur
Wellicht na Steve McQueen hun 2e plaat. Commercieel gezien op hun top maar uitermate verantwoorde commercie. Hit The King of R'n R, maar ook Cars and Girls, verwijzende naar The Boss, zingende over Cars en ja, Girls. Ofschoon de beste man tuurlijk wel wat verder gaat dan oppervlakkig geneuzel over die auto's en meisjes. Maar schitterend nummer verder. Ook hier weer elk nummer zn charne en sfeer. Zo rockt The Golden Calf lekker stevig weg. En met Hey Manhattan zie je NYC zi voor je, met of zonder Sinatra. Dijk van een plaat, ietsje minder dan de voorganger. Nog imme4 een zeer hoog niveau.
* denotes required fields.
* denotes required fields.