Neneh Cherry & The Thing - The Cherry Thing (2012)

Iemand het album 'Mono' van The Thing, dat vorig jaar uitkwam al eens beluisterd? (Scientist?!) Ook heel erg de moeite - alleen al voor het eerste nummer 'Viking'. Live gezien, toen Gustafsson zijn keel openzette gingen de oudjes op de eerste rij toch een paar stoelen achteruit.

Jazeker, heb em net weer eens voor de herhaling opgezet... zal em zo eens toevoegen hier ...
(en ik ben met je eens dat het openingsnummer het prijsnummer is)

Van deze plaat kom ik veel reviews tegen die in mijn ogen de plank misslaan door The Thing als begeleidingsbandje te zien, maar deze vond ik wel goed:
The Quietus | Reviews | Neneh Cherry & The Thing - thequietus.com

Heerlijke knorrepiep met als kers op de appelmoes Neneh Cherry, die met haar stem toch voor wat structuur in het geheel zorgt. Mooie plaat, fijn dat zoiets toch nog kan, zo af en toe.

Ik wist dus niet dat er een nieuwe Neneh Cherry was.

Hoe verhoudt deze plaat zich tot haar solo-werk?
Want ik zie dat dit een jazzplaat is.

Ik zou zeggen dat dit een echte samenwerking is met gelijke delen Neneh en The Thing. Oftwel: het is af en toe behoorlijk free, maar de zang is best poppy. Het werkt wonderwel. Bijna alle nummers zijn covers.

Hele vette plaat!! Ze coveren een geweldig mooie combinatie van artiesten en maken er door de licht verhoogde repetitiviteit t.o.v. veel andere (free)jazz iets van dat nog beter in mijn straatje valt. Veel platen van ook de makers van deze spreken me erg aan, maar trek ik vaak niet langer dan een half uur, deze wel. Ook de contributie van Neneh Cherry is verrassend onmisbaar en mooi verweven in het geheel.

Vanmorgen kwam ik voor het eerst in aanraking met track 5. Toen was het gelijk 'waar ken ik die stem toch van?'

Na een blik op het schermpje van m'n internetradio viel het kwartje.

Was op z'n minst interessant te noemen. Dát nummer gaat in ieder geval vaker op. Lijkt voor geen meter op de Neneh Cherry van de vrolijke popdeuntjes van rond 1990, maar dat maakt me niet uit.

Of er voor mezelf meer in zit, of dat het bij dat nummer blijft, moet de toekomst uitwijzen.

Dit is totaal anders dan wat ik van Neneh Cherry gewend ben..maar na een x aantal draaibeurten begint de cd te leven...en dat zijn meestal goeie platen.

Wat een genot: eindelijk een soort vervolg op Cherry's periode met Rip,Rig & Panic. ('God' is een topalbum van die groep) Alleen klinkt dit album compacter en meer gestroomlijnd. Maar het blijft lekker harde free-jazz . Terug naar haar roots en die van vader Don Cherry. Vergeet haar commercieel avontuur, dit is heel andere koek. Goeie saxofonist bovendien.

Laat ik er dan ook eens wat over opschrijven. Heb deze de laatste tijd zeer regelmatig opstaan en hij bevalt me nog steeds wat beter (en dat wil met deze score wat zeggen!).

Waar ik veel mensen over deze plaat hoorde als een wat toegankelijkere plaat uit het toch inmiddels vrij uitgebreide oeuvre van The Thing ben ik het daar niet mee eens. Het is zeker waar dat ze her en der (cd4 van de Now and Forever Box, of Bag It!) al wat verder uit de bocht zijn gevlogen dan hier. Toch gaat het er hier nog steeds vrij experimenteel aan toe. Hier wordt echter de aandacht van deze improvisatie op alle instrumenten een beetje weggenomen door de gastvocalen van Neneh Cherry.

Waar dat de doorsnee Cherry-liefhebber wel goed zal bevallen schiet het bij de nodige Thing-kenner in het verkeerde keelgat (maar zeker niet bij alle). Feit is dat er veel meer te beleven valt op dit album dan alleen de zang van Cherry. Hiermee bedoel ik geenszins te impliceren dat dit een zwakte van het album is. Op her en der een nummer na waar het niet helemaal uit de verf komt (Cashback) vind ik haar wel lekker vrij door de muziek heengaan. De manier waarop ze Accordion vertolkt vind ik ook een groot succes.

Verder laat The Thing nog beter dan op andere platen blijken dat ze ook erg sterk zijn wanneer het er niet per se keihard aan toe hoeft te gaan. Individueel hadden de leden dit in andere samenwerkingen al wel gedaan. Maar hier gebeurt dat voor het eerst echt in The Thing-verband. Geweldig hoe Nilssen-Love echt de stuwende kracht is in een nummer als Accordion, en hierbij Gustafsson en Cherry motiveert naar een climax toe te werken. Verder blijkt over de gehele linie dat het een zeer goed op elkaar ingespeeld trio is. Dat Cherry hier zo goed in meekomt is een sterke plus.

Ook mooi dat ze nog een nummer van Don Cherry erop hebben staan. Dit is toch hoe The Thing begonnen is, als eenmalige samenwerking om een plaat met Don Cherry covers op te nemen (de naam The Thing is ook de titel van een nummer van hem). Ben benieuwd waar ze hierna mee op de proppen komen

Holy shit. Het middenstuk van Sudden Movement knalt op dit moment uit de speakers.. WAT VET!

Tja, dat is The Thing ja ... een hoop herriejazz, denk dat je dan nog heel wat moois van ze tegen gaat komen

Spanning in het jazz-café. Een heerlijke plaat dit. Hoewel de free-jazz invloeden duidelijk naar voren komen, is the Cherry Thing vooral erg stijlvol en op momenten zelfs swingend. Eindejaarslijstjes-materiaal.

Net voor het eerst geluisterd, na 1 minuut Accordion viel het kwartje pas dat het een Madvillain cover is. Voorlopig fantastisch, een beetje terug naar Rip Rig & Panic.

Eigenlijk heb ik dit veel te weinig geluisterd. Superspannende mix tussen The Thing en Neneh. En wat is Mats Gustafsson weer op dreef. De mix tussen lekkere grooves (Dream Baby Dream!) en immense free jazz-erupties is erg goed uitgebalanceerd. Halfje erbij.

Ik kwam hier vorig jaar mee in aanraking door de cover van Accordion, maar daarvoor bedankte ik destijds vriendelijk. Via Four Tet's remix van Dream Baby Dream ben ik toch weer bij dit album terecht gekomen, en ik ben erg blij dat ik het een nieuwe kans heb gegeven. Hoewel ik de wat meer vrije jazz normaliter veel te rommelig vind om comfortabel naar te luisteren, kan ik dit zeker weten wel smaken. De instrumentatie klinkt op zich al uitstekend, maar door de geslaagde chemie met Neneh Cherry wordt deze naar een hoger niveau getild. Het album schommelt moeiteloos tussen easy listening naar chaotisch, zowel binnen de nummers zelf als tussen de tracks onderling. Tegenwoordig kan ik ook Accordion, waar ik vorig jaar nog mijn neus voor ophaalde, met veel plezier luisteren. Misschien ligt het eraan dat ik de afgelopen jaren sowieso meer jazz heb geluisterd, want zelfs de meest chaotische stukken, zoals het middenstuk van Sudden Moments, kan ik goed hebben, maar ik draai deze de afgelopen dagen helemaal grijs.

Solide 4,0*.

Mooi dat je het toch weer geprobeerd hebt .. en zo denk ik dat er voor iedereen wel een (free)jazzplaatje is dat werkt...

Voor de geinteresseerden hier komt er trouwens volgende week een nieuwe plaat van The Thing uit, en begin volgend jaar een van Neneh Cherry, met Rocketnumbernine als "ondersteunenede" band.

Ah, bedankt! Die laatste ga ik zeker uitchecken, vind de nummers van RN9 die ik ken (wederom via Four Tet) in ieder geval behoorlijk interessant en de combinatie met Neneh Cherry lijkt me dat al helemaal.

Keith Jarrett vind ik trouwens geweldig, en dat is ook free jazz (toch?), maar dat onderscheidt zich weer van de enkele freejazzalbums die ik heb geluisterd door de minimalistische instrumentatie waardoor de chaos nog enigszins te overzien blijft.

Hangt er een beetje vanaf welke Jarrett je hebt, maar een redelijk deel gaat ook aardig tot volledig de vrije kant op ja... zeker van zijn solo-materiaal.. Zijn trio vind ik vaak wat braaf klinken, leuk voor een plaatje, maar moet niet te veel worden.. Zijn solo-platen vind ik dan vaak een stuk beter... Inderdaad free jazz dat toch een overzichtelijk geheel is.. (ik hou zelf ook erg van minder overzichtelijke dingen )

Als ik je dan wat aan mag raden kun je deze eens proberen (of een of 2 nummers ervan):
Ingebrigt Håker Flaten / Håkon Kornstad - Elise (2008)

Met (om ook weer een klein beetje ontopic te komen) dezelfde bassist als op deze plaat met een saxofonist, die variaties op Noorse volksliedjes spelen, behoorlijk vrij, maar wel vanuit een thema, en het loopt nergens uit de hand. Mocht je het te braaf vinden (wat ik me voor kan stellen) dan heb ik legio andere tips voor je

Of gewoon dingen van The Thing proberen, dat lijkt me geen vreemde stap, als je dit gaaf vindt.

of natuurlijk gewoon de plaat met mr. Four Tet himself en Mats Gustafsson (en Steve Reid)