Neneh Cherry & The Thing - The Cherry Thing (2012)

Vanmorgen kwam ik voor het eerst in aanraking met track 5. Toen was het gelijk 'waar ken ik die stem toch van?'

Na een blik op het schermpje van m'n internetradio viel het kwartje.

Was op z'n minst interessant te noemen. Dát nummer gaat in ieder geval vaker op. Lijkt voor geen meter op de Neneh Cherry van de vrolijke popdeuntjes van rond 1990, maar dat maakt me niet uit.

Of er voor mezelf meer in zit, of dat het bij dat nummer blijft, moet de toekomst uitwijzen.

Laat ik er dan ook eens wat over opschrijven. Heb deze de laatste tijd zeer regelmatig opstaan en hij bevalt me nog steeds wat beter (en dat wil met deze score wat zeggen!).

Waar ik veel mensen over deze plaat hoorde als een wat toegankelijkere plaat uit het toch inmiddels vrij uitgebreide oeuvre van The Thing ben ik het daar niet mee eens. Het is zeker waar dat ze her en der (cd4 van de Now and Forever Box, of Bag It!) al wat verder uit de bocht zijn gevlogen dan hier. Toch gaat het er hier nog steeds vrij experimenteel aan toe. Hier wordt echter de aandacht van deze improvisatie op alle instrumenten een beetje weggenomen door de gastvocalen van Neneh Cherry.

Waar dat de doorsnee Cherry-liefhebber wel goed zal bevallen schiet het bij de nodige Thing-kenner in het verkeerde keelgat (maar zeker niet bij alle). Feit is dat er veel meer te beleven valt op dit album dan alleen de zang van Cherry. Hiermee bedoel ik geenszins te impliceren dat dit een zwakte van het album is. Op her en der een nummer na waar het niet helemaal uit de verf komt (Cashback) vind ik haar wel lekker vrij door de muziek heengaan. De manier waarop ze Accordion vertolkt vind ik ook een groot succes.

Verder laat The Thing nog beter dan op andere platen blijken dat ze ook erg sterk zijn wanneer het er niet per se keihard aan toe hoeft te gaan. Individueel hadden de leden dit in andere samenwerkingen al wel gedaan. Maar hier gebeurt dat voor het eerst echt in The Thing-verband. Geweldig hoe Nilssen-Love echt de stuwende kracht is in een nummer als Accordion, en hierbij Gustafsson en Cherry motiveert naar een climax toe te werken. Verder blijkt over de gehele linie dat het een zeer goed op elkaar ingespeeld trio is. Dat Cherry hier zo goed in meekomt is een sterke plus.

Ook mooi dat ze nog een nummer van Don Cherry erop hebben staan. Dit is toch hoe The Thing begonnen is, als eenmalige samenwerking om een plaat met Don Cherry covers op te nemen (de naam The Thing is ook de titel van een nummer van hem). Ben benieuwd waar ze hierna mee op de proppen komen

Ik kwam hier vorig jaar mee in aanraking door de cover van Accordion, maar daarvoor bedankte ik destijds vriendelijk. Via Four Tet's remix van Dream Baby Dream ben ik toch weer bij dit album terecht gekomen, en ik ben erg blij dat ik het een nieuwe kans heb gegeven. Hoewel ik de wat meer vrije jazz normaliter veel te rommelig vind om comfortabel naar te luisteren, kan ik dit zeker weten wel smaken. De instrumentatie klinkt op zich al uitstekend, maar door de geslaagde chemie met Neneh Cherry wordt deze naar een hoger niveau getild. Het album schommelt moeiteloos tussen easy listening naar chaotisch, zowel binnen de nummers zelf als tussen de tracks onderling. Tegenwoordig kan ik ook Accordion, waar ik vorig jaar nog mijn neus voor ophaalde, met veel plezier luisteren. Misschien ligt het eraan dat ik de afgelopen jaren sowieso meer jazz heb geluisterd, want zelfs de meest chaotische stukken, zoals het middenstuk van Sudden Moments, kan ik goed hebben, maar ik draai deze de afgelopen dagen helemaal grijs.

Solide 4,0*.