1
geplaatst: 12 juli 2005, 12:56 uur
Origineler dan Faust is rockmuziek zelden geweest. En bescheidener evenmin. De leden van deze cultband hebben zich altijd zo min mogelijk in de spotlights begeven. Ze lieten de muziek voor zich spreken. En die is even interessant als ingewikkeld. Een midden zoekend tussen psychedelia en musique concrete, vonden ze één van de krachtigste, meest dramatische en eccentriekste talen uit in de moderne muziek. Zeer de moeite waard, maar wees gewaarschuwd: Faust is niet voor iedereen weggelegd... 4,5/5
0
geplaatst: 26 oktober 2005, 23:41 uur
Een toekomstvisioen uit het verleden
Een waarlijke mijlpaal in de muziekgeschiedenis, zeg maar in de geschiedenis tout court.
Als er ooit een revisie gemaakt zou worden van de muziekgeschiedenis van de 20e en de 21e eeuw, zou het resultaat verdacht veel op dit plaatje lijken. Maar dan spreken we slechts van een objectieve benadering. Dit werk is een hyperbool die de brug tussen de klassieke, de theatrale muziek, en de moderne hedendaagse muziek symboliseert, op een haast anarchistische wijze. De soundtrack van ‘Muziek’ gepresenteerd in een donker theatertje in een gore achterbuurt,als geluidskunst tentoon gesteld, om maar wat beeldspraak te gebruiken. Een versmelting van klassiek,prog,jazz,ambient,electro,avant-garde, fanfare, opera, psychedelica, beat poetry en pop.
Het album bestaat uit 3 delen, die elk hun eigen bizarre wereld tot leven laten komen, waar andere platen zich als een puzzel presenteren,die al gemaakt is door de artiest zelf, worden hier de puzzelstukjes willekeurig in alle hoeken en kanten gesmeten, en wordt muziek van nul af aan gedefiniëerd. Het album of de verschillende delen kunnen als één geheel beschouwt worden, maar ook de kleine inventieve escapades op zich, Er wordt een hint gegeven naar de toekomstige ontwikkeling van de muziek van de jaren 70 tot nu en bevat de rudimentaire vormen van ambient, electronica,noise,post-rock.
Deel I getiteld “why don’t you eat carrots’ begint met wat lijkt op een sputterend ruimtestation, dat onder golven van feedback, soundwaves opvangt van ‘satisfaction’ en ‘all you need is love’, twee kanonnen van nummers, die de toenmalige rockscene symboliseerden,alsof men door een telescoop naar het verleden kijkt. Wanneer de ruis verdwijnt, komt er uit een naburig ruimtestelsel, een mars aangestrompeld, die zich met repetitieve tred voortbeweegt door het ruimte-en tijdscontinuüm. We worden onderbroken door een vreemdsoortige sirene uit de ruimte, voor we verder marcheren, en we op gegeven moment, door de hulp van een voorbijstormende gitaar overschakelen naar warpspeed.
We zitten opeens in een jazz-rock opera die gedragen worden door een boze riff,terwijl de ruimteschepen ijlings langs onze oren vliegen. Even later worden we in the middle of nowhere als een geslagen hond achtergelaten en bedreigd door diezelfde rondcirkelende space-ships. Onze radar vangt een Duits gesprek op. Een stukje klassieke piano lijmt de rest van de song terug aan elkaar.
In Deel II situeren we onszelf in een spookhuis, schuilend in een piepende kast, terwijl demonen en spoken een feestje houden,en Dracula die op de piano speelt. De sfeer wordt steeds claustrofobischer wanneer de muren stilletjes naar ons toe bewegen, we proberen te ontsnappen maar strompelen onverwachts in een nest ratelslangen die ons om het hoekje brengen…..gelukkig lijkt het alleen maar een droom.
(de rest van deel II volgt morgen, want ik ga meteen slapen)
Een waarlijke mijlpaal in de muziekgeschiedenis, zeg maar in de geschiedenis tout court.
Als er ooit een revisie gemaakt zou worden van de muziekgeschiedenis van de 20e en de 21e eeuw, zou het resultaat verdacht veel op dit plaatje lijken. Maar dan spreken we slechts van een objectieve benadering. Dit werk is een hyperbool die de brug tussen de klassieke, de theatrale muziek, en de moderne hedendaagse muziek symboliseert, op een haast anarchistische wijze. De soundtrack van ‘Muziek’ gepresenteerd in een donker theatertje in een gore achterbuurt,als geluidskunst tentoon gesteld, om maar wat beeldspraak te gebruiken. Een versmelting van klassiek,prog,jazz,ambient,electro,avant-garde, fanfare, opera, psychedelica, beat poetry en pop.
Het album bestaat uit 3 delen, die elk hun eigen bizarre wereld tot leven laten komen, waar andere platen zich als een puzzel presenteren,die al gemaakt is door de artiest zelf, worden hier de puzzelstukjes willekeurig in alle hoeken en kanten gesmeten, en wordt muziek van nul af aan gedefiniëerd. Het album of de verschillende delen kunnen als één geheel beschouwt worden, maar ook de kleine inventieve escapades op zich, Er wordt een hint gegeven naar de toekomstige ontwikkeling van de muziek van de jaren 70 tot nu en bevat de rudimentaire vormen van ambient, electronica,noise,post-rock.
Deel I getiteld “why don’t you eat carrots’ begint met wat lijkt op een sputterend ruimtestation, dat onder golven van feedback, soundwaves opvangt van ‘satisfaction’ en ‘all you need is love’, twee kanonnen van nummers, die de toenmalige rockscene symboliseerden,alsof men door een telescoop naar het verleden kijkt. Wanneer de ruis verdwijnt, komt er uit een naburig ruimtestelsel, een mars aangestrompeld, die zich met repetitieve tred voortbeweegt door het ruimte-en tijdscontinuüm. We worden onderbroken door een vreemdsoortige sirene uit de ruimte, voor we verder marcheren, en we op gegeven moment, door de hulp van een voorbijstormende gitaar overschakelen naar warpspeed.
We zitten opeens in een jazz-rock opera die gedragen worden door een boze riff,terwijl de ruimteschepen ijlings langs onze oren vliegen. Even later worden we in the middle of nowhere als een geslagen hond achtergelaten en bedreigd door diezelfde rondcirkelende space-ships. Onze radar vangt een Duits gesprek op. Een stukje klassieke piano lijmt de rest van de song terug aan elkaar.
In Deel II situeren we onszelf in een spookhuis, schuilend in een piepende kast, terwijl demonen en spoken een feestje houden,en Dracula die op de piano speelt. De sfeer wordt steeds claustrofobischer wanneer de muren stilletjes naar ons toe bewegen, we proberen te ontsnappen maar strompelen onverwachts in een nest ratelslangen die ons om het hoekje brengen…..gelukkig lijkt het alleen maar een droom.
(de rest van deel II volgt morgen, want ik ga meteen slapen)
0
geplaatst: 29 september 2007, 18:53 uur
Meadowland vind ik pas goed na een 3 minuten. Het nummer komt wat op gang met een lekkere sound. Maar daarna stopt het en begint het te regenen of zoiets. Het eindigd met een orgel met weinig ondersteuning en niet echt opzwepend ofzo.
Miss Fortune heeft een goeie opening waarbij je meebeweegt, wat ritme. De synthesiser (??) of misschien computer laat je lekker wegvliegen. Erg geslaagd ook zijn de geluiden die er geleidelijkaan bijkomen. En plots stopt het. Het wordt weer rustig en de storm gaat liggen. Uit de verte komt er een geluid aan dat luider en luider wordt en later ook vervormt zodat het wat schel gaat klinken, maar ook dat geluid vergaat. Er komt een pianotje bij nog een paar geluiden meer. De sfeer is gebroken en er zit niet veel meer in dan een paar incoherente geluiden. Geen ritme maar wél een man die zingt alsof hij gaat sterven. Daarna komt het weer op gang met lekker zwevende geluiden en een drumm die je in de mood brengt/houdt. En weer houdt het op en komen we de rustgevende piano en de stervende man tegen.
Why Don’t you Eat Carrots? … jah wat moet je daar over zeggen? Het is gewoon nog veel gekker dan heel het album in z'n geheel
Ik verhoog naar 2.5*
Miss Fortune heeft een goeie opening waarbij je meebeweegt, wat ritme. De synthesiser (??) of misschien computer laat je lekker wegvliegen. Erg geslaagd ook zijn de geluiden die er geleidelijkaan bijkomen. En plots stopt het. Het wordt weer rustig en de storm gaat liggen. Uit de verte komt er een geluid aan dat luider en luider wordt en later ook vervormt zodat het wat schel gaat klinken, maar ook dat geluid vergaat. Er komt een pianotje bij nog een paar geluiden meer. De sfeer is gebroken en er zit niet veel meer in dan een paar incoherente geluiden. Geen ritme maar wél een man die zingt alsof hij gaat sterven. Daarna komt het weer op gang met lekker zwevende geluiden en een drumm die je in de mood brengt/houdt. En weer houdt het op en komen we de rustgevende piano en de stervende man tegen.
Why Don’t you Eat Carrots? … jah wat moet je daar over zeggen? Het is gewoon nog veel gekker dan heel het album in z'n geheel
Ik verhoog naar 2.5*
* denotes required fields.