1
geplaatst: 12 juli 2005, 12:56 uur
Origineler dan Faust is rockmuziek zelden geweest. En bescheidener evenmin. De leden van deze cultband hebben zich altijd zo min mogelijk in de spotlights begeven. Ze lieten de muziek voor zich spreken. En die is even interessant als ingewikkeld. Een midden zoekend tussen psychedelia en musique concrete, vonden ze één van de krachtigste, meest dramatische en eccentriekste talen uit in de moderne muziek. Zeer de moeite waard, maar wees gewaarschuwd: Faust is niet voor iedereen weggelegd... 4,5/5
0
geplaatst: 26 oktober 2005, 23:41 uur
Een toekomstvisioen uit het verleden
Een waarlijke mijlpaal in de muziekgeschiedenis, zeg maar in de geschiedenis tout court.
Als er ooit een revisie gemaakt zou worden van de muziekgeschiedenis van de 20e en de 21e eeuw, zou het resultaat verdacht veel op dit plaatje lijken. Maar dan spreken we slechts van een objectieve benadering. Dit werk is een hyperbool die de brug tussen de klassieke, de theatrale muziek, en de moderne hedendaagse muziek symboliseert, op een haast anarchistische wijze. De soundtrack van ‘Muziek’ gepresenteerd in een donker theatertje in een gore achterbuurt,als geluidskunst tentoon gesteld, om maar wat beeldspraak te gebruiken. Een versmelting van klassiek,prog,jazz,ambient,electro,avant-garde, fanfare, opera, psychedelica, beat poetry en pop.
Het album bestaat uit 3 delen, die elk hun eigen bizarre wereld tot leven laten komen, waar andere platen zich als een puzzel presenteren,die al gemaakt is door de artiest zelf, worden hier de puzzelstukjes willekeurig in alle hoeken en kanten gesmeten, en wordt muziek van nul af aan gedefiniëerd. Het album of de verschillende delen kunnen als één geheel beschouwt worden, maar ook de kleine inventieve escapades op zich, Er wordt een hint gegeven naar de toekomstige ontwikkeling van de muziek van de jaren 70 tot nu en bevat de rudimentaire vormen van ambient, electronica,noise,post-rock.
Deel I getiteld “why don’t you eat carrots’ begint met wat lijkt op een sputterend ruimtestation, dat onder golven van feedback, soundwaves opvangt van ‘satisfaction’ en ‘all you need is love’, twee kanonnen van nummers, die de toenmalige rockscene symboliseerden,alsof men door een telescoop naar het verleden kijkt. Wanneer de ruis verdwijnt, komt er uit een naburig ruimtestelsel, een mars aangestrompeld, die zich met repetitieve tred voortbeweegt door het ruimte-en tijdscontinuüm. We worden onderbroken door een vreemdsoortige sirene uit de ruimte, voor we verder marcheren, en we op gegeven moment, door de hulp van een voorbijstormende gitaar overschakelen naar warpspeed.
We zitten opeens in een jazz-rock opera die gedragen worden door een boze riff,terwijl de ruimteschepen ijlings langs onze oren vliegen. Even later worden we in the middle of nowhere als een geslagen hond achtergelaten en bedreigd door diezelfde rondcirkelende space-ships. Onze radar vangt een Duits gesprek op. Een stukje klassieke piano lijmt de rest van de song terug aan elkaar.
In Deel II situeren we onszelf in een spookhuis, schuilend in een piepende kast, terwijl demonen en spoken een feestje houden,en Dracula die op de piano speelt. De sfeer wordt steeds claustrofobischer wanneer de muren stilletjes naar ons toe bewegen, we proberen te ontsnappen maar strompelen onverwachts in een nest ratelslangen die ons om het hoekje brengen…..gelukkig lijkt het alleen maar een droom.
(de rest van deel II volgt morgen, want ik ga meteen slapen)
Een waarlijke mijlpaal in de muziekgeschiedenis, zeg maar in de geschiedenis tout court.
Als er ooit een revisie gemaakt zou worden van de muziekgeschiedenis van de 20e en de 21e eeuw, zou het resultaat verdacht veel op dit plaatje lijken. Maar dan spreken we slechts van een objectieve benadering. Dit werk is een hyperbool die de brug tussen de klassieke, de theatrale muziek, en de moderne hedendaagse muziek symboliseert, op een haast anarchistische wijze. De soundtrack van ‘Muziek’ gepresenteerd in een donker theatertje in een gore achterbuurt,als geluidskunst tentoon gesteld, om maar wat beeldspraak te gebruiken. Een versmelting van klassiek,prog,jazz,ambient,electro,avant-garde, fanfare, opera, psychedelica, beat poetry en pop.
Het album bestaat uit 3 delen, die elk hun eigen bizarre wereld tot leven laten komen, waar andere platen zich als een puzzel presenteren,die al gemaakt is door de artiest zelf, worden hier de puzzelstukjes willekeurig in alle hoeken en kanten gesmeten, en wordt muziek van nul af aan gedefiniëerd. Het album of de verschillende delen kunnen als één geheel beschouwt worden, maar ook de kleine inventieve escapades op zich, Er wordt een hint gegeven naar de toekomstige ontwikkeling van de muziek van de jaren 70 tot nu en bevat de rudimentaire vormen van ambient, electronica,noise,post-rock.
Deel I getiteld “why don’t you eat carrots’ begint met wat lijkt op een sputterend ruimtestation, dat onder golven van feedback, soundwaves opvangt van ‘satisfaction’ en ‘all you need is love’, twee kanonnen van nummers, die de toenmalige rockscene symboliseerden,alsof men door een telescoop naar het verleden kijkt. Wanneer de ruis verdwijnt, komt er uit een naburig ruimtestelsel, een mars aangestrompeld, die zich met repetitieve tred voortbeweegt door het ruimte-en tijdscontinuüm. We worden onderbroken door een vreemdsoortige sirene uit de ruimte, voor we verder marcheren, en we op gegeven moment, door de hulp van een voorbijstormende gitaar overschakelen naar warpspeed.
We zitten opeens in een jazz-rock opera die gedragen worden door een boze riff,terwijl de ruimteschepen ijlings langs onze oren vliegen. Even later worden we in the middle of nowhere als een geslagen hond achtergelaten en bedreigd door diezelfde rondcirkelende space-ships. Onze radar vangt een Duits gesprek op. Een stukje klassieke piano lijmt de rest van de song terug aan elkaar.
In Deel II situeren we onszelf in een spookhuis, schuilend in een piepende kast, terwijl demonen en spoken een feestje houden,en Dracula die op de piano speelt. De sfeer wordt steeds claustrofobischer wanneer de muren stilletjes naar ons toe bewegen, we proberen te ontsnappen maar strompelen onverwachts in een nest ratelslangen die ons om het hoekje brengen…..gelukkig lijkt het alleen maar een droom.
(de rest van deel II volgt morgen, want ik ga meteen slapen)
0
geplaatst: 27 oktober 2005, 01:36 uur
stevie schreef:
(de rest van deel II volgt morgen, want ik ga meteen slapen)
(de rest van deel II volgt morgen, want ik ga meteen slapen)
Ik kan niet wachten om te weten wat voor briljante hersenspinsels je morgen weer met ons deelt, Odette! Dit is wel één van de laatste albums waarbij ik zo'n uitgebreid stuk had verwacht. Hulde.
0
geplaatst: 27 oktober 2005, 21:15 uur
Bedankt voor de reactie! Nu, ik hoop dat iemand anders er ook iets aan heeft, anders lopen we de kans dat we staan te preken voor bekeerden. (by the way je mag gewoon Stevie zeggen dat is mijn echte naam)
Deel II dan
Na de demonische taferelen worden we badend wakker in het zweet, omgeven door een schilderachtig landschap, althans dat is de sfeer die het kabbelende gitaartje suggereert. Een soort van psychedelica-folk copulatie,waarin de geest van the residents rondwaart, nonsens-lyrics die van het geheel een impressionistisch werkje maken.
Wanneer je denkt dat je eindelijk een stukje ‘comfort-zone’ hebt gevonden, word je door een wormhole opgeslokt, en in een wereld van opzwepende bluesrock gezogen, een exalterende beleving, en wellicht ook het meest conventionele stukje binnen dit raamwerk.
Het laatste deel is een compositie tot stand gebracht door samenwerking van een regenbui en een keyboard, wat nog het meest lijkt op Syd Barret die een variatie op het werk van Bach speelt.
Het Magnum Opus “Miss Fortune” is improvisatorische kunst, waarbinnen de muziek 15 minuten lang flirt met vernieuwing van – en versmelting van concepten, aanvangend met een strakke ritmesectie, die zo op Can’s Tago Mago gestaan kon hebben. Wat we hier horen kan je nog het best omschrijven als een gevecht tussen de verschillende instrumenten (bas,gitaren,keyboards,drums) er word in het rond gebeten en geslagen, terwijl de ritmiek zich voortbeweegt als een trein die lijkt te ontsporen.
Nog zo’n mooi stukje is de samenzang van opera,klassieke piano, en electronica, die een trage klaagzang tot leven brengt, en overgaat in een stukje improvisatiejazz.
Omtrend de 12 minuten krijgen we als dessert een zingend kwartet van dronken zeemannen voorgeschoteld,een stukje absurde electronica, om te eindigen met een snuifje coda :
Are we supposed to be or not to be?
said the angel to the Queen
I lift up my skirt and Voltaire turns
as he speaks, his mouth full of garlic
white, yes, white
misfortune of us two
he told you to be free
and you obeyed
we have to decide which is important
a war we never see
or a street so black babies die?
a system and a theory
or our wish to be free?
to organise and analyse
and at the end realise
that knowbody knows
if it really happened
Je vindt het geweldig of helemaal niets, maar je zult de ervaring niet kunnen ontkennen.
Deel II dan
Na de demonische taferelen worden we badend wakker in het zweet, omgeven door een schilderachtig landschap, althans dat is de sfeer die het kabbelende gitaartje suggereert. Een soort van psychedelica-folk copulatie,waarin de geest van the residents rondwaart, nonsens-lyrics die van het geheel een impressionistisch werkje maken.
Wanneer je denkt dat je eindelijk een stukje ‘comfort-zone’ hebt gevonden, word je door een wormhole opgeslokt, en in een wereld van opzwepende bluesrock gezogen, een exalterende beleving, en wellicht ook het meest conventionele stukje binnen dit raamwerk.
Het laatste deel is een compositie tot stand gebracht door samenwerking van een regenbui en een keyboard, wat nog het meest lijkt op Syd Barret die een variatie op het werk van Bach speelt.
Het Magnum Opus “Miss Fortune” is improvisatorische kunst, waarbinnen de muziek 15 minuten lang flirt met vernieuwing van – en versmelting van concepten, aanvangend met een strakke ritmesectie, die zo op Can’s Tago Mago gestaan kon hebben. Wat we hier horen kan je nog het best omschrijven als een gevecht tussen de verschillende instrumenten (bas,gitaren,keyboards,drums) er word in het rond gebeten en geslagen, terwijl de ritmiek zich voortbeweegt als een trein die lijkt te ontsporen.
Nog zo’n mooi stukje is de samenzang van opera,klassieke piano, en electronica, die een trage klaagzang tot leven brengt, en overgaat in een stukje improvisatiejazz.
Omtrend de 12 minuten krijgen we als dessert een zingend kwartet van dronken zeemannen voorgeschoteld,een stukje absurde electronica, om te eindigen met een snuifje coda :
Are we supposed to be or not to be?
said the angel to the Queen
I lift up my skirt and Voltaire turns
as he speaks, his mouth full of garlic
white, yes, white
misfortune of us two
he told you to be free
and you obeyed
we have to decide which is important
a war we never see
or a street so black babies die?
a system and a theory
or our wish to be free?
to organise and analyse
and at the end realise
that knowbody knows
if it really happened
Je vindt het geweldig of helemaal niets, maar je zult de ervaring niet kunnen ontkennen.
0
geplaatst: 27 oktober 2005, 22:09 uur
stevie schreef:
(by the way je mag gewoon Stevie zeggen dat is mijn echte naam)
(by the way je mag gewoon Stevie zeggen dat is mijn echte naam)
Oeps, ik dacht dat het andersom was. Ik probeerde weer slim te doen, dat is nooit goed.
Mag ik dan vragen wie of wat Odette Cypers is?
0
geplaatst: 27 oktober 2005, 22:23 uur
stevie schreef:
Je vindt het geweldig of helemaal niets, maar je zult de ervaring niet kunnen ontkennen.
Je vindt het geweldig of helemaal niets, maar je zult de ervaring niet kunnen ontkennen.
Precies, dit album dient iedereen gewoon, al is het maar één keer, te luisteren voor de ervaring, die, denk ik, één van de schokkendste is die je in je muzikale carrière zult beleven.
Hier trouwens Julian Cope's (Een geweldig coole rockcriticus, jullie kennen hem vast ook wel) visie op dit unieke album, die ik graag met jullie wil delen:
Listen to the Mothers of Invention's concert recordings from 1966 onwards and it's just trash. Musical bollocks of the most merely capable variety. Faust live? This is a different thing entirely. Like all the greatest Teutonic groups, Faust were brought up with middle-European dances and a staple of folk and tradition which was not 4/4. As a consequence, German bands could get far more complex than U.S. and British bands would ever dare and it still sounds rocking and crazy, rather than a bunch of Twee Smug Gits. Find an old Caravan,Man or Henry Cow LP for 50p somewhere and compare it with this. I'm joking of course.
Four years ago, I had dinner with a very successful journalist who told me that he'd had to review Love's "Forever Changes" for Q Magazine now that it was available on CD. Wow, I shouted. You lucky fucker! Yes, he said. But I know it so well I couldn't summon up any real energy, so I just gave it 8/10. "Forever Changes" is a dark achievement. Were it an ancient text or a document it would be hidden from view and spoken of in obscure circles, But because it operates through the medium of Pop Music, it gets tarts like said Journalist giving it 8/10. This is a classic case of a man sleepwalking through life.
So now I have to set to and tell you about the first Faust album, and I will not let you down. For a start, its a big 10/10. No, make that 11/10. It defies categories. It's a horrible noise. It's cut-ups to the Nth degree. Part of it is just like Frank Zappa's "Lumpy Gravy" (a funny bit, thank the Goddess.) It is super-gimmicky, syrupy in the weirdest places, and never outstays its welcome. But probably the strangest thing of all is just how good Faust sound when they are creating on the spot moments of rock'n'roll on the epic Miss Fortune. Here they transcend all studio trickery and here they come alive.
0
geplaatst: 27 oktober 2005, 22:38 uur
In antwoord op je vraag : dat is dus mijn moeder. Vorig jaar zat ik bij mijn moeder thuis, en moest ik me registreren, dus heb ik voor het gemak haar e-mail adres opgegeven voor snelle feedback. Dat e-mail adres moet dus eigenlijk nog aangepast worden. Maar ik krijg wel meer e-mail op hetzelfde adres, dus heb ik het altijd zo gelaten.
Over het artikel : ik ga er volledig mee akkoord, ik vind trouwens, dat er binnen de Krautrock-scene een hele erfenis aan muziek te ontdekken valt, een aha-erlebenis die je overkomt als je de platen van Can, Kraftwerk, Faust, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Aamon Duul.. beluisterd.
Ik ben van mening dat de impact van de Krautrock-scene over het algemeen toch een beetje onderschat wordt.
Over het artikel : ik ga er volledig mee akkoord, ik vind trouwens, dat er binnen de Krautrock-scene een hele erfenis aan muziek te ontdekken valt, een aha-erlebenis die je overkomt als je de platen van Can, Kraftwerk, Faust, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Aamon Duul.. beluisterd.
Ik ben van mening dat de impact van de Krautrock-scene over het algemeen toch een beetje onderschat wordt.
0
geplaatst: 2 november 2005, 17:37 uur
Eindeloos fascinerende dadaïstische rock. Verder heb ik weinig toe te voegen aan de tekst hierboven.
0
geplaatst: 3 augustus 2006, 22:23 uur
Ik heb echt geen idee waarnaar ik aan het luisteren ben.
Aha dat was dat dronkengezang.
Aha dat was dat dronkengezang.
0
geplaatst: 20 oktober 2006, 19:42 uur
Komt de naam Faust van het bekende toneelstuk van Marlowe?
Wel, als deze band net zo goed is als dat toneelstuk, dan wordt dit een nieuwe favoriet.!
Wel, als deze band net zo goed is als dat toneelstuk, dan wordt dit een nieuwe favoriet.!
0
geplaatst: 21 oktober 2006, 13:22 uur
levenvergeten schreef:
Komt de naam Faust van het bekende toneelstuk van Marlowe?
Komt de naam Faust van het bekende toneelstuk van Marlowe?
Marlowe's stuk heet Doctor Faustus. Goethe's stuk heet Faust.
0
geplaatst: 31 oktober 2006, 16:54 uur
Marlowe's stuk heet officieel: The Tragical History of Doctor Faustus. Mooi stuk!
Maar On-Topic;
Ik luister nu Why Don't You Eat Carrots en het klinkt goed, maar ik weet niet helemaal wat ik er mee aan moet. Aan de ene kant denk ik; FANTASTISCH!, en aan de andere kant; WTF?. Maar het is niet zo extreem als ik had verwacht, het is eigenlijk best te luisteren.
Maar On-Topic;
Ik luister nu Why Don't You Eat Carrots en het klinkt goed, maar ik weet niet helemaal wat ik er mee aan moet. Aan de ene kant denk ik; FANTASTISCH!, en aan de andere kant; WTF?. Maar het is niet zo extreem als ik had verwacht, het is eigenlijk best te luisteren.
0
geplaatst: 6 december 2006, 16:21 uur
Paalhaas schreef:
Marlowe's stuk heet Doctor Faustus. Goethe's stuk heet Faust.
(quote)
Marlowe's stuk heet Doctor Faustus. Goethe's stuk heet Faust.
Het gaat overigens over de zelfde persoon.
0
geplaatst: 2 februari 2007, 19:45 uur
Alle muzikale wetten worden hier aan de laars gelapt op een manier die je bij geen enkele andere artiest terug hoort. Het is zowieso heel moeilijk om deze muziek te beschrijuven, dus ik ga ook mee met de uitgebreide beschrijving hierboven.
Wil je het trouwens aanschaffen, dan raad ik je de 2-fer release van dit album tesamen met So Far aan.
74 minuten feest!
Wil je het trouwens aanschaffen, dan raad ik je de 2-fer release van dit album tesamen met So Far aan.
74 minuten feest!
0
geplaatst: 5 februari 2007, 00:15 uur
Ik heb dit nog nooit gehoord,zou dit bij de progrock gerekend kunnen worden?
0
geplaatst: 5 februari 2007, 00:23 uur
Nee, dit valt eigenlijk onder geen enkele andere noemer dan Faust te scharen volgens mij.
0
geplaatst: 8 februari 2007, 20:03 uur
Mooie naam voor een label.
En ik ben wel benieuwd naar een antwoord op de vraag van Joy. Dit is de beste plaat *ooit* uit Duitsland, volgens MuMe, dus overtuig ons!
En ik ben wel benieuwd naar een antwoord op de vraag van Joy. Dit is de beste plaat *ooit* uit Duitsland, volgens MuMe, dus overtuig ons!
0
geplaatst: 10 februari 2007, 17:54 uur
Deze plaat is niet zooo geweldig als ik had gedacht maar alsnog een klassieker geen twijfel mogelijk 5*****
0
Joy
geplaatst: 10 februari 2007, 18:24 uur
nou, waar blijft dat antwoord?
ik wil gewoon weten wat dit nu precies is als het zo geweldig is
ik wil gewoon weten wat dit nu precies is als het zo geweldig is
0
Sietse
geplaatst: 10 februari 2007, 20:01 uur
Faust klinkt als Faust en daarmee probeer ik aan te tonen dat dit niet duidelijk te omschrijven valt.
Een vrij unieke sound die velen heeft geinspireerd, maar toch nooit zo is gedaan zoals zij deden/doen.
Een vrij unieke sound die velen heeft geinspireerd, maar toch nooit zo is gedaan zoals zij deden/doen.
0
geplaatst: 5 april 2007, 22:26 uur
Deze schijf naar aanleiding van de berichten hier vandaag aangeschaft en net geluisterd.
Wow.....Wat een ervaring. De beschrijving van Stevie is geniaal en daar is niets aan toe te voegen.
Wat ik er van vind?
De eerste klanken wat geruis, hè de Beatles?? Wat nog een flarde Beatles, Daarna gebeurde er vanalles. Piano, flarden tekst, rock, in het derde stuk iets teveel wahwah gebruik wat mij betreft. En verder aan het eind......pfffff, het is me weer gelukt om via deze site een waanzinnig plaatje te ontdekken.
Waar het naar klinkt? Ik denk dat het allereerste werk van Zappa en The Mothers nog het dichtst in de buurt komt, maar het is toch anders.
Ik begin met 4* na 1x luisteren. Deze gaat zeker vaker op. En de rest moet ik nog luisteren. Het 2e album staat ook op de cd, maar dat word me nu teveel.
Wow.....Wat een ervaring. De beschrijving van Stevie is geniaal en daar is niets aan toe te voegen.
Wat ik er van vind?
De eerste klanken wat geruis, hè de Beatles?? Wat nog een flarde Beatles, Daarna gebeurde er vanalles. Piano, flarden tekst, rock, in het derde stuk iets teveel wahwah gebruik wat mij betreft. En verder aan het eind......pfffff, het is me weer gelukt om via deze site een waanzinnig plaatje te ontdekken.
Waar het naar klinkt? Ik denk dat het allereerste werk van Zappa en The Mothers nog het dichtst in de buurt komt, maar het is toch anders.
Ik begin met 4* na 1x luisteren. Deze gaat zeker vaker op. En de rest moet ik nog luisteren. Het 2e album staat ook op de cd, maar dat word me nu teveel.
0
geplaatst: 21 september 2007, 00:27 uur
Ik hou wel van krautrock, zeker! Maar de nummers zijn echt wel te onsamenhangend om een goede plaat te vormen.
Meadow Meal slaat totaal op niets en halverwege dacht ik, nu komt het op gang... maar toch niet. Het nummer slaat dan weer om naar krankzinnige geluiden.
IK dacht: "gebeurt wel vaker" en rekende op het langste nummer (Miss Fortune) om het album een pareltje te maken (vaak zijn de lange nummers de beste in deze stijl, vind ik) zoals zo velen uit het krautrock tijdperk dat zijn. Maar ook dit nummer was inconsistent en waanzinnig. Ik kan er echt niets van maken.
Why Don't You Eat Carrots... jah, de naam zegt het al. Het is een nummer dat bol zit van rechtstreeks op plaat geperste experimenten.
Ik heb nog twee andere platen van Faust (So Far en IV) en hoop dat deze iets toegankelijker zijn, anders zal ik mezelf niet als Faust-fan kunnen rekenen want dit gaat voor mijn koppie nét iets te ver.
Misschien een paar luisterbeurten meer nodig? Maar dat zal wel erg veel mentale moed vergen...
Meadow Meal slaat totaal op niets en halverwege dacht ik, nu komt het op gang... maar toch niet. Het nummer slaat dan weer om naar krankzinnige geluiden.
IK dacht: "gebeurt wel vaker" en rekende op het langste nummer (Miss Fortune) om het album een pareltje te maken (vaak zijn de lange nummers de beste in deze stijl, vind ik) zoals zo velen uit het krautrock tijdperk dat zijn. Maar ook dit nummer was inconsistent en waanzinnig. Ik kan er echt niets van maken.
Why Don't You Eat Carrots... jah, de naam zegt het al. Het is een nummer dat bol zit van rechtstreeks op plaat geperste experimenten.
Ik heb nog twee andere platen van Faust (So Far en IV) en hoop dat deze iets toegankelijker zijn, anders zal ik mezelf niet als Faust-fan kunnen rekenen want dit gaat voor mijn koppie nét iets te ver.
Misschien een paar luisterbeurten meer nodig? Maar dat zal wel erg veel mentale moed vergen...
0
geplaatst: 21 september 2007, 00:28 uur
platedraaier schreef:
hè de Beatles??
hè de Beatles??
ik vond het af en toe ook wat beatlesk klinken.
* denotes required fields.