Jethro Tull's Ian Anderson - Thick as a Brick 2 (2012)

Het veel besproken nieuwe werkje van Ian Anderson en co.

Hier een stukje van Ian: Thick as a Brick 2 - Whatever Happened to Gerald Bostock? - The Official Jethro Tull Website - j-tull.com

En dit is de line-up:John O’Hara (keyboards), David Goodier (bass), Florian Opahle (guitar), and Scott Hammond (drums)

Martin Barre doet dus niet mee....

Wat een lelijke hoes! Grappig dat ze het concept van krant naar website hebben omgezet maar dit ziet er niet uit.
Gewaagd om een deel 2 van je klassieker te maken, ben benieuwd (nu maar hopen dat dit goed gaat...)

Ja, de hoes is inderdaad verschrikkelijk.

Het album is vandaag te streamen op de Facebook-pagina van Jethro Tull maar dan moet je wel een account op die website hebben. En die heb ik lekker niet! Nog even wachten dus... Op YouTube heb ik al een klein stukje gehoord en dat klonk best wel goed.

Het is leuk dat ze een vervolg maken op Thick As A Brick. Ze borduren wel voort op het geluid van het eerste deel van 40 jaar geleden maar dan een beetje moderner.

Zo is de productie echt zuiver. Maar het mist iets wat het eerste deel wel had. Die had een zeer goede productie maar hij klonk wel organisch. Deze is perfect maar je mist de levendigheid en emotie. Het kabbelt het een beetje voort. De hardere momenten zijn futloos en ook het gitaarwerk is saai. Het is dan ook een andere gitarist, Martin Barre speelt hier niet op mee en die heeft toch een avontuurlijke speelstijl.

Het vervolg op Thick As A Brick is stijf, saai en emotieloos. Geen Thick As A Brick 3, a.u.b.!

Meestal werken vervolgen op unieke meesterwerken niet zo goed, vooral als er decennia tussen zitten. Toch ben ik dan benieuwd of de magie van weleer opnieuw opgeroepen kan worden of dat 't verhaal een interessante wending krijgt.

Ik hoor wel een vergelijkbare sfeer, maar ik kan me helaas wel vinden in het bericht van Don Cappuccino. De productie is zo vlak, zo steriel met als gevolg dat er inderdaad helemaal geen levendigheid, dynamiek en energie inzit. De stem van Ian Anderson staat me ook wat tegen. Zijn stem is dunner en nasaler geworden en klinkt geknepen.

Er wordt goed gemusiceerd, maar het weet echt geen gevoelige snaar te raken. Bij het origineel blijven de melodieën van de verschilende passages in je hoofd hangen. Hier gaat 't het ene oor in en het andere uit.

Volgens mij moet deze plaat bij de soloplaten van Ian Anderson.

Op de hoes staat wel Jethro Tull, maar meer om aan te geven dat het gaat om de Ian Anderson uit Jethro Tull (mochten mensen dat niet weten).

Even tussendoor, dat "old School song" is best catchy.

Uit eerdere reacties krijg ik het gevoel dat de titel niet in het voordeel van de plaat werkt. Mag je verwachten dat dit na een paar keer beluisteren dezelfde emotie oproept als JT's meesterwerk? Natuurlijk niet.

Mijn advies: laat dit groeien als een album dat op zichzelf staat. Geniet van de frisse klank en tintelende melodieën. Compacte nummers die klinken als een klok. Ian Anderson die prima op dreef is.

TAAB 2 is een verrukkelijk luisteralbum dat waarschijnlijk in mijn eindlijst van 2012 terecht komt.

Het is een waanzinnige en adembenemende plaat.

Ian Anderson laat met veel spelplezier horen hoe je spannende symfo en folkrock kan mengen tot een geweldig geheel.

Deze plaat gaat de komende tijd vaak gedraaid worden.

Ik mis wel Martin Barre, maar goed, dit een soloplaat.

Misschien binnekort toch maar weer eens een Jethro Tull-plaat?

Dit is overigens de line-up (allemaal onbekend voor mij):

- Ian Anderson / vocals, flute, acoustic guitar
- John O'Hara / keyboards
- David Goodier / bass
- Florian Opahle / guitar
- Scott Hammond / drums


Ik vind de gitaarpartijtjes bij nader inzien eigenlijk best wel heel erg goed. Liggen dicht tegen Barre aan, vind ik...

Eerste indruk: niet slecht. Ben bij .com afgehaakt met Jethro Tull. Ook al is dit een solo-plaat van Anderson, dit had gewoon uitgebracht worden onder de naam Jethro Tull. Nog een paar keer luisteren. Maar nogmaals: dit klinkt niet slecht.

Niet echt onder de indruk. Hier en daar leuke melodieën en de sfeer van de originele taab komt af en toe om de hoek kijken. Toch grijpt het me niet zo erg. Het klinkt nogal vlak, daar waar de het eerste deel erg stoere, energieke uitbarstingen had. Aangenaam, maar ook niet meer dan dat. A change of horses is het hoogtepunt van dit album.

Uitstekend vervolg, veel erg mooie nummers met enthousiaste instrumentatie, en de prachtige vertel- en zangstem van Ian Anderson. Erg in de stijl van de eerste, maar met een beter geluid en wat meer diversiteit, hoewel het technisch en compositorisch het niveau van het origineel bij lange niet haalt. Hoes valt ook tegen trouwens

Mooi dat deze plaat in mijn eindlijstje voor 2012 terecht komt.

Een mooie kruising tussen Anderson's laatste solowerk en Tull.
Gaaf die accordeon en onwijs gaaf gedrumd en ook de gitaarsolo's zijn te gek.
Zoals al direct te horen in de battle in Pebbles instrumental.

Het fluitspel van Anderson is trouwens ook nog steeds van erg hoog niveau...

Dit album klinkt in alle opzichten ouderwets. Maar wel ouderwets goed, Ian is nog steeds een overtuigd verteller/componist/fluitist. Het geheel klinkt nog steeds typisch brits en vooral JethroRetro.
Het gitaarwerk is wel veel minder uitgesproken uniek, maar zeker niet slecht. De symfo-folk-hardrock invloeden van Martin Barre zijn erin te herkennen en er zit ook bijvoorbeeld een vleugje Camel in. (Change of horses), allemaal niet verkeerd.
Een deel 2 na 40 jaar kan je nooit uitmelken noemen en dit album is zeker niet alleen voor de trouwe fans te pruimen. Bepaald niet vernieuwend maar dat zijn een hoop nieuwe artiesten/groepen ook niet vaak.

Deze plaat klinkt bij mij in de oren als het best van Ian Anderson solo gemixt met Jethro Tull.

Dit had nooit Jethro Tull kunnen zijn omdat andere bandleden niet meespelen. Maar Ian Anderson heeft solo nog niet eerder zo veel electrische instrumenten gebruikt.
Daar wil ik mee zeggen dat het meer rockt dan een typische Anderson-solo plaat.

Deze plaat is wat mij betreft genomineerd tot beste plaat van 2012.
En ik hoop dat nog veel mensen deze plaat zullen ontdekken.

Ik heb hem gelukkig ook ontdekt; heel erg goed. Anderson laat zien niet alleen maar een golden oldie te zijn, maar dat een muzikale uitspatting van hem nog steeds relevant is. Nooit verwacht dat ik een plaat van hem anno 2012 zo goed zou vinden. En dat zeg ik als oppervlakkige Jethro Tull kenner (de klassiekers ken ik uiteraard wel, maar daar houdt het ook bij op). Dat staaft meteen bovenstaand argument van 'Haroldje'. Ik ben het bewijs dat dit album inderdaad ook door andere dan alleen trouwe fans te pruimen is. Ik pruim het goed! Dit wordt mijn de derde 4-sterren berichtje in een half uur; ben (en heb) positief gestemd vandaag .

Heb je wel naar de plaat geluisterd??? een 2??? Saai??? Net live gezien. Is dus juist vol emotie. En ja een andere gitarist, maar deze is ook goed. Neem nog eens rustig de tijd om te luisteren voordat je een oordeel geeft.

Ik zou me niet zo druk maken, om wat een ander vindt.

Kan me voorstellen dat als mensen een Barre willen horen, lichtelijk teleurgesteld zijn. Maar dit is ook geen Jethro Tull plaat...

Zo zou ik ook mijn vraagtekens kunnen stellen bij jouw 1-ster beoordeling van de Deftones maar dat vind ik flauw, antipias. Het is tenslotte jouw mening. Over de liveperformance kan ik niks zeggen want ik heb deze groep niet live gezien. Ik heb de plaat meerdere keren beluisterd en ik verander niks aan mijn oordeel.

.......fan draait door.
Laten we beginnen met een milde dosering Lorazepam, mochten de klachten niet minder worden stel ik Haldol voor .

Beetje flauw. En ik zie geen reden waarom niemand dit album zeer goed kan vinden.

Ik heb deze plaat de volle pond gegeven. Wie weet wordt dit mijn plaat van het jaar.

Ach smaken verschillen. Al krijg ik toch de indruk dat je deze plaat niet echt een gegeven hebt bij het luisteren. Ik na 4 x luisteren mijn beoordeling van de Deftones maar verwijderd. Ik kan er nog steeds niets mee en begrijp al die 5 sterren niet. Zou betekenen dat het niet beter kan.

Het kan ook niet beter dan dit....

Dit is echt een waanzinnig mooie plaat. In elk geval is er in 2012 niet een plaat gemaakt van dit niveau.

Ik begin 'm toch wat meer te waarderen. Zomaar een halve ster erbij.

Grappige hoes, hoezo lelijk? Lelijk bestaat niet. Alleen een leek oordeelt in termen van mooi of lelijk. Muziek is prima, kon een jaar na part 1 zijn gemaakt. De tekst vertelt een ander verhaal. Gerald is ouder en wijzer.

Laat het ons bij de muziek houden aub en deze vind ik goed......

Deze plaat vind ik toch het moeilijkste te beoordelen. Ik vind hem wel goed, maar voel 'm niet echt. Het raakt me nergens echt, maar ik geniet er wel van.

Ik beschouw deze eerder als Tull-pllat, omdat deze wat sound betreft meer klinkt richting J.Tull dot com en Zealot Gene en niet als Rupi's Dance of Secret Language.

Misschien had Ian deze ook wel onder de Tull-naam willen uitbrengen, maar kon/mag dat even niet. Ik zal het eens op zoeken.

In 2012 gaf ik deze 5* maar nu blijf ik toch steken op 4*. Ik ben benieuwd wat ik hedentendage van Homo Erraticus vind.

Eerst had ik grote moeite dit album op LP te vinden, en nu heb ik 'm dubbel: uit de boxset uit 2012 waarin 'Thick as a Brick' en 'TAAB 2' worden gebundeld, en nu ook uit de boxset '8314' uit 2024 waarin alle solo-albums van Ian zitten.

Vreemd genoeg is die uit de 'Thick As A Brick / TAAB 2'-boxset op 4 plaatkanten geperst, en die uit de '8314'-boxset op 3 plaatkanten, met op kant 4 een mooie etching. Verder denk ik dat het dezelfde master/mix betreft. In elk geval wel dezelfde single sleeve-hoes.

Nou ja, het is niet de eerste (en laatste) plaat van Tull/Anderson die ik dubbel heb.