Martin Barre - Away with Words (2013)

Niemand die me even had ingelicht dat Barre ook een soloplaatje had uitgebracht.

Alle ogen waren gericht op Ian's laatste 2 platen, en ondertussen komt Martin dus met een eigen plaat.

Vreemde titels, maar ik ben benieuwd.

Klassiek gitaarspel en wat fluit, van het multitalent Martin Barre. Hij speelt ook mandoline en bouziki, maar ook fluit.
Hier en daar wat drums en bas- en elektrisch gitaarspel. (Jonathan Noyce van Tull speelt mee, alsmede drummer George Lindsay en fluitist Frank Mead). Hier en daar klinkt het ook lekker middeleeuws.

Erg persoonlijk en warm, brengt Marre oude (onbekendere) Tull-songs en nieuw materiaal. Het is heel relaxed allemaal en erg mooi.
Wat de titel voorspelt, klopt niet, want er wordt wel degelijk her en der gezongen, op een beetje een Ian Anderson-manier.

Het zou zo mooi zijn, wanneer Barre en Anderson samen zo'n cd zouden maken. Ik blijf hopen.

Best bijzonder. Al sinds het bestaan van Jethro Tull, en met name vanaf Aqualung willem fans dat Ian Anderson een volledig akoestische plaat met alleen zang, gitaar en fluit opneemt. In feite is hij wel een beetje die kant opgegasn met Secret Language en Rupi's Dance, maar die eijken wat af van het minstreel-idioom die fans voor ogen hadden.

Dat is precies wat Martin hier wel ten gehore brengt. Hij heeft een flinke collectie Anderson-songs gearrangeert voor een volledige akoestische bewerking, met hier een daar een electrische gitaar (voor de zanglijnen) , wat drums, een klein beetje zang van Dan Crisp, maar de nadruk ligt wel op het fabuleuze akoestische gitaarspel van Martin. Martim speelt ook fluit, mandolibe, bouzouki en zelfs basklarinet. Frank Mead kleurt de muziek wat meer in met wat extra fluitspel.

Tussen de Ian Anderson-klassiekers staan ook composities en korte stukjes die Martin zelf heeft gecomponeerd, waarin hij aantoont ook een prima songwriter te zijn.

Ik heb (nog) nergens gelezen wat Ian van deze plaat vind. Ik vind het een prachtige plaat.

Dan tip ik deze RonaldjK. Wel wat rustiger, maar zo mooi!

Ik ken een enkel nummer hiervan Mssr Renard, die ik allemaal heel mooi vind! Zette ze op een afspeellijst-op-cd die van Tull maakte. Ik MIS hem bij het huidige Jethro Tull... Ja ook leuk om mee te nemen.
Begin 2024 ga ik verder met de biografie van Tull, was tot en met The Broadsword (1982) gekomen, waarvan Pussy Willow op dit Away with Words is beland.

Martin Barre, de gitarist wiens invloed bij Jethro Tull moeilijk te overschatten is. Alhoewel Ian Anderson de meeste nummers schreef, ook toen Barre deel uitmaakte van de groep (1969-2011), was het Barre die - met groepsgenoten - de ideeën van Anderson arrangeerde, uitbouwde en wat al niet meer, zo vertelt de biografie over de groep die Scott Allen Nollen schreef.

Tien jaar na Stage Left bracht hij Away with Words uit. Dat is veel akoestischer dan de voorganger, al vindt hij soms het effectpedaal.

Het is aanvankelijk kalm en akoestisch en als gastzanger Dan Crisp plotseling zijn stembanden de vrije loop laat in Hymn 43 is het bijna schrikken, zeker met de onverwacht felle muziek, zij het nog altijd akoestisch. Gelukkig voor mij volgt onmiddellijk het serene miniatuur All Bars Hold en dan één van mijn eerste favorieten van de groep: Pussy Willow, oorspronkelijk op The Broadsword (1982). Ook hier gaat Barre er zijn eigen troubadoursgang mee, meer akoestisch met een enkele elektrische lijn. Dat de man inmiddels alweer vele jaren dwarsfluit speelt, versterkt de sfeer.

Snapshot / Paparazzi is de plek om kort een distortion te gebruiken, gevolgd door Spaanse gitaar in Long Ago / Home, waarmee maar weer eens blijkt hoe veelzijdig Barre is. Het blijft rustig en akoestisch, tot hij in Sundown alsnog met een band voor stevig gaat.

In 2020 kreeg het album een nieuwe hoes én verscheen het op vinyl. Op streaming vinden we bonustracks The Meeting (live, oorspronkelijk op Barres gelijknamige soloalbum uit 1996 met zang van Maggie Reeday), gevolgd door in de studio opgenomen kleinood Silk Ties.

Al met al genieten en dat niet alleen voor hen met voorliefde voor de gitaar. Al het jaar erop bracht Barre Order of Play uit; wederom werk van Jethro Tull in nieuwe jasjes, zij het beduidend steviger.