Mick Flannery - Red to Blue (2012)

hier kijk ik al heel erg lang naar uit!

Het heeft even geduurd

ja 4 jaar en tussen zijn vorige 2 3 jaar. Hij neemt behoorlijk de tijd. Bijzondere hoes trouwens

White Lies was (of beter gezegd: blijft) een briljante plaat. Van mij hoeft hij dan ook absoluut niet te vernieuwen, laat hem maar lekker doen waar hij goed in is. Het heeft inderdaad lang geduurd; maar zoals ze in Brabant zeggen: 'T duurt ekkes moar dan hedde ok wa!! Goed werk heeft tijd nodig.

jongens jongens bloedmooi dit! tranen in mijn ogen op mijn knietjes voor dit geweldige werkje> tweede 5 in 2 jaar tijd!

White Lies, het vorige album van Mick Flannery, was drie en een half jaar geleden een toevalstreffer. Het waren de jaren dat ik zeer regelmatig bij dit soort artiesten uitkwam en er geen genoeg van kon krijgen.
Het betekende dus wel wat als een album positief bleef hangen. Matthew Barber was er ook zo eentje.
Waar Barber in de tussentijd al weer met twee albums op de proppen kwam daar liet Flannery op zich wachten. Tijdens White Lies moest ik mijn best doen de man onder de aandacht te brengen, nu hoeft dat niet meer. Daar hebben we user muziekobsessie voor die dat met verve heeft overgenomen. Had hij bij dit album niet enthousiast staan posten dan was dit album misschien zelfs wel een beetje aan me voorbij gegaan en met dank aan hem mag er nu ook van genieten. Wat zeg ik? Proeven! Want nog steeds wil ik albums in mijn kast hebben staan. Dat is nu eenmaal echter en leuker.

Als ik dan Ships in the Night hoor smelt ik wel weer: strijkers die een Tom Waits / Ray LaMontagne sfeertje ondersteunen.......... jeuh.... dat is erg prettig.
Ik snap de voorliefde van muziekobsessie voor Mick Flannery wel. Combineer zijn 5 sterren voor het Matt Elliott album The Broken Man met zijn vijf sterren voor Lost in the Trees (toch die strijkers) en het plaatje klopt (ook al is dit meer richting Elliott te plaatsen dan Lost in the Trees).
Ik noemde Tom Waits al (en volgens mij deed ik dat ook bij het vorige album) maar ik hoor in de zang ook wel een Bruce Springsteen snik. En qua stijl zit de titelsong Red to Blue daar zeker niet ver vanaf. No Way to Live is ook zo'n nummer.

Red to Blue is hoe dan ook een waardig opvolger geworden van White Lies en is zeker het wachten waard geweest. Het staat vol nummers waar de bezieling van afdruipt. Flannery weet te overtuigen zonder te overdrijven.
Voor mij persoonlijk net iets té Amerikaans qua inkleuring om er met heel mijn hart voor te kunnen gaan en daar brengt dit nieuwe album dan ook geen verandering in. Maar dat dit puur genieten is mag een understatement genoemd worden. En ja, ik weet dat het hier om een Ier gaat maar dat zegt niets over de sound.

De nieuwe Bruce even te veel gedraaid de laatste weken? Mag ik u dan dit album van harte aanbevelen! Mick Flannery verdient het wel om eens goed door te breken en het zou mooi zijn als Red to Blue daarvoor kan zorgen. En zo niet dan missen jullie wat: jullie verlies

ja ja wel mee eens aero, dat stukje bruce springsteen vind ik de minste kant want ik hou helemaal niet van bruce. Gelukkig is dit veelzijdiger en hoor ik ook echt dat stukje Ierse-folk wat ik weer prachtig vind. Moet wel wennen aan die paar rockers die de sfeer een beetje eruit halen.
Maargoed al met al is dit veel beter dan de rest in dit genre zeker die power die Flannery heeft in zijn stem is uniek. Wederom vaak gedubbeld met prachtige vrouwen vocalen is dit genieten geblazen.

Misschien dan toch naar die laatste Bruce luisteren want die staat ook vol Ierse invloeden

oke ha ha, ja nouja dat wist ik niet. Zal is luisteren. Ik vind overigens zijn eerste 2 platen( van Bruce) bijzonder omdat hij daar soort 'n van originele structuur van nummers verzint die bijhoorlijk ingaan tegen het gebruikelijke couplet-refrein standaard.

heb nu pas de bonus tracks en die zijn echt niet verkeerd. Heb 't idee dat Mick niet zogoed nummers kan selecteren. Ga even een paar nummers weglaten en alles opnieuw branden, enzodoende een superplaat!

Dank jongens voor de tip! Luister nu Only gettin' on en móet nu ook de rest horen.

Blijft toch een verslavend album. Jammer dat het niet echt opgepikt wordt hier.

Heb het opgepikt hoor

Ik vraag me altijd af hoeveel goede artiesten er nog rondlopen die ik niet ken. Het is in ieder geval altijd weer een feest om zo'n "ontdekking" te doen.

Goed verteerbare singer songwriter album van Mick Flannegan. Wel eentje die in dit genre erg herkenbaar is en voor mij onvoldoende origineel is om echt indruk te maken. Er zijn er momenteel wel erg veel van. Dit genre is echt geëxplodeerd de laatste jaren.

Wauw, maakt op mij wel indruk. Eenvoud, maar wonderschone liedjes.
Ook met bescheiden uithalen zoals op Heartless Man weet hij me te raken.

Iers en singer-songwriter… een combinatie die het bij mij gewoonlijk goed doet. De lekkere rauwe stem van Mick Flannery blijft me bekoren en verveelt zeker nog niet. Zijn eerdere albums Evening Train en White Lies deden het al goed bij me, en nu is het dus niet anders.

Nu recent ontdekt via deze site en wat een ontdekking! Voor dit soort ontdekkingen op deze site doe je het gewoon!

Op terugwerkende kracht zijn albums aan het beluisteren en deze Red to Blue is ook weer een voltreffer. Het is gewoon zijn stem, wat een emotie zit daar in, begin nu ook wat Tom Waits terug te horen (Only Gettin' On) en dat is voor mij niet bepaald een straf Deze gaat ook besteld worden, wel uitkijken dus voor de versie met bonustracks. Als ik muziekobsessie moet geloven zijn die wel de moeite waard.

Volgende album gaat White Lies worden! Volgens velen zijn beste?