Ne Obliviscaris - Portal of I (2012)

Ik heb aangegeven dat ik zelf meer van de Lo Fi ben maar ik ben het met Don eens dat een rommelige productie niet bij dit album past.

Tja ik weet niet of dat de bedoeling was, maar als dat wel zo was dan is de productie goed gelukt.
Verder heb ik niks met audiofielen, bij zulke mensen moet alles zo perfect schoon klinken zodat alle emotie uit de muziek wordt gehaald en je slechts naar iets klinisch zit te luisteren.

Je beschrijft perfect het probleem wat ik met dit album heb en met mij vele anderen. Voor Don werkt deze productie sfeer en emotie versterkend, voor ons gaat het juist de andere kant op.

Eerste luisterbeurt valt me erg zwaar, maar het is ook wel een album dat zwaar op de maag ligt, dat had ik al door toen ik het nummer 'And Plague Flowers the Kaleidoscope' beluisterde, enige tijd terug.

We zien wel wat het wordt, na één, twee, drie keer luisteren kan je dit toch erg moeilijk inschatten, volgens mij..

Ik weet niet wat ik van deze plaat moet vinden.
Langs de ene kant klinkt het bij vlagen goed, maar de productie irriteert me.
Alles staat lijk even luid, en die basdrum blijft gewoon op het hoogste niveau de hele tijd doorgaan. Ook de composities vind ik niet altijd even goed. Zo keek ik erg uit naar de viool.
Maar dat viel tegen, hij wordt zodanig hoog gespeeld dat ik liever had dat hij niet werd gebruikt.
Ik ben meer een liefhebber van slepende en donkere violen.

De akoestische onderbrekingen zorgen dan toch nog voor een lichtpuntje.
Want het elektrische gitaarwerk kan me ook niet altijd bekoren.
Het raakt me ook niet, en klinkt ook niet hard. Door die heldere productie klinken de harde stukken eigenlijk niet hard. Maar eerder geforceerd.
De cleane vocals zijn dan misschien nog het grootste minpunt, een vreselijke en klinische stem. Al komt dat ook door die bedroevende productie. De grunt kan ermee door, hij klinkt niet slecht maar ik heb al betere gehoord. De drummer doet het dan wel erg goed, al staat zoals ik al zei zijn bassdrum erg luid. Conclusie: af en toe erg vergezochte en geforceerde composities met een vreselijke compositie worden afgewisseld met af en toe mooie momenten.

Kennelijk ben ik één van de weinige die dit instrumentaal prima te pruimen vind. Met name op het gitaarwerk heb ik juist vrij weinig aan te merken. Het is jammer dat het allemaal zo lang en uitgebreid moet: was dit album een stuk korter geweest dan had ik hier prima 3,5* aan kwijt gekund. Alleen jammer van die cleane vocalen, dat blijft voor mij hét struikelblok van deze band.

Gisteren live gezien in de Beetle Bar in Brisbane. Wat een geweldige band live! Mocht deze band Europa gaan aandoen kan ik aanraden ze zeker te gaan bekijken!

Dit is toch wel een tegenvaller. Een paar luisterbeurten volstaan niet om hierin mijn weg te vinden. Teveel songs die volledig zijn 'dichtgeplamuurd'.

Wát een gave verrassing is dit zeg! Waar Opeth toch echt te tam is geworden beukt dit gewoon lekker door. Heerlijk hoe die vioolsolo's worden afgewisseld met gitaarsolo's die om te smullen zijn (As Icicles Fall!!).

Gevonden via het semi non-profit platenlabel Blood Music, die een super gelimiteerde audiofiele vinyl versie van dit meesterwerkje uitbrengen. Gelijk besteld.

Ik kan me herinneren dat ik dit album wel eens eerder heb gehoord maar het is blijkbaar niet blijven hangen. Nu kom ik tijdens mij fascinatie voor Youtube reactions video's (wat een universum op zichzelf is) And Plague Flowers the Kaleidoscope in de live uitvoering tegen en dat is toch wel indrukwekkend. Snel weer eens de rest van deze band luisteren.