Ne Obliviscaris - Portal of I (2012)

Ik luister veel Metal en ik hoor dan veel troep maar ook hele goede albums. Nu komt er uit Australië misschien wel een van de beste metalalbums ooit gemaakt!

Zelden of eigenlijk nooit heb ik een album gehoord dat zo gevarieerd is en tegelijkertijd heel natuurlijk klinkt. Jazz, Flamenco, Death Metal, Black Metal, Melodic Death Metal, het kan niet gek genoeg bij Ne Obliviscaris. En dan zou je verwachten dat het een brei wordt.

Echt niet! Ne Obliviscaris heeft lang aan deze songs geschaafd en dat is te horen. Het is gewoon perfectie, de transities zijn gewoon perfect en er is niks op aan te merken. De metalstukken zijn bruut, de klassieke gitaar-stukken zijn prachtig en de vioolstukken zijn al helemaal om kippevel van te krijgen. Er zijn 2 zangers en die spelen meesterlijk met licht en duisternis. Vooral de combinatie is om van te watertanden. De drummer speelt vaak op hoge tempo´s. Niet verwonderlijk aangezien hij de snelste voeten van Australië heeft.

Vergelijkingen met Opeth zijn snel gemaakt door de vermenging van zoveel stijlen. Ne Obliviscaris is veel technischer en ook virtuozer. 71 minuten lang word ik gegrepen door een meesterwerk. Het zou me niet verbazen dat deze over een tijdje in mijn persoonlijke top 10 staat. Metal heeft zelden zo prachtig geklonken.

Nou ben ik toch wel heel erg benieuwd Zal me hier binnenkort eens aan wagen

Jup, mij heb je ook nieuwsgierig gemaakt, een dezer dagen ook maar eens beluisteren.

Lovende reacties hierover in het metalen twijfeltopic van AOVV. gisteren 1 keer volledig beluisterd en het doet me niets.. Het ontbreekt wat aan samenhang en voelt nogal aan als onnodige moeilijkdoenerij. Maar aangezien Don Cappuccino deze 5 geeft, geef ik het nog een tweetal luisterbeurten de kans..

Ik moet m'n mening toch herzien. Lied 3 tot 6 zijn werkelijk prachtig! In de overige nummers stoor ik me nogal aan de 'goblin-vocals', die vind ik allesbehalve mooi. Maar Forget Not bijvoorbeeld is echt genieten! Zal een 3,5* of een 4* worden.

Het is echt een heel gedetailleerde plaat, na 5/6 luisterbeurten hoor je nog steeds genoeg nieuwe dingen!

Wat een machtige goed album is dit zeg! Een heerlijke menging van alles en nog wat. De akoestische gitaar en overvloed aan violen dat gepaard gaat met keiharde death- en black metal maken het echt tot een zeer orginele plaat dat vele aparte sferen in de muziek bevat.

Hier ga ik de komende tijd nog zeker veel naar luisteren.

Ik heb nog wat behoefte aan meer muziek uit 2012 en dit trekt toch wel mijn aandacht. Benieuwd of het onsamenhangende, richtingloze bagger is of veelzijdige, verrassende prachtmuziek...

Na het goede stuk van Don ben ik erg benieuwd geraakt, ga het album zo direct eens beluisteren

Tempting... Benieuwd hoe het klinkt.

Opdat wij niet vergeten...

Australië en Nieuw-Zeeland heeft flink wat innovatieve en creatieve metalbands. Alchemist, Ulcerate, Karnivool enzovoort. We kunnen Ne Obliviscaris gemakkelijk aan dit rijtje toevoegen. Een band die in 2003 werd opgericht en in 2007 met zijn eerste demo de metalwereld inpakte. Ik wist toen nog helemaal niks van deze band. Pas toen AOVV mij het nummer And Plague Flowers the Kaleidoscope via PM stuurde ontdekte ik deze band. Ik hoorde gelijk iets speciaals.

Tapestry of the Starless Abstract begint met een pak vol riffs die klinken als een zwerm vliegen die op je afkomen. Gelijk in de aanvalsmodus, laten horen dat het menens is. De duizelingwekkende veranderingen zijn ook gelijk na de eerste minuut te horen door ineens melodieus uit te pakken met viool en cleane zang. De viool is vaker te horen in de metal maar Ne Obliviscaris gebruikt het instrument echt als soleerinstrument en is eigenlijk net zo belangrijk als de gitaren. Ik word er erg blij van, het zorgt voor iets extra´s waarin deze band zich onderscheidt. More violin!

Opeth wordt vaak als referentiepunt gebruikt en dat snap ik wel en dan vooral de periode van Orchid en Morningrise. Lange nummers met veel veranderingen. Ne Obliviscaris voegt nog een element van absolute virtuositeit toe zonder dat het te technisch wordt. Er wordt mooi de tijd genomen om een nummer te laten opbouwen en even stil te staan bij een bepaald stuk. Het middenstuk van Tapestry of the Starless Abstract is een prachtige solo voor klassiek gitaar, daar kreeg ik echt even kippenvel van. En dan komt die krachtige cleane zang erin met een uitbarsting waar je U tegen zegt. Alsof er twee grootmachten aan een titanenstrijd bezig zijn. En dat is dan het eerste nummer. Hier zitten al meer ideeën in dan sommige bands in een album stoppen.

Ne Obliviscaris is geen band om in hokjes te stoppen. Zo heeft Xenoflux folkinvloeden die worden ondersteund met blastbeats op hoge tempo´s. De drums zijn nog het meeste in de metaltraditie. Blastbeats, extreem snel voetenwerk en druk spel. Er zit een heel groot contrast in de ritmesectie. De bas is namelijk voornamelijk gericht op de hoge regionen met jazzy baslijnen en kleine solo´s op zichzelf. De bas moet vaker een prominente rol krijgen in de metal! More bass!

De zang is dus grunten en clean. De grunts zijn beestig en de clean is heel krachtig. Samen zijn ze echt prachtig en gelukkig gebeurt dat best vaak. Ze spelen meesterlijk met licht en donker. Op As Icicles Fall krijgt de cleane zang de ruimte, dit is misschien wel het toegankelijkste nummer. Hier zijn At The Gates-achtige riffs te horen.

Voeg dit samen en U krijgt The Avengers van de metal. De virtuozen samen in een band. Aan de nummers is heel lang gewerkt en dat is zeer duidelijk te horen, tot in de perfectie. Nummers die over de 10 minuten klokken en die zonder twijfel de stempel episch mee mogen krijgen. Ze zijn op zichzelf al kleine avontuurtjes en samen vormen ze een muzikale droom waar je compleet in gezogen wordt als luisteraar.

Ook genres die compleet niet bij Metal horen zitten in dit album. Zo worden we in And Plague Flowers the Kaleidoscope verwelkomt met een heerlijk stuk flamenco. Ne Obliviscaris plaatst die genres zo in de context dat het vanzelfsprekend lijkt. En dat is echt heel erg knap. De prachtige gitaarstukken en de prachtige viool zorgen voor een zeer aparte sfeer. Het zit echt bomvol met emotie. Ook de brute stukken.

Het album begon in de aanvalsmodus en eindigt uiteindelijk in serene rust. De mis is afgelopen en de monniken zingen ons nog even toe voor de laatste keer. De droom is voorbij...back to reality. Opdat wij niet vergeten.....

Bij een episch album hoort ook een epische review. Als je mij in 2012 had verteld dat er nog iets nieuws in de Metal zou gebeuren had ik je vierkant uitgelachen. Ik had het fout. Ne Obliviscaris zorgt 42 jaar na de geboorte van het genre voor iets nieuws. Dit is echte progressieve metal tot in de perfectie. Portal Of I is een van de beste metalalbums die ik ooit heb gehoord, zo niet de beste. Nu naar Nederland komen, dit magische materiaal wil ik live horen!

Mooi stuk hoor!

Ik vind het voorlopig best leuk, maar ik hoor ook een hoop kunstel- en knutselwerk. Toch lijkt de viool het album een bepaalde lijn te geven. Vooral de ingetogen momenten bevallen me wel.

Spuuglelijke hoes, redelijke muziek.

Ik hoor het vernieuwende er niet in, ja er is een viool aan toegevoegd maar dat is het dan ook wel. Eerlijk gezegd verveelt de muziek me vrij snel met die ellenlange composities waarin vooral het epische wordt benadrukt, tot vervelends aan toe.
Ik las de vergelijking met Opeth en dat snap ik dan ook weer niet, Opeth is veel duisterder en harder maar vooral met veel meer gevoel en muzikaal echt vele malen beter.
Dit vind ik vooral erg klinisch en glad klinken.

Er is vooral te veel viool aan toegevoegd. 't Is een goed album, maar de viool speelt een te prominente rol, vind ik.

Goed nieuws!

Het leek er eerst op dat Portal Of I voor een lange tijd alleen maar beschikbaar zou zijn in Australie/Nieuw-Zeeland maar nu heeft de band een wereldwijde distributiedeal getekend bij Code666. Het album komt op 11 juni wereldwijd uit!

Dit album bevat misschien wel de vervelendste cleane zang die ik op een metal album heb gehoord. En ik ben daar al nooit zo'n fan van. Het is enorm zeikerig en glad.

Verder is het me meegevallen. Had een erg kitscherig album verwacht, maar dat valt, ondanks dat het wel nogal glad is, nog aardig mee. Aardige screams en grunts verder. Op de zang na dus niet onaardig, maar zeker ook niet geweldig.

Nou ben ik al een poos uit de metalhoek, maar af en toe komt er iets mooist voorbij. En dit is nou zo'n zeer interessante metal-plaat!

Ik zou zeggen dat dit een combinatie van invloeden is als Opeth, Emperor en The Dirty Three.
The Dirty Three? Ja. De viool, zeker op het prachtige 'Forget Not', doet mij sterk denken aan Warren Ellis' vioolspel.

Ja, instrumentaal is het een prima album. De viool is er prima in verwerkt, evenals enkele andere originele elementen als een Spaanse gitaar. Er gebeurt dan ook aardig wat. Doet me een beetje denken aan Precambium van The Ocean (al is het qua niveau wel veel minder). Toch is het ook niet interessant genoeg om je meer dan 70 minuten mee te slepen, sowieso hadden de composities wel wat korter gekund. Hierdoor verslapt de aandacht op gegeven moment. Als er dan ook nog eens van die werkelijk afgrijselijke cleane zeikvocalen te vinden zijn kost dat toch een paar puntjes. Al met al een prima plaatje die door een aantal schoonheidsfouten en een te lange speelduur niet zo goed is als het had kunnen zijn, gezien de instrumentatie.

Ik ben het er wel mee eens. Met een beetje kitsch of bombast vind ik niet zoveel mis, maar het komt me op dit album een beetje rommelig en gekunsteld over allemaal.

Overproductie krijgt met de komst van dit album een geheel nieuwe demensie. Opeth had er al last van maar dit is echt het uiterste. Voor de rest is de muziek inderdaad te geknutseld en kitscherig.

Wat een onzin, er zijn genoeg albums die nog veel meer overgeproduceerd zijn. Dit album heeft een zeer heldere sound maar zeker niet overgeproduceerd. Dat je Opeth overgeproduceerd vind snap ik ook niet, die hebben een zeer organische sound. Jens Bogren heeft trouwens voor beide bands de productie gedaan.

Beste Don, waarom moet alles hier zo ultra helder klinken dan? De drums lijken wel te zweven op de gitaren. Nee, het had van mij wel een een stuk ruwer gemogen. En die echo kennen we nu wel. De muziek wordt er niet mooier op. Eerder lelijker.

Terugkomend op Opeth: Volgens mij heeft Åkerfeldt zelf toegegeven dat de albums overgeproduceerd zijn.

En dat past juist bij dit album. Zoals ik al in de review zei: Dit album is echt een 72 minuten durende muzikale droom. En de drums hebben toch genoeg power, de bass drum is lekker stevig maar gelukkig niet overheersend. Als deze muziek minder geproduceerd zou worden krijg je een blubberige sound waar vele details niet in te horen zijn.

Er zit inderdaad veel in, maar ik betwijfel of er echt zo veel verloren gaat als men een tandje minder glad te werk was gegaan. Jij ziet een heldere productie als een absoluut pluspunt voor de ervaring. Ik hou meer van het Lo Fi gebeuren. Een middenweg was ook perfect geweest en had in mijn geval veel meer toegevoegd aan die dromerige sfeer waar je het in je review over hebt. Ik denk dat ik je op dat punt niet kan overhalen aangezien er dus een hele grote kloof tussen onze voorkeuren zit.

Ik hou van goed geproduceerde muziek en slecht geproduceerde muziek. Zo vind ik een plaat als White Light/White Heat van The Velvet Underground zo gaaf vanwege dat gruizige geluid, hetzelfde geldt voor Daydream Nation van Sonic Youth. Progressieve metal is echt een muziekstijl die een goede en heldere productie moet hebben en die heeft Portal Of I zeker.

Maar dan is die plaat van Velvet Undergound juist goed geproduceerd toch?

Progressive metal heeft inderdaad vaak een overgeproduceed geluid, pure bombast. Moet je van houden denk ik, ikzelf vind het ook niet echt geweldig maar het past er wel bij.

Er bestaat natuurlijk wel een verschil tussen goed geproduceerd en overgeproduceerd. Albums van Tool hadden niet beter of slechter behandeld moeten worden. Daar zorgt de oersterke productie voor veel dynamiek in de nummers. Tool is ook progressieve metal toch?

Ik vind zelf de productie van White Light/White Heat erg gaaf maar als je vanuit een audiofiel perspectief bekijkt is die plaat zo´n beetje een nachtmerrie. Alles klinkt rommelig, de gitaren snijden door de mix, de bassen zijn dof.

Bij Tool is de productie echt perfect. Ik snap niet waarom je dit dan overgeproduceerd vind.

Ik denk dat Eveningguard eerder bedoeld overgearrangeerd, want een ruwe productie zou dit soort muziek allesbehalve goed doen naar mijn mening.

De productie is wel heel anders bij deze plaat hoor. Bestaat er voor jou geen punt waarop het allemaal te veel wordt? Te veel toeters en bellen? Dat is volgens mij bij deze plaat het geval. Het is aan de mixers om de instrumenten zo te mixen zodat de productie helemaal bij de muziek past. Dat kan zelfs bij bombastische muziek als bij dit album mis gaan. De muziek wordt, vind ik, alleen maar minder dynamisch en emotioneel als 'de perfecte mix' niet te horen is. Bij Pavement is de productie een grote klerezooi. Maar het is een noisepop bandje en daarom is de mix juist heel goed. Ik vind dat men dat niet heeft bereikt. Het moet inderdaad helder klinken, maar niet te.