Ne Obliviscaris - Portal of I (2012)
mijn stem
41 stemmen
Australië
Metal
Label: Welkin
-
Tapestry of the Starless Abstract (12:01)
-
Xenoflux (10:01)
-
Of the Leper Butterflies (5:52)
-
Forget Not (12:04)
-
And Plague Flowers the Kaleidoscope (11:35)
-
As Icicles Fall (9:24)
-
Of Petrichor Weaves Black Noise (10:43)
1
geplaatst: 20 mei 2012, 16:38 uur
Opdat wij niet vergeten...
Australië en Nieuw-Zeeland heeft flink wat innovatieve en creatieve metalbands. Alchemist, Ulcerate, Karnivool enzovoort. We kunnen Ne Obliviscaris gemakkelijk aan dit rijtje toevoegen. Een band die in 2003 werd opgericht en in 2007 met zijn eerste demo de metalwereld inpakte. Ik wist toen nog helemaal niks van deze band. Pas toen AOVV mij het nummer And Plague Flowers the Kaleidoscope via PM stuurde ontdekte ik deze band. Ik hoorde gelijk iets speciaals.
Tapestry of the Starless Abstract begint met een pak vol riffs die klinken als een zwerm vliegen die op je afkomen. Gelijk in de aanvalsmodus, laten horen dat het menens is. De duizelingwekkende veranderingen zijn ook gelijk na de eerste minuut te horen door ineens melodieus uit te pakken met viool en cleane zang. De viool is vaker te horen in de metal maar Ne Obliviscaris gebruikt het instrument echt als soleerinstrument en is eigenlijk net zo belangrijk als de gitaren. Ik word er erg blij van, het zorgt voor iets extra´s waarin deze band zich onderscheidt. More violin!
Opeth wordt vaak als referentiepunt gebruikt en dat snap ik wel en dan vooral de periode van Orchid en Morningrise. Lange nummers met veel veranderingen. Ne Obliviscaris voegt nog een element van absolute virtuositeit toe zonder dat het te technisch wordt. Er wordt mooi de tijd genomen om een nummer te laten opbouwen en even stil te staan bij een bepaald stuk. Het middenstuk van Tapestry of the Starless Abstract is een prachtige solo voor klassiek gitaar, daar kreeg ik echt even kippenvel van. En dan komt die krachtige cleane zang erin met een uitbarsting waar je U tegen zegt. Alsof er twee grootmachten aan een titanenstrijd bezig zijn. En dat is dan het eerste nummer. Hier zitten al meer ideeën in dan sommige bands in een album stoppen.
Ne Obliviscaris is geen band om in hokjes te stoppen. Zo heeft Xenoflux folkinvloeden die worden ondersteund met blastbeats op hoge tempo´s. De drums zijn nog het meeste in de metaltraditie. Blastbeats, extreem snel voetenwerk en druk spel. Er zit een heel groot contrast in de ritmesectie. De bas is namelijk voornamelijk gericht op de hoge regionen met jazzy baslijnen en kleine solo´s op zichzelf. De bas moet vaker een prominente rol krijgen in de metal! More bass!
De zang is dus grunten en clean. De grunts zijn beestig en de clean is heel krachtig. Samen zijn ze echt prachtig en gelukkig gebeurt dat best vaak. Ze spelen meesterlijk met licht en donker. Op As Icicles Fall krijgt de cleane zang de ruimte, dit is misschien wel het toegankelijkste nummer. Hier zijn At The Gates-achtige riffs te horen.
Voeg dit samen en U krijgt The Avengers van de metal. De virtuozen samen in een band. Aan de nummers is heel lang gewerkt en dat is zeer duidelijk te horen, tot in de perfectie. Nummers die over de 10 minuten klokken en die zonder twijfel de stempel episch mee mogen krijgen. Ze zijn op zichzelf al kleine avontuurtjes en samen vormen ze een muzikale droom waar je compleet in gezogen wordt als luisteraar.
Ook genres die compleet niet bij Metal horen zitten in dit album. Zo worden we in And Plague Flowers the Kaleidoscope verwelkomt met een heerlijk stuk flamenco. Ne Obliviscaris plaatst die genres zo in de context dat het vanzelfsprekend lijkt. En dat is echt heel erg knap. De prachtige gitaarstukken en de prachtige viool zorgen voor een zeer aparte sfeer. Het zit echt bomvol met emotie. Ook de brute stukken.
Het album begon in de aanvalsmodus en eindigt uiteindelijk in serene rust. De mis is afgelopen en de monniken zingen ons nog even toe voor de laatste keer. De droom is voorbij...back to reality. Opdat wij niet vergeten.....
Bij een episch album hoort ook een epische review. Als je mij in 2012 had verteld dat er nog iets nieuws in de Metal zou gebeuren had ik je vierkant uitgelachen. Ik had het fout. Ne Obliviscaris zorgt 42 jaar na de geboorte van het genre voor iets nieuws. Dit is echte progressieve metal tot in de perfectie. Portal Of I is een van de beste metalalbums die ik ooit heb gehoord, zo niet de beste. Nu naar Nederland komen, dit magische materiaal wil ik live horen!
Australië en Nieuw-Zeeland heeft flink wat innovatieve en creatieve metalbands. Alchemist, Ulcerate, Karnivool enzovoort. We kunnen Ne Obliviscaris gemakkelijk aan dit rijtje toevoegen. Een band die in 2003 werd opgericht en in 2007 met zijn eerste demo de metalwereld inpakte. Ik wist toen nog helemaal niks van deze band. Pas toen AOVV mij het nummer And Plague Flowers the Kaleidoscope via PM stuurde ontdekte ik deze band. Ik hoorde gelijk iets speciaals.
Tapestry of the Starless Abstract begint met een pak vol riffs die klinken als een zwerm vliegen die op je afkomen. Gelijk in de aanvalsmodus, laten horen dat het menens is. De duizelingwekkende veranderingen zijn ook gelijk na de eerste minuut te horen door ineens melodieus uit te pakken met viool en cleane zang. De viool is vaker te horen in de metal maar Ne Obliviscaris gebruikt het instrument echt als soleerinstrument en is eigenlijk net zo belangrijk als de gitaren. Ik word er erg blij van, het zorgt voor iets extra´s waarin deze band zich onderscheidt. More violin!
Opeth wordt vaak als referentiepunt gebruikt en dat snap ik wel en dan vooral de periode van Orchid en Morningrise. Lange nummers met veel veranderingen. Ne Obliviscaris voegt nog een element van absolute virtuositeit toe zonder dat het te technisch wordt. Er wordt mooi de tijd genomen om een nummer te laten opbouwen en even stil te staan bij een bepaald stuk. Het middenstuk van Tapestry of the Starless Abstract is een prachtige solo voor klassiek gitaar, daar kreeg ik echt even kippenvel van. En dan komt die krachtige cleane zang erin met een uitbarsting waar je U tegen zegt. Alsof er twee grootmachten aan een titanenstrijd bezig zijn. En dat is dan het eerste nummer. Hier zitten al meer ideeën in dan sommige bands in een album stoppen.
Ne Obliviscaris is geen band om in hokjes te stoppen. Zo heeft Xenoflux folkinvloeden die worden ondersteund met blastbeats op hoge tempo´s. De drums zijn nog het meeste in de metaltraditie. Blastbeats, extreem snel voetenwerk en druk spel. Er zit een heel groot contrast in de ritmesectie. De bas is namelijk voornamelijk gericht op de hoge regionen met jazzy baslijnen en kleine solo´s op zichzelf. De bas moet vaker een prominente rol krijgen in de metal! More bass!
De zang is dus grunten en clean. De grunts zijn beestig en de clean is heel krachtig. Samen zijn ze echt prachtig en gelukkig gebeurt dat best vaak. Ze spelen meesterlijk met licht en donker. Op As Icicles Fall krijgt de cleane zang de ruimte, dit is misschien wel het toegankelijkste nummer. Hier zijn At The Gates-achtige riffs te horen.
Voeg dit samen en U krijgt The Avengers van de metal. De virtuozen samen in een band. Aan de nummers is heel lang gewerkt en dat is zeer duidelijk te horen, tot in de perfectie. Nummers die over de 10 minuten klokken en die zonder twijfel de stempel episch mee mogen krijgen. Ze zijn op zichzelf al kleine avontuurtjes en samen vormen ze een muzikale droom waar je compleet in gezogen wordt als luisteraar.
Ook genres die compleet niet bij Metal horen zitten in dit album. Zo worden we in And Plague Flowers the Kaleidoscope verwelkomt met een heerlijk stuk flamenco. Ne Obliviscaris plaatst die genres zo in de context dat het vanzelfsprekend lijkt. En dat is echt heel erg knap. De prachtige gitaarstukken en de prachtige viool zorgen voor een zeer aparte sfeer. Het zit echt bomvol met emotie. Ook de brute stukken.
Het album begon in de aanvalsmodus en eindigt uiteindelijk in serene rust. De mis is afgelopen en de monniken zingen ons nog even toe voor de laatste keer. De droom is voorbij...back to reality. Opdat wij niet vergeten.....
Bij een episch album hoort ook een epische review. Als je mij in 2012 had verteld dat er nog iets nieuws in de Metal zou gebeuren had ik je vierkant uitgelachen. Ik had het fout. Ne Obliviscaris zorgt 42 jaar na de geboorte van het genre voor iets nieuws. Dit is echte progressieve metal tot in de perfectie. Portal Of I is een van de beste metalalbums die ik ooit heb gehoord, zo niet de beste. Nu naar Nederland komen, dit magische materiaal wil ik live horen!
* denotes required fields.