Faust - Faust IV (1973)

Ongeveer een jaar geleden heb ik deze plaat voor het eerst gehoord. In tegenstelling tot Johannes zou deze juist wel totaal bij mijn muzieksmaak moeten passen. Electronische rock en intsrumentaal. Velvet Underground-invloeden en ook wat Zappa (voornamelijk de picknick). En gelukkig waren de verwachtingen helemaal juist.

Krautrock is gewoon een monumentaal nummer, zou werelderfgoed moeten worden. Een van de beste instrumentale nummers. (al zijn er daar een hele hoop concurrenten voor). Schitterend is ook hoe op het einde het nummer afgelopen lijkt te zijn en dan nog een keer de drums geweldig inkomen. The Sad Skinhead is echt een krankzinnig nummer. Die schreeuw aan het begin, vervolgens het een melige melodietje, een prachtige tekst en af en toe een ontsporing met de gitaar en synth. Een beetje VU-achtig.

Jennifer is bijna net zo goed als het eerste nummer. Heerlijk, die zware bas. Aan het einde ontspoort het weer volledig, zoals bijna elk nummer van Faust wel. Eerst met wat synth-noise, vervolgens absurd pianogepingel. Just a Second (Starts Like That!) is echt niet minder absurd. Dit nummer zou wat meer mensen kunnen storen, aangezien het na een minuut ontspoort in gefreak met synths, piano en af en toe een verdwaalde gitaar.

Vervolgens het Zappa-esque Picnic on a Frozen River, Deuxième Tableau. Het meest jazzy-nummer van het album. Voornamelijk de sax in het midden van het nummer doet me erg aan Zappa denken. Ook hier weer een alles behalve normaal nummer. Er zijn een aantal tempowisselingen, de ene keer is het jazz-rock, dan weer een beetje psychedelica en ook de synths nemen soms de macht over.

De volgende twee nummers horen volgens mij origineel eerst Laüft... Heisst das Es Laüft Oder Es Kommt Bald... Laüft en Run te zijn, maar is er een fout gemaakt bij uitgave. Giggy Smile zit in de picknick verwerkt (het refreintje aan het begin). Wat hier staat aangegeven als Giggy Smile hoort Lauft... te zijn (wordt ook aan het begin van het nummer gezegd). En wat hier Lauft... heet hoort Run te heten. Deze twee nummers zijn niet de beste van de plaat. Lauft... is gewoon onwijs goed en Run is een lekker sfeervol ambient-achtig nummer.

Maar It's a Bit of a Pain is veel noemenswaardiger nummer. Weer duidelijk de VU-invloeden hoorbaar. Een lieflijk akoestische gitaar wordt hevig verstoord door synth-noise. Samen met Krautrock, Jeniffer en de picknick een van de hoogtepunten van deze plaat. Als je daar dan bij optelt dat The Sad Skinhead, Just a Second en Laüft... ook geweldig zijn, en Run zeker niet verkeerd, dan kan je niets anders doen dan tot de conclusie komen dat dit een meesterwerk is. 4,5*

En zeg ik iets heel geks als ik denk dat Faust beïnvloed is door Pink Floyd en Pink Floyd later op haar beurt weer beïnvloed is door Faust (of krautrock in het algemeen)? Ik hoor toch wel wat psychedelica terug in Faust en ook hoor ik wat terug van de langere instrumentale nummers van PF (na Syd Barrett). Vervolgens hoor ik in Dark Side of the Moon duidelijk wat krautrock-invloeden. En doet de synth midden in en op het eind van The Sad Skinhead me wat denken aan de overgang van Speak to Me en Breathe.

Voor de fans van Faust en Krautrock. Check this out!

Een programma uit '65 dat spreekt over de vroege stappen van de elektronische muziek. Klinkt allemaal verdomd bekend in de oren

Zeer interessant!

http://www.cobra.be/permalink/1.807694

Goh, dat iedereen zo enthousiast is over het nummer Krautrock.
Ben ik nou te simpel als ik zeg dat het gewoon een te lang en te eentonig nummer is ?
Ik had ook begrepen dat het een soort parodie op de term Krautrock was.
Zo van "wil je Krautrock ? Je kunt Krautrock krijgen !"

Ik ben een absolute Faust fan maar dit album en ook So Far vindt ik minder.
Eigenlijk blijft er na zoveel jaren 1 nummer over:
Laüft... Heisst das Es Laüft Oder Es Kommt Bald... Laüft
Geweldig.
Voor de rest ?

Jennifer: geweldig
Picnic on a Frozen River, Deuxième Tableau: geweldig
The Sad Skinhead: Geweldig

deees izzz zo niiiice!
wat een album!
volle 5! van begin tot einde geweldig, dank u faust!

Eens met iedereen die hier 4,5 of hoger voor geeft. Variatie, creativiteit, eigenzinnigheid, humor, verschillende invloeden hoorbaar (VU is al vaker genoemd) maar geweldig naar een eigen geluid vertaald. Een heel verzorgd en sprankelend geluid voor 1973. Heel knap allemaal!!

It's a bit of a pain had ook zo op Meddle of Obscured by Clouds kunnen staan....

Minus die saboterende pleurisherrie in het refrein, dat is waar een Faust het zouter heeft gegeten dan een Pink Floyd. Heerlijk!

The Sad Skinhead had een behoorlijke novelty-hit kunnen zijn, ware het niet dat het ook weer typisch Faust is.

Haha, ja, dacht eerst dat dat aan mijn download lag, dus toen ik uiteindelijk de CD kocht, kwam ik erachter dat ze het toch echt zo bedoeld hadden. En dat kan ik dan weer heel erg waarderen.

Ik was gisteren van plan om alleen even Krautrock te beluisteren, ik had namelijk al wat meer nieuwe albums beluisterd die dag en ik vond het wel even mooi geweest. Aan het einde van dat nummer kón ik echter niet anders dan doorluisteren, het me zo bij mijn lurven gegrepen. En het geweldige is dat ik van de ene na de andere verbazing viel: wederom een bizar sterk staaltje werk van deze geweldige band Wat opvalt is dat ze op dit album hun muziek meer in liedjesvorm hebben gegoten, waar dat op hun debuut (die in mijn top 10 te vinden is) helemaal niet zo is. Ik vermoed niet dat ik dit zo sterk zal vinden als dat debuut, maar dat dit geweldig is staat nu al buiten kijf.

Ik herkende overigens duidelijk Clint Eastwood van Gorillaz in The Sad Skinhead: hebben die het inderdaad daarvandaan gehaald?

Picnic on a Frozen River, Deuxième Tableau is wat mij betreft het prijsnummer, bril-jant gewoon, maar dit hele album is gewoon geniaal. Niet zo goed als het debuut (die ik nog altijd tot de beste albums ooit gemaakt reken), maar zo ver blijft dit niet achter. Stuk voor stuk geweldige nummers. Ik deel wel veel 4,5*'en uit de laatste tijd...

Eerste album die ik van Faust heb beluisterd, moet zeggen dat de stijl mij erg aanspreekt. Heerlijke experimentele rock uit begin jaren zeventig met een combinatie van vele instrumenten. Het album luistert goed weg en het is leuk om alle instrumenten te onderscheiden, vooral de grauwe en donkere kant spreekt mij erg aan.

Behoorlijk disassociatief zonder echt ontoegankelijk te worden, en dat is toch ook een hele prestatie. Er wordt dankbaar geput uit de erfenis van de minimal music, al zou je de drones ook terug kunnen leiden naar het Oosten. Prettig gestoorde plaat van een band die helaas een te kort leven beschoren was.

Aparte plaat, die ik nu pas voor 't eerst beluister. Er gebeurt teveel om nu al een zinnig oordeel klaar te hebben, maar ik mag dit wel. De opener komt meteen geweldig binnen bij me; verderop zijn de nummers veelal korter en wat conventioneler (hoewel elke song zijn gekke momenten heeft), maar steeds intrigerend.

Ter ere van de aankomende editie van Le Guess Who? eens grondig beluisterd.
Faust zal dan een 'interpretatie' van dit album brengen.

Eerste luisterbeurten waren taai en moeizaam, ondanks de parallellen met (o.a.) VU.
Aantal weken later nogmaals opgezet en nu valt het allemaal op z'n plek. Elk nummer is een eigen, absurdistische wereld. Dan carnavalesk en dan weer snoeihard en donker. Een plaat om naar terug te keren zoals u wilt.

Favorieten zijn toch Just A Second en Picnic on a Frozen River.

(LGW? is wellicht ook interessant voor kaztor en Teunnis)

Sinds het eerste bezoek (2017) schaf ik elk jaar blind tickets aan voor LGW, dus ik zal er staan!

Wauw! Kon me niet herinneren dat dit zo’n geweldige trip was; geniale balans tussen experimenteerdrift en “liedjesachtige” nummers
De drummer is 1 der groten ooit voor mij, maar Faust is zowiezo tijdloos