Trijntje Oosterhuis - Wrecks We Adore (2012)

Een nieuwe Trijntje Oosterhuis. Normaal op zich niet zo interessant (ze heeft de afgelopen tien jaar alleen maar jazz- en soulcovers opgenomen), maar bij Wrecks We Adore is dat anders. Dit album bevat alleen maar nieuwe stukken die - naar het schijnt - allemaal geschreven zijn door Anouk. Het album wordt zelfs geproduceerd door Anouk, in samenwerking met de Zweden Tore Johansson en Martin Gjerstad (die verantwoordelijk waren voor Anouk’s For Bitter Or Worse en To Get Her Together). Oosterhuis liet weten dat ze op deze plaat aanzienlijk rauwer zal klinken dan op al haar vorige albums; ik ben dus geprikkeld om het album ‘ns te beluisteren. Oosterhuis heeft immers wel een goede stem.

Interessant! De Jazz die Trijntje liet horen op bijvoorbeeld Sundays in New York (wat wij gratis bij het AD kregen), kon ik absoluut niet waarderen. Nu is lees dat dit een beetje andere stijl is, kan het me wel boeien want oudere nummers die mevrouw Oosterhuis maakte met bijv. Total Touch, vond ik WEL interessant... Deze ga ik zeker proberen!

Dat mensen nog altijd zulke albumhoezen kunnen maken..

Ik zie nu dat ze voor al haar cd's zo'n lekker gezellige foto van haar zelf als hoes heeft.. Mijn hemel

Ik heb stukjes gehoord, en ik ben blij dat ze nu eens een album maakt zonder narcose muziek.
Ze begon swingend met de eerste van Total Touch, vervolgens leek het net of ze bij elk volgend album 10 jaar ouder was geworden.

Nou, wat ik heb gehoord, klonk niet best. De hand van Anouk was wel heel duidelijk te horen, helaas, want het klonk net zo waardeloos als Anouks laatste albums.

Het was nota bene Anouk die enige tijd geleden opmerkte dat ze de muziek van Trijntje Oosterhuis nogal truttig vond; zo gebruikte ze de term “bejaardenmuziek”. Ze beweerde dat zij met de door haar geschreven nummers Oosterhuis uit haar comfort zone zou halen, en Oosterhuis beloofde op haar beurt dat haar nieuwe album voorzien zou zijn van een nieuwe en rauwe sound. Uiteindelijk valt dat “rauwheidsgehalte” van Wrecks We Adore reuze mee. Het valt zelfs zó mee dat vrijwel iedere track bestempeld kan worden als radiovriendelijk en geschikt is voor alle doelgroepen (lees: de massa), met het verschil dat de producers getracht hebben een soort alternatief randje te creëren. Zonder 'n geslaagd resultaat uiteindelijk, want hoewel de nummers radiovriendelijk zijn, zijn ze alles behalve gedenkwaardig of leuk. Vergelijk 't maar met Jonathan Jeremiah’s A Solitary Man van vorig jaar, ook zogenaamd alternatief, maar ondertussen wel noot voor noot gecontroleerd, zelfs geforceerd nep en gladgestreken. Datzelfde zou je ook kunnen zeggen van Wrecks We Adore. Sterker nog, om maar in Teeuwe-termen te spreken: truttigheid overheerst. Koortje hier, koortje daar, een toevoeging van wat strijkers, en je bent klaar; neem Nothing At All of Better Think Twice als voorbeeld. Uiteindelijk houd je één aardig nummer over: Happiness, het enige nummer dat (een beetje) temperament heeft. En aan welk repertoire doet al het andere denken? Juist, het werk van ene Burt Bacharach. Ironisch nietwaar?

Het zal misschien aan mij liggen maar ik vond Burt Bacharat al geen slechte popsongs maken (sterker nog, vind eens iemand die zoveel klassiekers heeft gepend die nog steeds iedereen kent)
Volgens mij verstaan de meeste onder truttigheid een te grote perfectiedrang. Het moet allemaal ruiger en minder perfect. Geen goed getimede koren en meezingbare teksten. Tja dan is het toch al geen popmuziek meer?!

Ik vind het een heerlijk album, vol met popmuziek zoals we die alleen in Nederland in elkaar draaien. Dat betekend kerkklokken de kast uit. Gevoelige teksten over slechte vriendjes en een synthesiser onder alles. Is dat niet stiekem gewoon heerlijk zomers!

Zalig perfect pop album voor iedereen die eens lekker wil meebléren.

Met Bacharach heeft dit album helemaal niets van doen. Ik heb het nu één luisterbeurt gegund en het is poppy soul met hier en daar een rockrandje. Best lekker maar niets opzienbarends, hoewel er een paar nummers op staan die best aardig klinken. Zo was ik direct gepakt door de opener. Mooi nummer.
De productie is een gemiste kans. Speel dit live en het klinkt direct 5 x beter. Waarom zet je het dan niet veel directer en met wat rauwere geluiden op CD? Ik wil een bas, drum en gitaar horen. Het is wat vlak en in elkaar gesmeerd.

Eigenlijk bedoelde ik met die zin die jij quote te refereren naar mijn eerste zin: het is Anouk die stelt dat Trijntje’s muziek (dat ook bestaat uit veelal Bacarach-materiaal) leuk is voor bejaarden, terwijl de sound van dit album echt niet veel frisser klinkt. De gemiddelde 20er zal hier vast niet naar luisteren. Dat staat natuurlijk los van de muziek inhoudelijk, maar wellicht heb ik het te summier omschreven.

Anderzijds doet dit werk mij ook juist wel een beetje aan dat van Bacarach denken. Door het gebruik van de (strijk)instrumenten en een achtergrondkoor krijg je op momenten automatisch zo’n cheesy easy listening sfeer, en hiermee doel ik niet zozeer op het easy listening-genre an sich, dat een soort van replica weergeeft van sixties Bacarach-producties voor o.a. Dionne Warwick. Het gaat dan niet zozeer om de teksten, maar vooral omdat de sfeer zo melodramatisch mogelijk moet overkomen. Dat rock-randje waar jij het over hebt, hoor ik er dan weer niet in terug, wellicht alleen in Happiness.

Ik vind het gemiddelde coveralbum van Oosterhuis uiteindelijk nog veel interessanter. Daar had je tenminste de garantie dat een aantal nummers op zichzelf mooi zijn (zonder Oosterhuis' persoonlijke uitvoering daarbij te betrekken). Die staan hier niet op. Ik verwachtte vooraf nummers in de stijl van Good God, Three Days in a Row of Killerbee, maar die zijn niet te bekennen.

Kijk, HIER hoopte ik op! Een lekker popalbum zoals Trijntje vroeger zo lekker kon maken. Wrecks we adore is een geweldige verbetering t.o.v. Sundays in New York bijvoorbeeld.
Het album zit goed in mekaar. Nummers zijn goed aan te horen en haar stem is fijn. Hopen dat ze op deze manier verder gaat!

@Angelo
Voor rock hoef je toch echt niet zo ver te zoeken. Ook 'We are gold' heeft nogal een paar elementen uit dat genre. En zo kom je het wel vaker tegen op het album. Denk bij 'We are gold' een paar heftige gitaren en het is rock van de bovenste plank. Vandaar dat ik het een rockrandje noem.

Dat mensen dit soort albums uberhaupt nog kunnen maken, en veel erger nog, dat het ook nog gewaardeerd word ook. Letterlijk elke zin is een cliche. Vreselijk infantiele en inspiratieloze muziek.

Wat is dat nou weer voor onzin? Ik heb het album Hotel New York zelfs op 3,5* staan. Ik vind het werk van Anouk van de laatste tijd wel behoorlijk waardeloos ja, en meningen zijn er om geuit te worden. Ook van dit Trijntje-album, geproduceerd door Anouk, hoor ik regelmatig dingen op de radio (You Own My Heart wordt regelmatig gedraaid op Radio 2), en daar hoor ik heel erg de Anouk van For Bitter or Worse in, die ik dus zo waardeloos vind. Ik hoor gewoon dingen en daar geef ik m'n mening over. Als ze iets goeds uitbrengt, zeg ik dat ook. Overigens kan het ook te maken hebben met die Zweden waar ze in zee mee was gegaan sinds FBoW.

Hoe dan ook, dit is allemaal off-topic, want het gaat hier om Trijntje. Dus laten we het hierbij houden.


Dit is nog veel grotere onzin. Ik beoordeel muziek niet op of het goed in elkaar zit, maar juist op of ik het mooi vind. Zo luister ik naar muziek, waarom zou ik dat veranderen?

Het moest allemaal anders bij Trijntje Oosterhuis. En daar moest Anouk bij helpen. De rockchick moest ervoor zorgen dat de vaak wat softe Oosterhuis met een album met ballen kwam. Anouk had kritiek op de oudere muziek van Trijntje en schrijft nu een heel album voor de zangeres die vaak tot de beste van het land wordt gerekend. Het resultaat is het album Wrecks We Adore en de grote vraag is natuurlijk of het inderdaad een plaat met ballen is geworden.

Het album opent met Better Think Twice. Het nummer is te standaard, er zit te weinig spanning in. Dat is wel anders bij de eerste single van deze plaat, Happiness. Een fris nummer, gewoon geinig. Wat alleen wel kan irriteren zijn de zanglijnen. De laatste woorden in elke zin worden te lang uitgerekt.
What About My Heart heeft een livefeeling. Dat betekend niet per se dat het een energiek nummer is geworden. Nee, het is eerder een zouteloze ballad. Dit wordt goed gemaakt door één van de betere nummers van dit album: We Are Gold. De instrumentatie is hier een stuk voller en het nummer is aanstekelijk. Zit gewoon goed in elkaar. Deze lijn wordt niet doorgezet met You Own My Heart. Alle platgereden paden worden bewandeld in dit nummer, tot de koortjes aan toe is het allemaal erg standaard. Wat kleiner wordt het met Nothing at All. Maar dit nummer is dan weer te gezapig en boeit gewoon te weinig.
Een ander goed nummer op deze plaat is Knocked Out. Het nummer wordt gekenmerkt door een funky bassloopje en de goede vocalen. Die goede vocalen horen we ook weer krachtig op I Ain’t Going Nowhere. Dit nummer valt dan muzikaal weer tegen. En tegenvallen doen ook de laatste twee nummers. Zowel In Time en One Step Away From Coming Home zijn saai en zodoende komen we in slaap wiegend tot het einde van een tegenvallende plaat.

Gezapig, truttig, binnen de lijntjes, te weinig spanning en geen verrassing. Het zijn zomaar een kenmerken van dit album. Ook beklijft mij vooral het gevoel dat Trijntje nummers van iemand anders zingt en zelf te weinig inbrengt heeft. Dat maakte het ook wat plichtmatig.

"Wrecks We Adore" : Anouk - Alike.
Is dit Trijntje Oosterhuis die met hart en ziel muziek maakt , of is dit iemand die met alle geweld een "Hit" wil scoren en beroemd en bekend wil worden ( is Trijn al bij DDWD geweest ? -:)

Je kunt erop wachten......... . Onlangs sprak Frits Spits op Radio 2 zeer lovende woorden over "Wrecks We Adore (2012)". Gelukkig, ik ben niet de enige die dit album van Trijntje graag mag beluisteren. En ja, ik ben een groot Anouk fan . 4****

Het eind van "Nothing At Al".... Wow! Haar stem! Mooi randje! Mooiste stukje van de hele cd, live doet ze dat met kopstem, JAMMER! Maakt dat dan zoveel verschil? JA! Heel veel verschil.

Nu iets uitgebreider....

Trijntje Trijntje... Tsja, kijk naar de cijfers van haar albums, niet zo goed..... Ik denk eigenlijk dat de meeste lage stemmen zijn van bevooroordeelde mensen waarbij het cijfer al vast stond voordat ze de cd überhaupt geluisterd hadden. Neem de Bacharach-songs. Je weet wat er gaat komen: Bacharach songs. En dan die lage cijfers, waar is dat op gebasseerd?Ik hoop niet op het repertoire, want dat kon je van tevoren weten (namelijk de nummers van, wat mij betreft, de beste componist die ooit geleefd heeft). Waar dan op? Ik kan me niet voorstellen dat het om de uitvoeringen gaat. Maarja, dat is natuurlijk mijn mening. Ik vind dat Trijntje de beste vertolker van Burts werk is. Luister na "Don't Make Me Over" van Dionne en daarna naar die van Trijntje. Ze doet het nummer "Falling Out Of Love" mooier dan heldin Aretha, het nummer "Waiting For Charlie" (vooral live) 1000 malen mooier dan Etta (met "One Less Bell" levert ze een overduidelijk mindere versie van Barbra, en met "I Say A Little Prayer" een overduidelijk mindere versie dan Aretha maar dat zijn pareltjes van ongekende schoonheid). Toch die cijfers bij het Bacharach-werk..... Zoals ik zei, ik denk dat het een gewoonte is omdat wij Trijntje al kennen en er een beeld bij hebben. De mensen buiten Nederland vinden Traincha namelijk allemaal geweldig.

Dus ik had al een verwachting bij dit album over het cijfer. En dat klopte. Ik was dus erg benieuwd. Nu ben ik ook niet zo dat ik Trijntje gelijk 5 sterren geef, ik ben niet standaard tegen de massa hoor haha. Maarja, als ik het album wil blijven luisteren, als ik kippenvel krijg, dan kan ik niet anders zeggen dat ze het goed doet. Ik luister naar muziek op de manier; doet het wat met me? Ik denk dat er weinig mensen zijn die zoveel van muziek kunnen genieten als ik dus ik kan mezelf niet voor de gek houden en doe dat dus ook (niet meer). Ik vind het een te gek album en het geeft me kippenvel op bepaalde momenten. Zou Anouk het kunnen zingen? JA, soms hoor ik het haast, en soms heb ik er behoefte aan. Dan mis ik net die Anouk op een bepaald nummer, bijv "We Are Gold". Maar ik denk dat ik er aan ga wennen en dat ik het dan alleen maar toffer begin te vinden dat juist Trijntje dit zingt. Soms mis ik net die complexiteit van de Burt-songs, niet om de complexiteit zelf maar het triggerende en de aandacht-vragende wendingen erin, maar dat kan ik hier ook niet bij verwachten, ik denk ook niet dat het de cd en songs beter zou maken. Oja, en het mooiste gedeelte (zoals ik in het vorige bericht al zei) is het einde van "Nothing At All" waar je een mooi schorretje hoort. Live doet ze dit helaas met kopstem en mist het dat speciale. Doet Adele helaas ook, maarja het is haar vergeven want de andere dingen zijn te gek!

Oja, en waarom 5 sterren als ik het niet perfect vind? Omdat het me kippenvel geeft en ik het wil blijven luisteren. Ok, vooruit, 4.5 is meer op zijn plaats. Veranderd!

Ik heb wel een vermoeden waar ze op gebaseerd zijn. Die nummers zijn al een paar keer door anderen uitgevoerd en de uitvoering van Trijntje is in hun optiek slechter. En dat klopt ook nog. Nu vind ik ze best aardig hoor. Voordat je je zorgen gaat maken.

Hahaha, zou kunnen! Maar ik vind zelf Trijntje veel beter als zangeres dan Dionne (die overal moeite voor moest doen) en de arrangements vind ik ook fantastisch. Ik denk dat zegmaar 35% vind wat jij zegt, en ik denk dat de rest de mening al klaar had voordat ze het überhaupt hoorden.

35%? Goh. Heeft Maurice de hond een peiling gedaan?
In jouw optiek is iedereen die Trijntje een matige score geeft bevooroordeeld in het negatieve.
Waar heeft ze dat toch aan verdiend?
Misschien moet je toch eens overwegen dat jij wat bevooroordeeld ben in het positieve.
Ik kom voor dit saaie en weinig boeiende album niet veel verder dan 3 sterren. In een heel goede bui 3,5.

Maar mijn humeur laat nogal te wensen over . . . .

Nou eigenlijk niet, want ik verwachte er niet veel van. En ik denk gewoon dat mensen zo het album beoordeelt hebben. En die 35 procent wat overigens voor het Burt-album. En een 3 is nog een voldoende .

Nederlandse muziekliefhebbers konden der haast niet omheen. La Dame Oosterhuis ging een nieuwe CD uitbrengen: geproduceerd door Anouk!!!! Wauw, de 2 powervrouwen van Nederland die samenwerken. Dat moet een hit worden! Nou, schijn bedriegt.


Het gevoel wat je niet kan ontwijken tijdens het luisteren van dit album is de gedachte dat Anouk dit album heeft geschreven. Maar Anouk blijkt hierbij ook de slechtste producer van 2012 te zijn door nummers te schrijven die meer voor haar zijn dan voor Trijntje. Het nummer is daardoor dus echt niet Trijntje Oosterhuis en de liedjes komen ongeloofwaardig over, bijvoorbeeld 'In Time' en 'One Step Away From Home'.

De combinatie powervrouw 1 en powervrouw 2 komt niet echt tot een goed eind en Ewbank's Angels moeten maar beter hun eigen weg gaan.

Haar huidige single 'Knocked Out' doet me ZÓ aan een ander nummer denken. Maar welk nummer!? Is toch geen cover? Met name, de eerste halve minuut.. Is altijd zo frustrerend

1,5 punt lager. Geluidskwaliteit vind ik VEELS te vlak en zoutloos. "What About My Heart" en "You Own My Heart" zijn nummers die me echt niets doen. "Nothing At All" vind ik het mooist van de cd maar ook het nummer waar ze qua sound/opbouw en dynamiek de meeste steekjes hebben laten vallen. Goede cd, had nog veel beter gekund.

Trijntje is er eentje die zich vocaal thuis voelt in veel genres en daar ook niet onverdienstelijk haar ding doet. De nummers op dit album lijken wel bij haar te passen, al hoor ik wel een dikke vinger van Anouk erin, ws. de middelvinger. Haar engels is i.i.g. stukken beter als die inburgeringscursus engels van Anouk. De muziek is bij vlagen pakkend, maar tegen het einde van het album, heb ik het er ook wel weer even mee gehad. De tijdsduur is i.i.g. passend. Daarnaast heeft Trijntje wel een hele goede stem, maar kan m.i. niet echt de overtuigingskracht erin leggen dat ik het ook ga voelen/geloven. Ze zingt veel minder over de top als een Glennis Grace dat dan weer wel.