Trijntje Oosterhuis - Wrecks We Adore (2012)

Het was nota bene Anouk die enige tijd geleden opmerkte dat ze de muziek van Trijntje Oosterhuis nogal truttig vond; zo gebruikte ze de term “bejaardenmuziek”. Ze beweerde dat zij met de door haar geschreven nummers Oosterhuis uit haar comfort zone zou halen, en Oosterhuis beloofde op haar beurt dat haar nieuwe album voorzien zou zijn van een nieuwe en rauwe sound. Uiteindelijk valt dat “rauwheidsgehalte” van Wrecks We Adore reuze mee. Het valt zelfs zó mee dat vrijwel iedere track bestempeld kan worden als radiovriendelijk en geschikt is voor alle doelgroepen (lees: de massa), met het verschil dat de producers getracht hebben een soort alternatief randje te creëren. Zonder 'n geslaagd resultaat uiteindelijk, want hoewel de nummers radiovriendelijk zijn, zijn ze alles behalve gedenkwaardig of leuk. Vergelijk 't maar met Jonathan Jeremiah’s A Solitary Man van vorig jaar, ook zogenaamd alternatief, maar ondertussen wel noot voor noot gecontroleerd, zelfs geforceerd nep en gladgestreken. Datzelfde zou je ook kunnen zeggen van Wrecks We Adore. Sterker nog, om maar in Teeuwe-termen te spreken: truttigheid overheerst. Koortje hier, koortje daar, een toevoeging van wat strijkers, en je bent klaar; neem Nothing At All of Better Think Twice als voorbeeld. Uiteindelijk houd je één aardig nummer over: Happiness, het enige nummer dat (een beetje) temperament heeft. En aan welk repertoire doet al het andere denken? Juist, het werk van ene Burt Bacharach. Ironisch nietwaar?

Het moest allemaal anders bij Trijntje Oosterhuis. En daar moest Anouk bij helpen. De rockchick moest ervoor zorgen dat de vaak wat softe Oosterhuis met een album met ballen kwam. Anouk had kritiek op de oudere muziek van Trijntje en schrijft nu een heel album voor de zangeres die vaak tot de beste van het land wordt gerekend. Het resultaat is het album Wrecks We Adore en de grote vraag is natuurlijk of het inderdaad een plaat met ballen is geworden.

Het album opent met Better Think Twice. Het nummer is te standaard, er zit te weinig spanning in. Dat is wel anders bij de eerste single van deze plaat, Happiness. Een fris nummer, gewoon geinig. Wat alleen wel kan irriteren zijn de zanglijnen. De laatste woorden in elke zin worden te lang uitgerekt.
What About My Heart heeft een livefeeling. Dat betekend niet per se dat het een energiek nummer is geworden. Nee, het is eerder een zouteloze ballad. Dit wordt goed gemaakt door één van de betere nummers van dit album: We Are Gold. De instrumentatie is hier een stuk voller en het nummer is aanstekelijk. Zit gewoon goed in elkaar. Deze lijn wordt niet doorgezet met You Own My Heart. Alle platgereden paden worden bewandeld in dit nummer, tot de koortjes aan toe is het allemaal erg standaard. Wat kleiner wordt het met Nothing at All. Maar dit nummer is dan weer te gezapig en boeit gewoon te weinig.
Een ander goed nummer op deze plaat is Knocked Out. Het nummer wordt gekenmerkt door een funky bassloopje en de goede vocalen. Die goede vocalen horen we ook weer krachtig op I Ain’t Going Nowhere. Dit nummer valt dan muzikaal weer tegen. En tegenvallen doen ook de laatste twee nummers. Zowel In Time en One Step Away From Coming Home zijn saai en zodoende komen we in slaap wiegend tot het einde van een tegenvallende plaat.

Gezapig, truttig, binnen de lijntjes, te weinig spanning en geen verrassing. Het zijn zomaar een kenmerken van dit album. Ook beklijft mij vooral het gevoel dat Trijntje nummers van iemand anders zingt en zelf te weinig inbrengt heeft. Dat maakte het ook wat plichtmatig.