Traffic - Far from Home (1994)

Dankzij de medewerking van Jim Capaldi mag de groepsnaam Traffic weer gebruikt worden en zodoende is deze plaat natuurlijk gepresenteerd als een glorieuze comeback.
In feite is het gewoon het volgende soloalbum van Steve Winwood. De nummers zijn misschien iets uitgebreider van opzet, maar de sound is verder hetzelfde.
Hetgeen overigens niets afdoet aan de kwaliteit, want dit is best een gedegen album, het beluisteren waard.

Dit vind ik een mooi album met up tempo maar ook veel ballads.
Mijn favorite nummers, State of grace, Ho;y ground, Far from home en Nowhere is their freedom.

Deze plaat is zoals hierboven ook al gezegd word meer een soloplaat van Steve Winwood want 't klinkt meer zoals het bekende werk van hem dan dat het op Traffic lijkt.
Toch zoals het meeste van Winwood is dit wel een plaat die de moeite waard is met mooie nummers, het niveau is toch behoorljk hoog.
Here Comes a man, Far From Home, This Train Won't Stop zijn m'n favorieten maar ook de rest is oké.

20 jaar na de voorlaatste Traffic plaat When The Eagle Flies brengen Steve Winwood en Jim Capaldi een supergoed album uit dat bol staat van de jaren '70 rock, funk, soul en het bekende Steve Winwood solo geluid uit de jaren '80.

Zwaar onderschat, maar een superplaat die niet onderdoet voor het uit 2008 stammende Nine Lives.

Nu hopen dat hij vanavond nog wat van deze plaat speelt op het North Sea Jazz Festival en dat hij niet vervalt in Dear Mr. Fantasy, Can't Find My Way Home, Higher Ground en Gimme Some Lovin'.

Inderdaad net een Winwood solo plaat. Geheel in de Winwood solo traditie is de plaat dan ook niet echt denderend. Muzikaal loopt alles wel, maar het is nooit overdonderend goed.

De productie is ook wat te gladjes.

Toch is het één van de betere 'late' albums die Winwood gemaakt heeft. Misschien hangt dat toch samen met de aanwezigheid van Jim Capaldi.

Wie weet waar ik deze kan vinden (originele Virgin versie). Ik heb overal gezocht en zie hem nergens meer te koop liggen.

Je zou het bij plato kunnen proberen, heb deze cd al heel lang.
Of Bol.com

Brrr... Deze plaat is niet zozeer slecht alswel zó professioneel gemaakt dat het resultaat ongeïnspireerd klinkt, met als voornaamste kenmerken een doodse eighties-synthesizer-sound en veel nummers die veel te lang doorgaan zonder enige toegevoegde waarde, zoals het stomvervelende Some kinda woman inclusief abominabele saxsolo (het dieptepunt van de plaat, hoewel de melige plaatafsluiter er óók mag zijn). De titeltrack en This train won't stop halen het niveau een beetje op, Holy ground is ook wel fraai maar kan ik persoonlijk nauwelijks aanhoren vanwege de Uilleann pipes die voor mijn gevoel niet een organisch onderdeel van het arrangement vormen maar alleen maar worden ingezet om een oneigenlijk sfeertje van "authenticiteit" te forceren, en alleen in Here comes a man klinkt èchte bezieling door (maar dat is dan meteen ook wel weer een èrg mooi nummer).

inderdaad meer een solo album van Steve Winwood of voor mijn part een samenwerking album met Jim Capaldi. kennelijk waren beiden en ongetwijfeld om commerciële reden ook platenlabel Virgin het er over eens dit als een Traffic album uit te brengen, want iets anders kan ik er niet bij bedenken.

meermalen beluisterd maar hield er weinig luisterplezier aan over. de ballads "Holy Ground" en "State of Grace" en de instrumentale afsluiter "Mozambique" beklijven nog enigszins, maar helaas laat de kwaliteit van de overige songs te wensen over, waarbij de muzikale omlijsting met synthesizers en de blikkerig opgenomen drums ook niet behulpzaam is. "Nowhere Is Their Freedom" klinkt als een Toto pastiche (no offence Toto fans), "Some Kinda Woman" en "Every Night, Every Day" klinken als Traffic goes disco.

dit album zal voor hun fans van het eerste uur waarschijnlijk een flinke teleurstelling zijn, want van de oude, vertrouwde Traffic sound is vrijwel niets meer te horen op "Far from Home". die sound is overigens nog wel te horen op de stukken betere voorganger "When the Eagle Flies" (1974) met oudgediende Chris Wood en bassist Rosko Gee, dat ik persoonlijk als het laatste Traffic album beschouw.

Album werd geproduceerd door Steve Winwood (assisted by Jim Capaldi)
Recorded at Woodstock Studio, Kilcoole (near Dublin), Ireland

Steve Winwood en Jim Capaldi dragen deze cd op aan hun overleden maat Chris Wood. Het poppetje met fluit op de hoes is ter nagedachtenis aan hem. Om die reden beschouw ik het toch als een Traffic cd, maar ben het met Potjandosie eens dat het niveau van de muziek op geen stukken de kwaliteit van de andere Traffic albums haalt.

dat wist ik niet ouwekock maar zie het nu alsnog bij de liner notes staan "Dedicated to Chris Wood" dus dat is dan wel weer mooi. wellicht dat dit Traffic album wel een meevaller is voor degenen die pas kennis maakten met Steve Winwood vanaf zijn gelijknamige solo debuut uit 1977 en niet of minder bekend zijn met de oude Traffic albums.

Here Comes a Man heb ik nog op CD-maxi single, een steengoed nummer.

benieuwd naar jouw Poles Apart stem voor dit album

Ik had ook nog niet gestemd; 3 sterren.