Yello - You Gotta Say Yes to Another Excess (1983)

I Love You is samen met Celsius de enige single die ik ken van Yello. Klinkt best wel leuk.

Ik neem aan dat je The Race ook wel kent als je het hoort. Overbekend nummer.

Ja klopt, is van een TV-programma geweest? Ik geloof iets van TMF tien jaar geleden ofzo.

En 'Vicious Games' is ook een hit van ze geweest, die zal je ook wel kennen. Er is overigens ook een leuk verzamelalbum van Yello.

Ik stel me er een programma over auto's bij voor van Veronica oid. Maar kan best zijn dat het ook iets van TMF was. 10 jaar geleden kon ik TMF nog niet ontvangen.

Vicious Games ken ik niet. Maar kan door m'n leeftijd komen. Klinkt ook wel aardig trouwens.

Misschien een leeftijdskwestie ja En wie weet ken je 'Oh Yeah' ook nog wel, die is volgens mij te horen in diverse films.

Onder andere in Back To The Future als ik het mij goed herinner.

Zwitsers en humor, gaat dat samen? Ja hoor, luister dit album maar eens. Wat rauwer en rommeliger dan hun latere werk maar dat is misschien ook wel weer de charme. 4,0

Op het moment dat Yello een hit had met I Love You heb ik een verkoopster bij de platenzaak doen laten blozen. Bij mijn vraag naar de hitsingle verschenen er spontaan rode blosjes op haar wangen.

De desbetreffende single deed mij naar meer verlangen van deze Zwitsersche groep en besloot het hele album te gaan beluisteren bij de lokale platenboer. De muziek had veel humor inzich het enige jammere vond ik wel het abrupte einde aan de tracks. Het lijkt wel of ze iedere keer de stekker er uit trekken. In het begin is dit nog wel storend, maar gaande weg begin ik er wel de humor er van in te zien. Waarom een mooi einde maken aan je song, terwijl hetgeen je wilde zeggen al gezegd is... Kortom best een leuik album of eindig ik te abrupt.

Het derde Yello album, tevens het laatste waarop Carlos Peron nog mee deed. De heren Blank en Meier waren dan wel verantwoordelijk voor de meeste tekst en muziek (op dit album zelfs voor alle songs), maar Peron was met name belangrijk als architect van het Yello geluid.
Zonder hem ging Yello steeds meer carnavalesk en cabaratesk klinken, hetgeen wel hitjes tot gevolg had waaraan werd gerefereerd.

Ik vind dit en goed album met als hoogtepunten de singles 'I love you' en 'Lost again', alsmede 'No more words' en 'Smile on you'.

Na dit album ben ik de interesse in Yello verloren, maar gelukkig bleef Carlos Peron soloplaten maken.

NB Even triest als grappig hoezeer de naam Carlos Peron is weggemoffeld op de heruitgave (met enkele bonustracks)

YOU GOTTA SAY YES TO ANOTHER EXCESS
Derde keer goede keer dus en zie ... Yello brak door
met de excentrieke disco van de single I love You.

I Love You is nooit een echte favoriet van mij geweest.
Daarvoor vind ik de single versie iets te eendimensionaal.
De feëriek geladen opvolger Lost Again daarentegen,
met zijn zacht knorrend geluid is een van mijn lievelingetjes.

No More Words brengt de hoes tot leven.
Maar de gorilla danst iets te statische om mij te bekoren.
Ook in 1983 had de Belgische groep Aroma Di Amore
een culthitje met Gorilla Dans de Samba ... toevallig natuurlijk.

Crash Dance laat de TEE van Kraftwerk nog eens opdraven.
We moeten toegeven dat heel wat nummers op deze derde van Yello
een intrigerende spanning in zich dragen ... drie minuten thrillers.

Great Mission zakt daarentegen als een overspannen pudding in elkaar.
Er is wel de nachtelijke soundtrack, maar vocaal boert het minder goed.
You Gotta Say Yes to Another Excess bestaat in dansvloer 12" versie.
Een opzwepend nummer dat het opnieuw hoofdzakelijk moet hebben
van interessante geluidseffecten, maar als song niet beklijft.

Swing had probleemloos de derde single kunnen zijn.
Een vrolijk nummer dat zijn titel alle eer aan doet: ouderwets goed.
Heavy Whispers zit opnieuw in die filmische thriller sfeer.
En opnieuw is het een compositie die niet los komt van het album.

Smile on You laat Yello eindelijk nog eens rocken.
Een nummer als een vuist en een opsteker voor het album.
Pumping Velvet is opnieuw eerste klas Yello.
Het sterke nummer kreeg zelfs zijn eigen 12" mix.

Even lijkt het erop dat die album geen pastorale instrumental heeft.
Maar het opvallende ritmische Salut Mayoumba vervult deze rol.

Salut drummer Carlos Perron ook, want voortaan zou Yello een duo zijn.
Toch 4 sterren, omdat de groep op dit album haar eigen geluid perfectioneert.
De songs staan zelden op eigen benen, maar ondersteunen wel het totaalgeluid.

Dat was dus te gul van mij: 3 sterren vandaag.
Ik heb de CD remaster voor een prik in huis gehaald
en hij haalde geen 4 sterren. Ik vroeg me dan ook af waarom
ik hem destijds zo gul beloonde. En gek genoeg blijf ik
bij mijn recensie, maar schroef ik de punten terug.

Nu de andere albums nog eens in huis halen.
Amper 5 euro op ebay en toch altijd leuk met die b-kantjes.
Die b-kantjes (12 & 13) zijn trouwens best aardig.

Na vele jaren weer eens gedraaid, waardoor ik tot besef kwam dat dit min of meer de Zwitserse variant is van De Dik Voormekaar Show. In de jaren tachtig van de vorige eeuw nog leuk, maar voor nu iets waar haast niet door te komen valt. Mijn stem derhalve aangepast.

Deze plaat werd destijds de hemel in geprezen door Muziekkrant Oor en haalde ook de eerste plaats in hun albumlijst.
Beetje vreemd waren ze wel ook. Die Dieter Meier die op die Hitler van de Sparks leek en die Boris Blank als het stoute broertje van John Travolta in Grease.
De muziek was ook een beetje vreemd. Een beetje avantgarde-disco die het nochtans vroeger goed deed in de wat alternatievere disco's.
Is daar nu wat van overgebleven?

Nou, er gebeurt nog steeds vanalles in deze overwegend aanstekelijke dansnummers.
Die evenwel nogal kort duren en meestal abrupt eindigen.
I Love You was een behoorlijke hit in de zomer van 1983 (nummer 7) en mag ik nog graag horen.
Dat geldt ook voor Lost Again, No More Words, Smile On You (hoor ik daar Arno?), Pumping Velvet en het percussieve Salut Mayoumba.
Voor de rest: beetje vreemd, maar toch wel lekker. Enkel het jazzy Swing kan mij niet bekoren.
In een melige bui keihard draaien, dan werkt dit plaatje wel om weer goede zin te krijgen.
Op vinyl.

Leuk album maar idd vreemd! Maxi singles van i love you en lost again zijn betere versies dan die op
Elpee(cd)

Vreemd dat de maxi versie van 'Lost again' op de heruitgave ontbreekt.

Met dit album richtte Yello zich duidelijk op het grote publiek zoals wel meer bands uit de beginjaren van de punk en de new wave deden. Daarom ging het omstreeks 1983 i.m.o. ook bergafwaarts met deze bands. Simple Minds is daar een sprekend voorbeeld van. Dat geldt dus ook voor Yello die met Solid Pleasure (1980) en vooral Claro Que Si (1981) uitstekende albums afleverde. Vergeleken daarmee is You Gotta Say ... maar een slap aftreksel.