Traffic - When the Eagle Flies (1974)

Mijn absoluut favoriete Traffic album!

Dream Garrard en Graveyard People zijn geweldige nummers, de rest kan ik niet echt van wakker liggen........

Mooie plaat met ook weer fijne nummers.

Dit vindt ik wel een heel sterk album van ze.
Allemaal prachtige nummers met Dream Gerrard als een beetje afwijkend hier, vroeger vond ik dit nummer geweldig en nu juist wat minder.
Daarna wordt de plaat helemaal te gek met allemaal mooie nummers.
De sfeer van Graveyard People vind ik heel speciaal, prachtig nummer.
Ook When the eagle flies is een van m'n favorieten maar de nummers er tussen zijn ook van grote schoonheid zoals Memories of a rock 'n rolla wat eerst zo rustig begint met de overpeinzingen van Steve maar daarna nog heerlijk begint te swingen.

Geen slecht album, maar dit doet om eerlijk te zijn in de verste verte niet meer denken aan de kwaliteiten die Traffic nog niet zo lang voor dit album lieten horen.

Het kabbelt allemaal maar een beetje voort, ik hoor geen bezieling.

Vind dit album ook wat magertjes, niet meer dat spannende van de voorgaande albums.

Zo zie ik het ook. Ik ben nu deze plaat voor de 3e x aan het luisteren, en het pakt me nog steeds niet, i.t.t. de eerste Traffic albums. Heel andere songs, minder spannend. De song-melodieen zijn wat mij betreft de grote oorzaak: geen van deze liedjes zou in mijn verbeelding met alleen gitaar en zang voor mij overeind blijven. Dat is mijn criterium om te spreken van matig songmateriaal.
Interessant dat velen hier best te spreken zijn over deze plaat, het is allemaal erg persoonlijk natuurlijk (hoewel bijna iedereen de eerste platen wel het beste vindt).
Ik vind overigens de uitvoeringen en productie wel lekker fris. Dat maakt denk ik dat ik t nog deze 3e x probeer. Een 4e keer zit er voorlopig niet in. Maarja, ttussen de 2e en 3e zat ook vijf jaar...

Het viel jou viel dus ook al op ........... Winwood wou na de uitgebreidere bezettingen van de 2 vorige platen terug naar de roots van de band om het speelplezier terug te halen. In interviews had hij het erover dat deze bezetting weer klonk als de oude band en vond vooral dat Jim Capaldi's drumwerk daar een groot aandeel in had.

Ik zie dat hiervan twee CD-versies op de markt zijn, de originele niet-geremasterde en de zeer prijzige geremasterde. Kent iemand de geremasterde versie, en zo nee, kan iemand zeggen hoe de niet-geremasterde klinkt? Van Shoot out at the fantasy factory heb ik de niet-geremasterde versie, en die klinkt desalniettemin perfect, dus dat hoeft niet altijd iets te zeggen, maar ik hoor toch graag wat meningen. Dank alvast!
 

Ik heb deze nog steeds op vinyl maar van Mr Fantasy t/m John Barleycorn heb ik eerst de "gewone" Island Masters release gehad en daarna heb ik de remasters gekocht. Bij die platen was het echt een verschil van dag en nacht. Low Spark heb ik ook in de remasters serie en die klinkt echt fantasties ........ alle dynamiek die op vinyl ontbreekt lijken ze daarop terug gevonden te hebben .....

@ BoyOnHeavenHill: Ik heb de gewone non-remastered Island uitgave. Helemaal niks mis met het geluid, hoewel ik niet kan beoordelen of de remaster anders/beter klinkt. De kwaliteit van de muziek is wat minder dan Shoot Out, maar dat vroeg je niet...

Heren, dank jullie beiden. Ik ga de ongeremasterde versie maar gewoon proberen. En dat de muziek zelf wat minder is dan Shoot out vind ik ook, maar "hij hoort er gewoon bij", zo'n unieke band vind ik dit toch wel en zozeer ben ik op hun sound verliefd geworden.
 

Hun sound is op z'n zachtst gezegd wel wat aan verandering onderhevig geweest gedurende de jaren 1967 t/m 1974, die werd bij ieder volgend album weer wat meer gladgestreken vind ik, waarbij deze When The Eagle Flies nog net te pruimen is. De jazzy invalshoek in hun sound hebben ze echter nooit uit het oog verloren. Goede band! Steve Winwood solo had een daverend begin met Arc of a Diver, maar ging daarna MOR, bah.

Als ik mezelf naar aanleiding van Shoot out mag citeren, "Ik val bij Traffic dikwijls meteen al als een blok voor het warme organische geluid van hun arrangementen, met Winwoods 'soulful voice' bovenop een warm bed van orgel, piano, sax en drums." En bij zo'n intuitieve aantrekkingskracht zijn de mindere momenten bij mij vaak geneigd in het grotere geheel op te gaan en dus niet meer zo belangrijk te worden. Los daarvan heeft Traffic natuurlijk vanaf de psychedelica van Mr Fantasy een enorme ontwikkeling doorgemaakt, maar dat warme geluid hoor ik toch ook al op hun eerste platen al, in bijvoorbeeld No face no name no number, Dealer en Don't be sad. (De reden waarom ik pas vrij laat bij Traffic ben terechtgekomen is ironisch genoeg Arc of a diver, want hoewel dat compositorisch natuurlijk een sterke plaat is, vond en vind ik de overdadige synthesizers en drumcomputers daarop een blikkerig en onsympathieke indruk maken, hetgeen voor mij zelfs een briljant nummer als Night train enigszins verpest.)
 

Een evenwichtig album met prachtige zang.

Dit album ontbeert voor mij de unieke sfeer van de eerste twee meer psychedelische albums, die bijna "sprookjesachtig" van sfeer zijn. Dit album is meer "jazzy" van karakter, en dat beviel me aanvankelijk niet zo erg. Bovendien hoor ik Winwood liever op conventionele keyboards dan op synthesizers, die ik soms niet echt mooi vind klinken. Maar de liedjes zijn bij herbeluistering naar mijn mening helemaal niet zo oninteressant, en nu ben ik uiteindelijk toch een liefhebber van dit album geworden - alleen hoef ik het niet al te vaak te horen. En dat is een verschil met vooral Traffic , het tweede album uit 1968.

PS spinout heeft natuurlijk gelijk dat Steve Winwood hier zeer mooi zingt.

heartofsoul zegt: Wat mij betreft haalt ie ook het niveau niet van hun titelloze 2e album. Maar dat is geen schande want dat is volgens mij 1 van de allerbeste albums uit de popgeschiedenis. Ook is dit album wat somberder, naar verluidt handelt het ook over milieuaantasting. Wel is het een mooie verbindende schakel in het oeuvre van Traffic/Winwood; een aantal kortere nummers die refereren naar de vroege Traffic, de langer uitgesponnen nummers op de eerste plaatkant die refereren naar de volgende Traffic-fase rond 'John Barleycorn must die' en de soulachtige (kortere) nummers alsmede het synth-gebruik die refereren naar de volgende solofase van Winwood. En dan hoor ik dit album toch liever dan Winwoods 'Arc of a diver', die ik toch teveel als 'zelfbouwproject' beschouw. Ik apprecieer hier dus zeer de interactie tussen de prachtige muzikanten die Traffic vormden.

Bofferd die ik ben kreeg ik deze laatst als krijgertje in mijn verzameling (op LP dus ook leuke verzamelaarswaarde!). En, mij bewust van de status van Traffic, verwachtte ik er heel wat van.
Maar ik kan er niet echt van genieten. Instrumentaal nog enigszins interessant met een beetje prog, en een beetje jazzy, inderdaad niet mainstream, maar dit was in 1974 zeker niet vernieuwend meer. Verder is de synthesizer vervelend, de geluidsproductie toch wel zwak voor zijn tijd, en ik erger me aan de slechte zang. Tegenvaller voor mij.

zoveel mensen, zoveel meningen bij dit zevende studio album van Traffic, waarbij de meningen behoorlijk verdeeld zijn.

6 Winwood/Capaldi nummers met zoals gebruikelijk muziek van Steve Winwood en tekst van Jim Capaldi plus 1 "Dream Gerrard" dat Winwood schreef met Vivian Stanshall, bekend van de legendarische Bonzo Dog Doo-Dah Band die in 1968 ooit een hit scoorden met het catchy door Paul McCartney geproduceerde "I'm the Urban Spaceman".

zit persoonlijk in het meer positieve kamp. er staan zat sterke composities op zoals het eerder genoemde "Dream Gerrard", dat met "Graveyard People" en de funky groove van "Walking in the Wind" tot de hoogtepunten behoort. "Memories of a Rock 'n Rolla" en "Love" doen er niet veel voor onder, waarbij ik "Something New" en het titelnummer als iets "minder" ervaar, maar zeker niet zou skippen.

behalve de vaste kern van Jim Capaldi, Steve Winwood en Chris Wood speelden de Jamaicaanse bassist Rosko Gee en de Ghanese percussionist Rebop Kwaku Baah mee

dat dit album maar voort zou kabbelen en geen bezieling zou hebben, zoals hierboven opgemerkt, hoor ik er niet in terug. wellicht geen hoogtepunt uit het niet al te rijke oeuvre van de band, maar een consistent album waarop uitstekend wordt gemusiceerd met geweldige, soulvolle zang van het muzikale wonderkind Steve Winwood.

volgens Wiki ging de band ter promotie van dit album in 1974 nog op tournee en werd "Traffic" halverwege de tour ontbonden. Steve Winwood zou een paar jaar later in 1977 zijn gelijknamige solo debuut uitbrengen.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Traffic