Traffic - When the Eagle Flies (1974)

Als ik mezelf naar aanleiding van Shoot out mag citeren, "Ik val bij Traffic dikwijls meteen al als een blok voor het warme organische geluid van hun arrangementen, met Winwoods 'soulful voice' bovenop een warm bed van orgel, piano, sax en drums." En bij zo'n intuitieve aantrekkingskracht zijn de mindere momenten bij mij vaak geneigd in het grotere geheel op te gaan en dus niet meer zo belangrijk te worden. Los daarvan heeft Traffic natuurlijk vanaf de psychedelica van Mr Fantasy een enorme ontwikkeling doorgemaakt, maar dat warme geluid hoor ik toch ook al op hun eerste platen al, in bijvoorbeeld No face no name no number, Dealer en Don't be sad. (De reden waarom ik pas vrij laat bij Traffic ben terechtgekomen is ironisch genoeg Arc of a diver, want hoewel dat compositorisch natuurlijk een sterke plaat is, vond en vind ik de overdadige synthesizers en drumcomputers daarop een blikkerig en onsympathieke indruk maken, hetgeen voor mij zelfs een briljant nummer als Night train enigszins verpest.)
 

Bofferd die ik ben kreeg ik deze laatst als krijgertje in mijn verzameling (op LP dus ook leuke verzamelaarswaarde!). En, mij bewust van de status van Traffic, verwachtte ik er heel wat van.
Maar ik kan er niet echt van genieten. Instrumentaal nog enigszins interessant met een beetje prog, en een beetje jazzy, inderdaad niet mainstream, maar dit was in 1974 zeker niet vernieuwend meer. Verder is de synthesizer vervelend, de geluidsproductie toch wel zwak voor zijn tijd, en ik erger me aan de slechte zang. Tegenvaller voor mij.

zoveel mensen, zoveel meningen bij dit zevende studio album van Traffic, waarbij de meningen behoorlijk verdeeld zijn.

6 Winwood/Capaldi nummers met zoals gebruikelijk muziek van Steve Winwood en tekst van Jim Capaldi plus 1 "Dream Gerrard" dat Winwood schreef met Vivian Stanshall, bekend van de legendarische Bonzo Dog Doo-Dah Band die in 1968 ooit een hit scoorden met het catchy door Paul McCartney geproduceerde "I'm the Urban Spaceman".

zit persoonlijk in het meer positieve kamp. er staan zat sterke composities op zoals het eerder genoemde "Dream Gerrard", dat met "Graveyard People" en de funky groove van "Walking in the Wind" tot de hoogtepunten behoort. "Memories of a Rock 'n Rolla" en "Love" doen er niet veel voor onder, waarbij ik "Something New" en het titelnummer als iets "minder" ervaar, maar zeker niet zou skippen.

behalve de vaste kern van Jim Capaldi, Steve Winwood en Chris Wood speelden de Jamaicaanse bassist Rosko Gee en de Ghanese percussionist Rebop Kwaku Baah mee

dat dit album maar voort zou kabbelen en geen bezieling zou hebben, zoals hierboven opgemerkt, hoor ik er niet in terug. wellicht geen hoogtepunt uit het niet al te rijke oeuvre van de band, maar een consistent album waarop uitstekend wordt gemusiceerd met geweldige, soulvolle zang van het muzikale wonderkind Steve Winwood.

volgens Wiki ging de band ter promotie van dit album in 1974 nog op tournee en werd "Traffic" halverwege de tour ontbonden. Steve Winwood zou een paar jaar later in 1977 zijn gelijknamige solo debuut uitbrengen.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Traffic