Susanne Sundfør - The Silicone Veil (2012)

Je zal wel moeten, want het eerder teruggetrokken koningslied gaat toch blijven.

Ik moet niks - tot nu toe 0 keer gehoord. Ben jij soms gewend aan een dictatuur? Hier kennen we tenminste burgelijke ongehoorzaamheid en die heeft een lange traditie

Wacht maar. Het nummer zal via subliminale boodschap bij iedere inwoner ingeprent worden, terwijl jullie jezelf op de borst kloppen in de waan van burgerlijk ongehoorzaam.

Susanne is een geweldige ontdekking geweest voor mij, beide albums zijn prachtig.

Een van de weinige artiesten waarbij ik alle platen uiterst hoog waardeer.
Deze is even aan mijn aandacht ontsnapt, maar het is een even sterke en veelzijdige plaat als Brothel en Ten Love Songs. Kans op volle score!

Dit lijkt er meer op! Na het toch al niet verkeerde Music for People in Trouble, past dit qua sound meer in mijn straatje. White Foxes

Na een paar keer luisteren ben ik erg positief gestemd. Het niveau fluctueert en beetje, maar dit veelzijdige, interessante album is me uiteindelijk 4* waard.

Oew, die voortdurende hoge stem die steeds hoger wil met die lange halen en die dramatische instrumentatie die het spannend moet maken: kippenvel. Maar dan op de manier waarop nagels over een schoolbord mij ook kippenvel bezorgen...
Ok, ik overdrijf misschien (een beetje) maar van deze muziek vind ik heel moeilijk te begrijpen dat het mooi gevonden wordt. Ik zet snel iets anders op, heb het tot de titeltrack vol gehouden.

Erg bijzonder hoe smaak kan veranderen. Daar waar ik rond 2015 deze platen de hoogte in prees, raakt het me niet meer zo. Enerzijds is de muziek veel te veel volgepropt. Instrumentaal gebeurt er ook bar weinig, zo zijn er geen solo's en zijn eigenlijk de zanglijnen erg fraai te noemen. De drums en synths vind ik vaak ronduit lelijk te noemen.

Desondanks staat er echt wel een aantal erg mooie songs op deze plaat, en vind ik de juist de stem/zang van Sundfor de grote meerwaarde aan deze muziek. Het is wel vaak allemaal onnodig zwaarmoedig en somber.