Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Couldn't Stand the Weather (1984)

Geweldig. Echt geweldig.
Scuttle Buttin' gaat als een tornado dwars door je speakers. Cold Shot heeft een heerlijke verslavende Blues riff die je de hele dag blijft achtervolgen en dan de Hendrix Classic "Voodoo Chile (slight return). Echt te gek. Ik vind die van Jimi Hendrix al goed maar deze slaat echt alles. Ja elk nummer is lekker op deze plaat. Ik zou zeggen aanschaffen deze plaat en als je hem eenmaal hebt opgezet blijft ie draaien. Let maar is op.

Dit is zijn mooiste, wat een fantastische plaat blijft dit toch.

Prachtige blues nummers waar geen slechte bij zit.
uitschieters zijn natuurlijk Voodoo Chile, Tin Pan Alley en het jazzy achtige Stang's wang

5 sterren plaat

Echt een super plaat. Wat een energie! 5*

Couldn't stand the weather is absoluut mijn favoriet van Stevie Ray.

Waanzinnige cd met de perfecte openingstrack en daarna eigenlijk alleen maar goeie nummers.
En voodoo chile.....als je het mij vraagt is ie beter als het origineel

Ik heb eens Stevie Ray gezien in MTV Unplugged: eerst was hij aan de beurt en toen kwam Joe Satriani. Stevie Ray heeft hem van het podium geblazen: zoveel virtuositeit in één man, niet te geloven. Hij heeft ons veel te vroeg verlaten, maar een aantal meesterwerkjes achtergelaten, waaronder dit waanzinnig album. Respect!

Niet mijn favoriete SRV album maar wel met een van zijn lekkerste nummers: Cold Shot.(lekker smerig)

P.S. Mocht je het nog niet kennen, kijk ook eens naar de hilarische videoclip van dit nummer op You Tube!

SRV was de eerste die een nummer speelde waarvan ik niet hoorde dat het van Hendrix was dus dacht dat het Hendrix was. Het gaat over het nummer Voodoo Child. Zo goed nagespeeld!
Ik was toen al jaren geobsedeerd door JH dus was volkomen blij verrast dat er iemand was die in de buurt kon komen. Bijzondere man SRV, kan alleen nooit wennen aan zijn stem.

Videoclip cold shot heerlijk.

Smerig nummer? Tin Pan Alley

Dit is samen met In Step mijn favoriete SRV-cd. Alle nummers kloppen. Er staat geen enkel zwak moment op en Voodoo Chile is zelfs nog beter dan de originele versie van Hendrix (en die is al goed!). Kopen kopen kopen!!

Tin Pan Alley is echt 1 van de beste nummers van Stevie Ray vind ik, die opbouw die sfeer, het heeft het allemaal, echt ene top nummer

Ik heb deze aflevering nog op mijn pc! Joe Satriani kwam er povertjes uit ja, alhoewel zijn eerste nummer op de banjo toch ook wel straf is. Maar Stevie steelt hier geweldig de show. Nooit zoiets vergelijkbaars meer gezien. (behalve van Stevie zelf dan).

Die versie van Voodoo Chile, man, man, man... Ik ken niet veel van blues, ik ben ook niet zo'n afficionado, maar ik kan wel redelijk inschatten wat goed is. Dedju, only the good die young.

Tin Pan Alley: het perfecte grijze herfstdaggevoel

Stevie Ray Vaughan is een fantastische ontdekking voor mij. Pride and Joy (van het vorige album) kende ik al, maar wat blijkt: die vent weet nog veel meer moois uit zijn gitaar te toveren. Hier ga ik zeker nog van genieten.

Afwisselende plaat met een echte dorre woestijnsfeer. Ieder nummer is gewoon keihard raak.

Waarom ik nooit eerder een album van Stevie Ray Vaughan heb aangeschaft is mij een raadsel - want oppervlakkig bekend met zijn werk was ik wel. Couldn't Stand The Weather is, net als zijn voorganger, wederom een prima plaat, die ruimte laat voor wat luchtgitaar en daarnaast ook prima te verteren is als men uitgeteld op de band pleegt te liggen. Het album op zich is een hoogtepunt te noemen, doch de opener, het titelnummer, Voodoo Chile en Tin Pan Alley springen er toch wel bovenuit.

Als herinnering aan Stevie Ray Vaughan (ons dag op dag alweer 19 jaar geleden in de steek gelaten ) ben ik nog eens aan het luisteren naar de uitstekende live dvd "Live at The El Mocambo" met daarop Voodoo Chile (Slight Return). Hendrix coveren is gewaagd, maar ik durf bijna te zeggen dat SRV gitaartechnisch zijn voet naast die van Hendrix mag zetten en er daarnaast nog een extra laagje emotie aan toevoegt.

Jammer dat hij veel te vroeg heengegaan is, ik vraag me echt af waar SRV ooit zou uitgekomen zijn, mocht hij nog iets langer in leven gebleven zijn. Blues en Blues-Rock hoog houden in de jaren 80, weinigen zijn daartoe in staat gebleken!

Vandaag en morgen draai ik alleen SRV!

Technisch was Stevie wel beter dan Jimi. Stevie speelde ook veel strakker dan Jimi, die vooral live niet altijd even netjes speelde (wat dan wel weer z'n charme had). Ik speel zelf gitaar en heb veel meer moeite met nummers van SRV dan met die van Hendrix.

Maar wat betreft dit album: klasse! Even goed als, of zelfs nog iets beter dan, Texas Flood. Hoogtepunt is voor mij de Voodoo Child cover, maar bijvoorbeeld de opener is ook fantastisch.

En vergeet niet het heerlijke vuile laidback Tin Pan Alley

Ik gooi er toch maar een halfje bovenop: alles tot en met Tin Pan Alley is van fenomenaal niveau. Spijtig dat er niet meer favoriete nummers aan te vinken, met alleen maar de eerder genoemde en Voodoo Chile doe ik het album eigenlijk ernstig tekort

Samen met Texas Flood de fijnste plaat van Stevie Ray Vaughan, waarbij ik Couldn't Stand the Weather net iets beter vind.

Wat is dit toch een ontzettend sfeervolle plaat, inclusief de cover van Voodoo Chile een cover die naar mijn mening het origineel overtreft.

Favorieten zijn Cold Shot, Voodoo Chile en het uiterst relaxte Stang's Swang.

Staat steevast in mijn Top 10.

Geweldige cd weer. Alleen bij "Honey Bee" dacht ik even : Niet alweer!, maar vervolgens komt SRV redelijk verassend uit de hoek met het heerlijke "Stang's Swang".

Vooruit dan maar: ik heb 'm mijn top 10 ingeknald. Spijtig voor Cosmo's Factory van CCR, maar deze plaat is in mijn optiek toch nét ietsjes beter. Tin Pan Alley mag gerust een van de beste nummers allertijden genoemd worden.

Had ik hier nota bene nog niet eens op gestemd, terwijl ik deze paat toch al tijden in huis heb.

Wat kan ik verder nog over Stevie Ray Vaughan zeggen? Hij behoort tot het rijtje 'beste gitaristen' aller tijden en de exacte waarom bewijst hij op deze plaat bijvoorbeeld met Tin Pan Alley. Zeer goede plaat van deze gitaarmeester en daarom zonder twijfel:

4.5*

Ik wil er eigenlijk niet teveel worden aan vuil maken. Gewoon de beste blues die er is. Luister maar eens naar Tin Pan Alley en je weet wat ik bedoel. Mooier is het niet te maken. Een pareltje dat zijn schoonheid nooit zal verliezen. Stevie Thank you man. Cheers

Wederom een briljant album van SRV! Er heerst een bepaalde sfeer op zijn albums...moeilijk te omschrijven. Het pakt mij in ieder geval en laat me moeilijk meer los. Z'n spel lijkt zo laid back en zo relaxed...ongelooflijk. Neem alleen de opener op dit album al...pffff, pure klasse!!

Stevie Ray Vaughan is net als vele muzikale helden veel te vroeg gestorven. Op 27 augustus 1990 stortte de helikopter waarin hij zat neer na een optreden samen met Eric Clapton en Robert Cray. Hij werd slechts 35. Ondanks dat zijn leven voor een groot gedeelte werd beheerst door alcohol en drugsgebruik (hij was pas echt afgekickt in 1986) presteerde hij het om samen met zijn band Double Trouble vijf klasse albums af te leveren, waarvan er één na zijn dood werd uitgebracht. Hoewel ik elk van zijn albums van hoog niveau vind, steekt er toch eentje een klein beetje bovenuit en dat is zijn tweede album "Couldn't Stand The Weather" uit 1984.


Stevie Ray Vaughan's stijl valt in de categorie Texas Blues. Deze stijl kun je het beste omschrijven als een fusion van blues en rock, maar met een duidelijke swing drive. Stevie Ray Vaughan weet aan dit genre een volstrekt uniek geluid toe te voegen door veelvuldig de dikke snaren op zijn Fender Stratocaster te gebruiken. Door met zijn handpalm de snaren te dempen geeft hij de uptempo nummers een groove mee, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten of staan. De afstelling van zijn gitaar zorgt voor een typische warme klank die elke gitaarsolo een flinke portie emotie meegeeft. Daarnaast wordt Stevie Ray Vaughan ondersteund door Double Trouble; bassist Tommy Shannon en drummer Chris Layton. Deze stuwende ritmesectie tilt de muziek naar een nog hoger plan en complementeert de toch al groovende Texas Blues ritmes.

Op het album "Couldn't Stand The Weather" opent de band met het instrumentale "Scuttle Buttin". Iedereen die bij dit nummer nog roerloos staat of zit, heeft toch echt een motorisch probleem vrees ik. Ik besef me dat je van instrumentale nummers moet houden (want dat is "Scuttle Buttin"), maar dit swingt echt de pan uit. De volgende 5 nummers zijn donkerder van toon, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik uiteindelijk toch dit album prefereer boven zijn andere werk. Het tempo gaat wat omlaag, de lage tonen uit zijn gitaar voeren de boventoon (met uitzondering van zijn weergaloze solo's). Hierdoor krijgen de nummers een meeslepend karakter.

Stevie Ray Vaughan staat er ook om bekend de nodige covers te hebben opgenomen. Ik heb totaal geen moeite met covers. Ik hoor wel eens dat het goedkoop is om covers te doen. Er wordt artiesten wel eens luiheid verweten om nummers van anderen te coveren in plaats van zelf nummers te schrijven. Ik zou het graag willen omdraaien; het is moeilijker om een nummer van een ander goed te coveren, dan zelf een goed nummer te componeren. Op dit album waagt Stevie Ray Vaughan zich aan "Voodoo Chile (Slight Return)" van Jimi Hendrix. Stevie Ray Vaughan heeft nooit onder stoelen of banken geschoven een fan van Hendrix te zijn en dat is hier te merken. De versie die Stevie Ray Vaughan samen met Tommy Shannon en Chris Layton hier ten toon spreidt is briljant en ik durf zelfs te stellen dat deze het origineel overtreft, en dat zul je me niet vaak horen zeggen.

Prijsnummer op de plaat is wat mij betreft het bijna tien minuten durende slowblues nummer "Tin Pan Alley (aka Roughest Place In Town)". Dit is blues zoals blues hoort te zijn. Het nummer heeft een langzame en duistere opbouw (wat de titel van het nummer al suggereert) en mondt uit in een adembenemende gitaarsolo. Met het nummer "Honey Bee" schroeft Stevie Ray Vaughan het tempo nog maar eens op. Het is een heerlijke shuffle, maar past mijn inziens qua sfeer niet helemaal bij de rest van de plaat. De instrumentale afsluiter "Stang's Swang" is een jazzy groovend nummer, maar wel met een wat onheilspellend gevoel.

Over onheilspellend gesproken. De hoes weerspiegelt mijn inziens perfect de algehele sfeer van de plaat. Je ziet Stevie Ray Vaughan spelend op zijn gitaar temidden van een tornado. Eerder refereerde ik al even aan het meeslepende gevoel van het gros van de nummers. Alsof je in elk nummer gezogen wordt. Ik weet niet of dat de betekenis van de tornado op de hoes is, maar zo voelt het voor mij in ieder geval wel.

Onlangs is Amy Winehouse ons ontvallen. Ik wil haar nog geen legende noemen, maar ze heeft een tweetal broeierige (en goede) soulplaten gemaakt. Zoals ik deze blog opende zijn de sterfgevallen onder talentvolle muzikanten helaas talloos. Gelukkig hebben we hun muziek nog. Houdt de herinnering van Stevie Ray Vaughan en zijn lotgenoten levend door hun muziek te draaien en te verspreiden.

Spread the word, music is our soul!

Zijn tweede album ligt stilistisch ligt het verlengde van zijn debuut maar hier wordt er meer naar jazz geneigd zoals in het nummer Stang's Swang dat overigens prima past bij zijn gitaarwerk. Zijn inspirator en liefde voor Jimi Hendrix bewijst hij met een cover van Voodoo Chile (Slight Return) waarin hij bewijst technisch niet onder te doen voor zijn grootmeester. Het titelnummer is evenwel het prijsbeest op dit album. Buiten zijn gitaarspel en genre heeft Stevie Ray Vaughan nog meer gemeen met Jimi Hendrix: zijn alcohol- en drugverslaving en vroegtijdige dood (al is dit door een helicopterongeval).

Net zo goed als zijn debuut. Wederom een fantastisch album!

Heerlijke plaat van deze gitaargigant. Tin Pan Alley is natuurlijk een van zijn meest bekende nummers. Het hele album zit echter goed en afgewogen in elkaar. Heb laatst al zijn lp's gekocht in een 2e hands vinyl winkel. Voor enkele euro's topkwaliteit. Ben ze weer allemaal heerlijk aan het luisteren. Top