Gas - Pop (2000)

Wat een waanzinnig album ook... De eerste suites wekken de indruk van licht aan het eind van de Gas-tunnel, het langzaam maar zeker bevrijd raken uit de sferen van de eerste albums die voortdurend in cirkels ontwikkelen maar nooit een duidelijke riching hebben. Die altijd weer vroeg of laat op hun eerdere punt terugkomen, zonder daarvoor enig ander herkenbaar punt gepasseerd te hebben. Opeens zijn daar identificeerbare melodielijnen. Omhuld in vervreemdende klanken, lijkt de toegankelijkheid en openheid zijn weg gevonden te hebben.

Tot dan opeens tegen het eind je meedogenloos teruggesleurd wordt in de 4/4 beats en ondefinieerbare klanken die pas doordringen seconden nadat je ze hoort. Terug in klanken die geen enkele indicatie geven of het nummer nu 4 of 12 minuten bezig is zolang je niet op de teller kijkt. Uiteindelijk blijkt er helemaal niets veranderd. En juist dat onregelbare, eindeloze spectrum aan gelijkgestemde klanken maakt het verdwalen in het bos van Gas compleet. Dit staat los van gevoelens uitdrukken met muziek, deze muziek drukt zijn eigen klank uit. Alleen William Basinski deed dat eerder bij mij, maar verder blijft het volkomen uniek en bijzonder naar mijn weten.

De albums van Gas zijn niet zonder elkaar in beschouwing te nemen. In het licht van de voorgangers, denk ik dat Pop Voigts meesterwerk is. Als plaat op zich, prefereer ik het debuut. Wat wel als een paal boven water staat is dat Gas zich gemakkelijk kan scharen tot een van mijn favoriete artiesten.

Ik leerde Gas kennen met dit album, een paar weken nadat mijn dochtertje geboren was. Een heftige tijd - complicaties bij de bevalling waar mijn vrouw nog lang last van hield, veel slaapgebrek, nauwelijks tijd voor jezelf om even op te laden...hoe mooi ik het ouderschap ook vindt en hoe fantastisch die eerste maanden verder óók waren, bij tijden was het ook een moeilijke en eerlijk gezegd soms ook gewoon een donkere periode.

Waarom dit verhaal nu zo persoonlijk maken? Dat is omdat Gas voor mij onlosmakelijk met die periode verbonden is. In een van de spaarzame momenten die ik voor mezelf had, heb ik op goed geluk dit album eens opgezet. En vanaf de eerste tonen van het openingsnummer wist ik: in deze wereld die Wolfgang Voigt voor me heeft geschapen wil ik zijn. Zo heerlijk rustgevend, zo fantastisch dromerig - het was alsof ik voortdurend rond liep in het bos waar de foto op de albumhoes genomen is. Het album werd voor mij een soort bastion waarin ik me zo nu en dan terug kon trekken en krachten kon opdoen, een haven waarin ik op adem kon komen tussen de hektiek van alle dag door. Als ik het effect dat dit album op me had in één woord moet samenvatten, dan is dat helend. Ik snap het als dit een beetje dramatisch klinkt, maar er is voor mij echt maar weinig muziek die zo met een specifieke levensgebeurtenis is verbonden als dit album.

Inmiddels is die periode weer een paar jaar geleden en zijn we met het hele gezin in wat rustiger vaarwater gekomen. Misschien dat Pop daarom wat minder vaak zijn weg naar de CD-speler weet te vinden dan toen, maar áls het gebeurt, brengt het meteen weer die magie van toen terug. Ambient op zijn mooist.