Glen Hansard - Rhythm and Repose (2012)

Ik ben erg benieuwd! Deze man heeft een fantastische stem!

ook zeer benieuwd

ook benieuwd

Tja, voegt het iets toe als ik zeg dat ook ik zeer benieuwd ben?

First Listen: Glen Hansard - Rhythm And Repose (album stream) | Totally Fuzzy Blog - totallyfuzzy.blogspot.nl

Volledige stream te beluisteren van het album.
Mooi ingetogen album, vol emotie. Zoals we van hem gewend zijn.

Hier te beluisteren!
Zalige cd.

First Listen: Glen Hansard, 'Rhythm And Repose' : NPR

wel mooi maar zit toch eigenlijk al jaren op een nieuwe Framesplaat te wachten want die laatste vind ik 't beste wat deze meneer geklaard heeft

Inderdaad. Wanneer een nieuwe Frames plaat? Persoonlijk vond in Burn The Maps hun beste maar die laatste was ook een pareltje.

Wanneer is de officiele release van deze plaat?

Talking with the Wolves!

Wauw, wat een prachtig album!

Het Frames album The Cost is alweer 6 jaar oud en in de tussentijd konden we genieten van zijn werk met Markéta Irglová (ook wel onder de naam The Swell Season).
Op de soundtrack 'Once' kon je ook al luisteren naar die samenwerking inclusief nummers die Glen Hansard alleen zong.
Glen solo is dus niet nieuw voor ons muziekliefhebbers zoals ook de nummers op dit album allesbehalve nieuw klinken: gedegen folk/pop/rock nummers zoals we ze vaker horen bij andere artiesten. Niet meer of minder.
Toch heeft Glen een streepje voor bij mij vanwege zijn werk met The Frames en met Markéta Irglová.

Daarnaast heeft hij gewoon een zeer aangenaam stemgeluid en valt er op de composities niet veel aan te merken: een heerlijke relaxte vibe die het wel eens goed zou kunnen gaan doen in de zomer (als we die überhaupt weer eens een keertje mogen meemaken).

Toch moet ik bekennen de samenwerking met Markéta Irglová een beetje te missen: het was de wisselwerking tussen deze twee die het geheel net even specialer wist te maken (zeker op hun eerste The Swell Season genaamd).
Ze is nog wel te horen op dit nieuwe solo-album maar neemt een veel minder prominente plaats in.
Verder is Thomas Bartlett producer van deze cd (hij is bekend als Doveman en pianist bij o.a. Antony) en doen er meer bekende namen mee als Sam Amidon, Brad Albetta (bassist in de band van Rufus Wainwright en man/producer van diens zus Martha) en Nico Muhly. En zo kan ik er nog wel wat noemen.

Een schitterend album maar toch zou het ook wel weer eens goed zijn om een man met zo'n krachtige stem weer eens voluit te horen zingen en dan ook met een steviger rockgeluid. Tja, met The Frames dus.
Aan de andere kant vind ik het ook wel best zo want ik ben nooit vies van een beetje gezwijmel op z'n tijd.
En zwijmelen kun je op Rhythm and Repose af en toe uitstekend zonder dat het mierzoet gaat worden en dat is dan ook wel weer de kracht van dit album. Een nummer als Bird of Sorrow is daar een mooi voorbeeld van (rauw en teder tegelijk), een nummer dat dit album mooi samenvat wat mij betreft.

Rhythm and Repose: rauw en teder.....

Echt wel!!!

The Storm, It's Coming is ook

Daar kan ik alleen maar volmondig mee akkoord gaan. Hij weet me meteen in te pakken met de eerste luisterbeurt. Plaatje dat meer gedraaid gaat worden hier.

Je krijgt wat je verwacht met Glen Hansard en dat is precies wat je van hem ook wilt.
Eén keer gehoord en klinkt erg (vertrouwd) goed.
Het duurde wel iets te lang, bij t einde begon t een beetje in te zakken.

Yep, dit gaat er 1 worden voor het eindejaarslijstje. Onbetwist.
Hij wordt iedere luisterbeurt beter en het heeft mijn verlangen naar een nieuw Frames album weggenomen.
Knap

Hoewel 'Rhythm and Repose' zijn debuut is als soloartiest, is Glen Hansard geen nieuw gezicht in het muzieklandschap. Als frontman maakte hij deel uit van de Ierse rockband the Frames waarmee hij zes albums opnam. Daarnaast speelde hij met zijn liefje Markéta Irglová in de cult-film Once waarna ze muziek uitbrachten onder de naam The Swell Season. Irglová richtte zich vorig jaar op een solocarrière, maar na een aantal shows in het voorprogramma van Eddie Vedder is het nu de beurt aan Hansard. Hij krijgt hulp van componist Nico Muly, Sam Amidon, de blazerssectie van Bruce Springsteen en van Irglová. We krijgen elf uitstekend verzorgde liedjes geserveerd.

Op 'Rhythm and Repose' houdt Hansard geen blad voor de mond. De emoties komen recht uit het hart van de 42 jarige Ier. Het resulteert in elf diverse (veelal liefdes)liedjes die wel wat weg hebben van landgenoot Damien Rice. De sympathieke Hansard klinkt hoopvol, teder, verdrietig en opgewekt tegelijk. In het zomerse 'Love Don't Leave Me Waiting' klinkt Hansard, met zijn ontzettend fijne stemgeluid, een beetje als een soort Jason Mraz. De relaxte vibe van dit nummer staat pal tegenover het meeslepende en rauwe 'The Storm, It's Coming' en het prachtige 'Bird of Sorrow'. Deze nummers lijken weer op de strak gearrangeerde single 'Philander'. Het contrast is groot, maar niet storend. Na een paar luisterbeurten klinkt alles op deze groeibriljant simpelweg wonderschoon. Het allermooiste vind ik de Americana gedreven nummers 'Maybe Not Tonight' en 'High Hope'. Keer op keer kippenvel. Het mooiste dat ik tot nu toe dit jaar gehoord heb. Glen's teksten zijn ook van een hoog niveau. Hij weet soms dingen die al 1001 keer gezegd zijn, bijzonder mooi te verwoorden. Er is hoorbaar veel tijd gestoken in dit meesterlijke debuut. En ondanks dat de boel soms creatief gezien niet heel bijzonder in elkaar zit, verdiend 'Rhythm and Repose' niks anders dan lof.

Adembenemend mooi.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Adembenemend mooi, vind ik ook. Via deze weg wil ik jullie interesse wekken voor mijn laatste toevoeging. Adembenemend mooi maar helaas nog onbekend : JBM met Stray Ashes...

Gelukkig weer een singer songwriter album wat zich onderscheid van die grote hoop aan releases de afgelopen jaren in dit genre. Gloedvol gespeeld en gezongen. Echt een topper met het prachtige Bird of Sorrow als absolute topper. Adembenemend mooi.

0,5 puntje erbij. Dit wordt een album die hoog in mijn top 10 van 2012 gaat eindigen. Tjonge wat een bezieling. Ga snel op zoek naar de muziek die hij met THE Frames heeft gemaakt. Ken de band niet en bent benieuwd of ik net zo gepakt wordt als bij dit soloalbum.

Niet te vergelijken met de muziek die hij met The Frames maakt(e) en ook anders dan de prachtige platen van The Swell Season (met zijn voormalige geliefde Marketa Irglova), maar wel weer heel mooi. Glen Hansard steekt zijn landgenoot Van Morrison naar de kroon met deze prachtplaat.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Glen Hansard - Rhythm And Repose - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Nu 1 keer geluisterd maar deze plaat is echt heerlijk! Hij staat in juli samen met Eddie Vedder in Carre. Helaas uitverkocht.

Hij staat eind dit jaar ook nog in Paradiso. Nog niet uitverkocht.

Die uitbarsting in 'Bird of Sorrow', wat een intense brok emotie! Prachtig.

Prachtig album, mooie songs, maar het weet me nooit helemaal te pakken!? Damien Rice vind ik toch veel intenser.
En om nog meer af te wijken van de berichten hiervoor: ik vind het wel veel beter dan The Frames (is toch een beetje saai).

gekocht, mooi album zeg.
Die strijkers zijn echt geweldig op de achtergrond.
Mijn favorieten voor nu zijn; Maybe Not Tonight, Talking With The Wolves, Bird Of Sorrow (vind ik zelf het beste nummer) en Philander. Maar eigenlijk is alles goed.
Gaat ongetwijfeld stijgen.

Ik hoor overigens erg veel David Gray er ook in...wie heeft dat ook?

Rhythym and Repose is het solo debuut van Glen Hansard, de zanger en gitarist van de Ierse rockgroep The Frames. Met The Frames maakte Hansard zes studio albums waarvan het laatste album, The Cost, alweer uit 2006 dateert. In datzelfde jaar bracht Hansard het album The Swell Season uit, een samenwerking met de Tsjechische Markéta Irglová. Deze samenwerking beviel goed en een tweede album was het resultaat. Dit keer werd The Swell Season als naam voor de band gebruikt. Hansard en Irglová speelden ook nog samen in de film Once waarvoor zij ook de muziek schreven en speelden. Dit leverde hen een welverdiende Academy Award, oftewel Oscar op.

Hansard werd weleens vergeleken met zijn landgenoot Damien Rice. Niet geheel verwonderlijk, want naast het feit dat er niet veel verschil zit tussen de muziek van Hansard en Rice, leken ze beiden ook een vaste vrouwelijke muzikale partner te hebben gevonden in de vorm van Irglová en in Rice’s geval Lisa Hannigan. Die samenwerking tussen Rice en Hannigan is inmiddels ten einde. Van Rice hebben we sindsdien weinig gehoord maar Hansard heeft nu dus wel een solo album gemaakt.

En wat voor één! Het album opent uitstekend met het door een simpele riff gedragen You Will Become waarin een soort onderhuidse spanning zit. Die spanning wordt langzaam opgebouwd door het aanzetten van strijkers, het invallen van een piano en een achtergrondkoor. Tot een echte ontlading komt het echter niet. In het achtergrondkoor horen we onder andere Irgolvá, daar is ze stiekem toch weer. Ze duikt hierna nog één keer op in What Are We Gonna Do dat gebaseerd is op het nummer Sweet Suburban Sky van Paddy Casey. What Are We Gonna Do is nog zo’n mooi nummer waarin Hansard zich zorgen maakt over de toekomst. Zijn toekomst. Wat nou als de passie die in het begin van een relatie vaak zo heftig aanwezig is, er straks niet meer is?

In The Storm, It’s Coming voorziet Hansard ook onheil. Je hoort dit onheil terug in het geslaagde arrangement met dissonante strijkers. Dat er ook nog hoop schuilt in de toekomst blijkt uit Song Of Good Hope en het absolute prijsnummer Bird Of Sorrow. Wat een schitterend nummer! Hansards stem, ditmaal begeleid door piano, klinkt hier in eerste instantie breekbaarder dan ooit maar later schreeuwt hij het uit. I’m hanging on! Dat gaat echt door merg en been, werkelijk prachtig!!

Het tweede nummer op de plaat, Maybe Not Tonight, heeft een heel andere, wat romantische sfeer. Door de slide gitaar krijgt het nummer een ‘country feel’ mee. Tel daar de soulvolle stem van Hansard bij op en je hebt een vergelijking met Ray LaMontagne te pakken. Diezelfde romantische sfeer komt terug in Love Don’t Leave Me Waiting alleen klinkt Hansard hier wat opgewekter. De blazers maken het nummer mooi af.

Zo staat dit album eigenlijk vol met parels. Talking With The Wolves is er nog zo één met zijn heerlijke drums, mooie samenzang (dit keer met Hannah Cohen) en een elektrische gitaar die ervoor zorgt dat het nummer net even een scherp randje krijgt.

Hansard klopt met dit debuut nadrukkelijk aan bij de top van het singer/songwriters gilde. Laat dat nieuwe album van The Frames nou nog maar even zitten.

ZUBB

moooooi album!!

Deze plaat pakte me nu eens echt direct. Vanaf de eerste seconden dat ik hem op Luisterpaal beluisterde (erg mooie App trouwens!!) Het geweldige aan deze plaat voor mij is dat Glen Hansard zo geweldig goed zijn emotie kan overbrengen. 'why must a man lose everything to find out what he really wants..' Kippenvelmomentjes. 1 van deze vele!!

Bird of Sorrow Jesus wat een mooie plaat is dit zeg, morgen maar effe halen!

ja bird of sorrow is nog steeds mijn favoriet maar maybe not tonight komt dicht in de buurt, tekst is ook mooi (het afscheid behoren te nemen van een relatie maar de defnitieve knoop doorhakken blijvend uitstellen...herkenbaar!).
En nog steeds hoe vaker ik het luister en hoewel de stem totaal anders is, hoor ik het broertje van David Gray hahaha