Glen Hansard - Rhythm and Repose (2012)

Het Frames album The Cost is alweer 6 jaar oud en in de tussentijd konden we genieten van zijn werk met Markéta Irglová (ook wel onder de naam The Swell Season).
Op de soundtrack 'Once' kon je ook al luisteren naar die samenwerking inclusief nummers die Glen Hansard alleen zong.
Glen solo is dus niet nieuw voor ons muziekliefhebbers zoals ook de nummers op dit album allesbehalve nieuw klinken: gedegen folk/pop/rock nummers zoals we ze vaker horen bij andere artiesten. Niet meer of minder.
Toch heeft Glen een streepje voor bij mij vanwege zijn werk met The Frames en met Markéta Irglová.

Daarnaast heeft hij gewoon een zeer aangenaam stemgeluid en valt er op de composities niet veel aan te merken: een heerlijke relaxte vibe die het wel eens goed zou kunnen gaan doen in de zomer (als we die überhaupt weer eens een keertje mogen meemaken).

Toch moet ik bekennen de samenwerking met Markéta Irglová een beetje te missen: het was de wisselwerking tussen deze twee die het geheel net even specialer wist te maken (zeker op hun eerste The Swell Season genaamd).
Ze is nog wel te horen op dit nieuwe solo-album maar neemt een veel minder prominente plaats in.
Verder is Thomas Bartlett producer van deze cd (hij is bekend als Doveman en pianist bij o.a. Antony) en doen er meer bekende namen mee als Sam Amidon, Brad Albetta (bassist in de band van Rufus Wainwright en man/producer van diens zus Martha) en Nico Muhly. En zo kan ik er nog wel wat noemen.

Een schitterend album maar toch zou het ook wel weer eens goed zijn om een man met zo'n krachtige stem weer eens voluit te horen zingen en dan ook met een steviger rockgeluid. Tja, met The Frames dus.
Aan de andere kant vind ik het ook wel best zo want ik ben nooit vies van een beetje gezwijmel op z'n tijd.
En zwijmelen kun je op Rhythm and Repose af en toe uitstekend zonder dat het mierzoet gaat worden en dat is dan ook wel weer de kracht van dit album. Een nummer als Bird of Sorrow is daar een mooi voorbeeld van (rauw en teder tegelijk), een nummer dat dit album mooi samenvat wat mij betreft.

Rhythm and Repose: rauw en teder.....

Hoewel 'Rhythm and Repose' zijn debuut is als soloartiest, is Glen Hansard geen nieuw gezicht in het muzieklandschap. Als frontman maakte hij deel uit van de Ierse rockband the Frames waarmee hij zes albums opnam. Daarnaast speelde hij met zijn liefje Markéta Irglová in de cult-film Once waarna ze muziek uitbrachten onder de naam The Swell Season. Irglová richtte zich vorig jaar op een solocarrière, maar na een aantal shows in het voorprogramma van Eddie Vedder is het nu de beurt aan Hansard. Hij krijgt hulp van componist Nico Muly, Sam Amidon, de blazerssectie van Bruce Springsteen en van Irglová. We krijgen elf uitstekend verzorgde liedjes geserveerd.

Op 'Rhythm and Repose' houdt Hansard geen blad voor de mond. De emoties komen recht uit het hart van de 42 jarige Ier. Het resulteert in elf diverse (veelal liefdes)liedjes die wel wat weg hebben van landgenoot Damien Rice. De sympathieke Hansard klinkt hoopvol, teder, verdrietig en opgewekt tegelijk. In het zomerse 'Love Don't Leave Me Waiting' klinkt Hansard, met zijn ontzettend fijne stemgeluid, een beetje als een soort Jason Mraz. De relaxte vibe van dit nummer staat pal tegenover het meeslepende en rauwe 'The Storm, It's Coming' en het prachtige 'Bird of Sorrow'. Deze nummers lijken weer op de strak gearrangeerde single 'Philander'. Het contrast is groot, maar niet storend. Na een paar luisterbeurten klinkt alles op deze groeibriljant simpelweg wonderschoon. Het allermooiste vind ik de Americana gedreven nummers 'Maybe Not Tonight' en 'High Hope'. Keer op keer kippenvel. Het mooiste dat ik tot nu toe dit jaar gehoord heb. Glen's teksten zijn ook van een hoog niveau. Hij weet soms dingen die al 1001 keer gezegd zijn, bijzonder mooi te verwoorden. Er is hoorbaar veel tijd gestoken in dit meesterlijke debuut. En ondanks dat de boel soms creatief gezien niet heel bijzonder in elkaar zit, verdiend 'Rhythm and Repose' niks anders dan lof.

Adembenemend mooi.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Rhythym and Repose is het solo debuut van Glen Hansard, de zanger en gitarist van de Ierse rockgroep The Frames. Met The Frames maakte Hansard zes studio albums waarvan het laatste album, The Cost, alweer uit 2006 dateert. In datzelfde jaar bracht Hansard het album The Swell Season uit, een samenwerking met de Tsjechische Markéta Irglová. Deze samenwerking beviel goed en een tweede album was het resultaat. Dit keer werd The Swell Season als naam voor de band gebruikt. Hansard en Irglová speelden ook nog samen in de film Once waarvoor zij ook de muziek schreven en speelden. Dit leverde hen een welverdiende Academy Award, oftewel Oscar op.

Hansard werd weleens vergeleken met zijn landgenoot Damien Rice. Niet geheel verwonderlijk, want naast het feit dat er niet veel verschil zit tussen de muziek van Hansard en Rice, leken ze beiden ook een vaste vrouwelijke muzikale partner te hebben gevonden in de vorm van Irglová en in Rice’s geval Lisa Hannigan. Die samenwerking tussen Rice en Hannigan is inmiddels ten einde. Van Rice hebben we sindsdien weinig gehoord maar Hansard heeft nu dus wel een solo album gemaakt.

En wat voor één! Het album opent uitstekend met het door een simpele riff gedragen You Will Become waarin een soort onderhuidse spanning zit. Die spanning wordt langzaam opgebouwd door het aanzetten van strijkers, het invallen van een piano en een achtergrondkoor. Tot een echte ontlading komt het echter niet. In het achtergrondkoor horen we onder andere Irgolvá, daar is ze stiekem toch weer. Ze duikt hierna nog één keer op in What Are We Gonna Do dat gebaseerd is op het nummer Sweet Suburban Sky van Paddy Casey. What Are We Gonna Do is nog zo’n mooi nummer waarin Hansard zich zorgen maakt over de toekomst. Zijn toekomst. Wat nou als de passie die in het begin van een relatie vaak zo heftig aanwezig is, er straks niet meer is?

In The Storm, It’s Coming voorziet Hansard ook onheil. Je hoort dit onheil terug in het geslaagde arrangement met dissonante strijkers. Dat er ook nog hoop schuilt in de toekomst blijkt uit Song Of Good Hope en het absolute prijsnummer Bird Of Sorrow. Wat een schitterend nummer! Hansards stem, ditmaal begeleid door piano, klinkt hier in eerste instantie breekbaarder dan ooit maar later schreeuwt hij het uit. I’m hanging on! Dat gaat echt door merg en been, werkelijk prachtig!!

Het tweede nummer op de plaat, Maybe Not Tonight, heeft een heel andere, wat romantische sfeer. Door de slide gitaar krijgt het nummer een ‘country feel’ mee. Tel daar de soulvolle stem van Hansard bij op en je hebt een vergelijking met Ray LaMontagne te pakken. Diezelfde romantische sfeer komt terug in Love Don’t Leave Me Waiting alleen klinkt Hansard hier wat opgewekter. De blazers maken het nummer mooi af.

Zo staat dit album eigenlijk vol met parels. Talking With The Wolves is er nog zo één met zijn heerlijke drums, mooie samenzang (dit keer met Hannah Cohen) en een elektrische gitaar die ervoor zorgt dat het nummer net even een scherp randje krijgt.

Hansard klopt met dit debuut nadrukkelijk aan bij de top van het singer/songwriters gilde. Laat dat nieuwe album van The Frames nou nog maar even zitten.

ZUBB

Glen Hansard – Rhythm & Repose

Ik kende Hansard al van enkele nummers van The Swell Season. Zeer mooie nummers die goed blijven hangen, datzelfde doet hij op zijn eerste soloplaat ook, maar dan beter.

Bird of Sorrow is het hoogtepunt van Rhythm & Repose. Het nummer bouwt rustig op naar fantastische uitbarsting. Maar ook de overige nummers zijn prachtig en weten me steeds weer te boeien. Hansard speelt goed gitaar en zijn stem is soms om kippenvel van te krijgen.

Het album staat nog steeds op 4*, maar maakt grote kans om verhoogd te worden met een halve ster.

Eerlijk is eerlijk; Glen Hansard kende ik voorheen enkel van naam. Lid van The Frames, en de laatste jaren ook enkele platen uitgebracht met de Tsjechische Markéta Irglová, waarmee hij even een relatie had. Maar daar gaat het natuurlijk niet om; zijn nieuwe plaat ‘Rhythm and Repose’ kwam namelijk eerder dit jaar uit, en ik wilde, nieuwsgierig als ik ben in mijn zoektocht naar muzikale schoonheid, maar al te graag kennis maken met de muziek van deze Ier.

Hansard is 42 jaar oud, en ‘Rhythm and Repose’ is zijn eerste echte soloplaat. En het is een goeie geworden. De 11 songs die de plaat hebben gehaald, verdienen ook allemaal hun plaatsje, het ene nummer al wat meer dan het andere. Sterkhouders zijn wat mij betreft het intense ‘Bird of Sorrow’, dat een fraaie opbouw kent, en waarin Hansard zich op vocaal vlak soms helemaal laat gaan. Dat zou hij wat meer moeten doen trouwens, want het klinkt echt goed, en het raakt me. Een andere topper is de trage, knap omkaderde song ‘Maybe Not Tonight’, met van die weemoedige strijkers op de achtergrond. Steel guitar, als ik me niet vergis, wat ook altijd datzelfde sfeertje oproept. Hansard klinkt een beetje als zijn landgenoot Van Morrison, hoor ik terug in het uitmuntende ‘Love Don’t Leave Me Waiting’.

De strijkersarrangementen zijn trouwens van de hand van onder andere Nico Muhly, die we ook kennen van Antony and the Johnsons. En de zangeres die op enkele nummers (o.a. het mij iets te fletse ‘Talking with the Wolves) wat meezingt, is dat niet gewoon Markéta Irglová? Ik vind er niet al te veel informatie over terug.

Glen Hansard is een man die veel in huis heeft, naar mijn mening. Ik zal echter zijn oeuvre met The Frames moeten doorspitten om daar helemaal achter te komen, beweert de meerderheid. Dat zal ik dan ook doen, alles op zijn tijd. Maar voorlopig geniet ik nog wel even van deze plaat, die al bij al toch wel erg puik is. De stem van Hansard doet bij momenten, zoals eerder aangegeven, denken aan Van Morrison, meerbepaald de Van Morrison van ‘Astral Weeks’. Vooral wanneer hij zich echt smijt, zoals ook in ‘High Hope’ te horen is, wat mooi contrasteert met de gemoedelijke piano- en gitaarakkoorden, komt hij aardig in de buurt.

Een fijne plaat dus, moet ik constateren. Geen uitzonderlijk album, geen lichtend meesterwerk. Maar wel een fijne plaat, die zich aan de middelmaat onttrekt dankzij enkele uitmuntende songs, en een goeie basis die kwaliteit en vakmanschap verraadt.

3,5 sterren

Net ontdekt, dankzij 'Oor'. Wat een prachtplaat, inderdaad geen enkel zwak nummer. Benieuwd naar zijn andere werk!